LAIS XCVIII


Het raakt haar aan in het verlatene,
het weke zwart, de kern van haar bestaan.
Het kent de nood van het verhevene
de drang tot iets, dat alles weg blijft gaan.
Het ziet het land waar zij dan heen wil gaan.
Het ment zich naar de stilte in haar storm,
de richtlijnen geven het vage vorm
en in het vaste net verstijven zij:
exstase exalteert tot maat en norm,
het zelf is nu wet, en dat maakt het vrij.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS XCVIII

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.