LAIS LXXXIX

Onhoudbaar licht, door huid en handen heen.
Winter verharde. Het heeft van tranen
bewaard de delen leed waar licht in scheen,
een kristallijne glans, vrij van wanen.
Lente, gescherpt door ’t afgedane,
snijdt, verwoest nu ziedend de aarde,
want diep, scherp steekt het wat het bewaarde,
is schicht door het stof van kathedralen,
is reine wens van het rechtgeaarde,
waanzin met de pracht van zonnestralen.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS LXXXIX

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.