LAIS LXXXIX


Onhoudbaar licht, door huid en handen heen.
Winter verharde. Het heeft van tranen
bewaard de delen leed waar licht in scheen,
een kristallijne glans, vrij van wanen.
Lente, gescherpt door ’t afgedane,
snijdt, verwoest nu ziedend de aarde,
want diep, scherp steekt het wat het bewaarde,
is schicht door het stof van kathedralen,
is reine wens van het rechtgeaarde,
waanzin met de pracht van zonnestralen.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS LXXXIX

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.