LAIS CLXXI

De liederen herinneren het eraan
dat het de zang vergeten wou. Het wil
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van zichzelf de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is goud en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waaruit zij slinks verdwijnt.
Het leven heeft geen zin, de zin geen duur:
het blijft niet iets tot zij erin verschijnt.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CLXXI

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.