LAIS LXXXVI

Mistroostig de kale takken reiken
van zompe grond naar volle donk’re lucht:
geen ene plaats valt nog te bereiken
want ook de tijd is hier nu weggevlucht.
Maar ’t vaste zwart ontspringt nog dit gerucht:
zij, trilling zonder lucht, maakt het haar
los en werveling ontstaat, godsgebaar.
Het is er niet, het weigert, wil niet hier
wat daar was toen. Te laat, het ziet al haar:
beeld van een beeld met de dood op een kier.

invoertekst (2012)

dv2019 -asemische lezing van LAIS LXXXVI

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.