LAIS LXXXVI


Mistroostig de kale takken reiken
van zompe grond naar volle donk’re lucht:
geen ene plaats valt nog te bereiken
want ook de tijd is hier nu weggevlucht.
Maar ’t vaste zwart ontspringt nog dit gerucht:
zij, trilling zonder lucht, maakt het haar
los en werveling ontstaat, godsgebaar.
Het is er niet, het weigert, wil niet hier
wat daar was toen. Te laat, het ziet al haar:
beeld van een beeld met de dood op een kier.

invoertekst (2012)

dv2019 -asemische lezing van LAIS LXXXVI

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.