LAIS XCII


Echt is de vervelende werveling
Die ruwer steeds zich rond de leegte slaat
waar het erbarmelijk te wiegen ligt, ding
dat lezing na lezing zingt van zelfhaat,
spatel is, tijdig roert in haar gelaat
het weerlicht van de ontwaarde schoonheid,
haar onbereikte onnavolgbaarheid.
Haar omwikkelt het met gelooide taal,
de klanken van haar naam ter afscheid
schrijft het laks als gebed, dood tot verhaal.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS XCII

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.