licht

de nachtreiger daalt.
schuw de scheurpoot haalt
de zwarte vijverspiegel open, schreeuwt

en ’t beeld verbrijzeld, braakt duizend zwarte
kevers in het aangezicht en jij
lacht jouw tanden bloot van zaligheid.

langs je losse haren van merinos
op de glanssteen waarvan algen glijden
kruis ik het votief aan, edelzweer
van je geloof in de diadeem
van je buik. ik vul de krater
met mijn eed van trouw die sist
in het geborgene.

in jouw land ben ik de vreemdeling. nors
dool ik je steppe door en strijk de snaar aan
van je zwijgen.

in de graagte van je gruwen springen ratten
overboord, ik tast de wanden af
van de bekoring: schoon schip gil ik
en al je zeilen bollen vol
betovering.

tel de sterren die mij bij jou brachten goed vannacht
schrijf het getal maar op in vingers tussen dij
en uitgestreken spijt.

ik kom je later met hun licht bezoeken.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.