LAIS XCVII


Zij, de boorden niets op haar afwezigheid,
is het moment waarin genadig is
de duizeling, de onmacht, het respijt
dat het niet krijgt, het nergens dat zij is,
de schelp waaruit de zee verdwenen is,
de hand waarin de tederheid verduurt
en waar vervloekt het oude verder duurt
terwijl het zuipt en hijgt en zich verzwijgt.
Het heeft vooruitgeschoven dood gehuurd,
het straffe soort. Het ziet, het lijdt, en zwijgt.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS XCVII

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.