LAIS CXXXII


Het licht in heur haar toen het nog was: hij,
een onvolkomenheid, het donkere,
vervalst door vervlechting, het zwart opzij.
Het waait nu weg, los van het hunkeren,
stralen die in gaten verdonkeren,
kwetsuren, luizige tijd in de nerts.
Het graaft naar meer, van nog erger het erts,
zoekt de dood door afwezigheid van lichaam,
vernedering, niets nog van waarde, merz
vastgenageld in schrift, code, haar naam.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CXXXII

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.