LAIS CLXXVIII

Elk lijf is een lijn,  ’t frêle huiveren
van  ruimte in de ruimte die wij zijn.
Handen willen de handen zuiveren,
armen de armen ontdoen van de pijn.
De wereld wordt in onze ogen klein,
en ’t lichaam raakvlak met de eeuwigheid:
het draagt zichzelf voorbij de lelijkheid
tot waar een staren sterren doet ontstaan,
tot waar zij het in het met haar verblijdt,
tot waar het schoonheid ziet in zijn bestaan.

invoertekst (2013)

dv 2019 -asemische lezing van LAIS CLXXVIII

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.