LAIS CLVII

Vergeef het, schone, dat het even niet
de weelde van jouw schitteren bezingt,
dat niet jouw gouden lokken nu het lied
de zang ontlokken, drang die het bedwingt
omdat het zag en zich als enkeling
gevangen weet in een nog dieper zwart,
dan waar jouw licht zo heilzaam vond het hart.
   In het tasten naar de grond van ’t lijden
trof  het waarheid plots, streng en hard:
’t zijn de sluiers slechts die ons verblijden.

invoertekst (2012)

dv 2019 -asemische lezing van LAIS CLVII

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.