LAIS LXXXVII

In de tuin van het verlangen had g*d
de tijd eens afgezet: het werd er stil,
de hemel ruiste roos, men kon er tot
bezinning komen, weg van wat men wil.
Hebben de dieren niet eerder een ziel
of de planten die van planten dromen?
De steen die in steen tot steen kan komen?
Woorden werden ons in de tuin ontnomen
tragisch wuifden wij als hoge bomen:
paradijs waar nooit een mens mocht komen.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS LXXXVII

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.