LAIS LXXXVIII


LAIS vervaagt in het geheugen, vaal
haar teken in een wereld van tekens,
duister gefluister in een dode taal,
restbeweging, warmte in de dekens,
fragmentaire herhaling die telkens
iets roept maar zonder aanspraak op bestaan.
Het wil nu liever gauw ver hier vandaan
het hoeft geen zonlicht meer, het wil duister,
het droeve donker waar het in kan gaan,
’t zwart geruis van dichterlijke luister.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS LXXXVIII

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.