LAIS CLXII

Het mist zichzelf meer dan het haar bemint,
dat zei het haar, wijl het met groots gebaar
haar lijf bedwong en in haar als een sint
zijn toverbol van lust ontspon, en klaar
haar op haar weelde wees, zo diep in haar.
 “Hoezo”, vroeg zij, terwijl het uit haar gleed,
“bekleed mijn lijf jouw zijn dan toch met leed”?
  “Toch wel, mijn lief, want het is nooit geheel
hetzelfde diep in jou: de tijd is wreed
en leeg rondom en altijd klein ons deel.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CLXII

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.