LAIS CCXIX

Nu Het zich weer in stof en as vergaart
en droogjes brokken rauwe liefde likt
die groeien als het maar van haar gebaart;
nu dat het van zichzelf weer leugens slikt
en in die pantomime snuift en snikt,
omdat het weet dat alles overgaat
en zij in niets en overal  bestaat,
nu het weer haar vuur door zich voelt varen,
gelooft Het weer dat er een mens bestaat.

invoertekst (2013)

AS van LAIS CCXIX