LAIS CIV


Haar schouders duren naakt een eeuwigheid
want in het glijden van satijn er af
wordt licht dermate vreemd aan licht, verleid,
en tot bestaan herleid, een wrede straf
want al het duister valt dan weg als kaf,
zodat het niets nog dan haar stralen leest
en met de eigen aard zichzelf beleest
dat waarheid rot en schoonheid leugen wordt:
o hemelse hel, o rijk gemis! ’t is feest
waar elk verloop van tijd is opgeschort.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CIV

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.