LAIS CLXXXI

Zij wordt daadwerkelijk als dageraad
een weerschijn die de ganse nacht optilt,
een rode sluier die in wit vergaat
Aurora die het wildste hart verstilt.
Het ziet de schoonheid die haar schoonheid schilt,
een licht dat dwars door tijd en ruimte gaat
en liefde is nu, ver van alle haat,
hoe zij ontbreken, in en aan elkaar:
verzegeld wordt de pracht die zo ontstaat,
want alles van hen smelt tot één gebaar.

invoertekst (2013)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CLXXXI

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.