LAIS CLXXVII

Met het ranke, het reine van woorden
die tot niets verdwijnen in hun zinnen,
in de klaarte van het hoge noorden
waar de zon zijn licht in licht beminnen
wil, opdat zijn liefde kan beginnen;
in een verstrengeling van het en zij
tot wij, opdat het groter, mooier zij
zo vraagt het nu voor alle tijd haar hand
zo gaaf wilt het haar eeuwig aan zijn zij,
zo traag beleeft het deze wereldbrand.

invoertekst (2013)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CLXXVII

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.