LAIS CCXXXI

De verte loopt verloren in het land
dat nergens is, niets dat niets betovert.
’t Beloofde gaat te koop van hand naar hand.
Het. De stilte die Het nu herovert
is geschrift dat enkel schrift verovert.
Het ijle vliedt het lege in, verdriet
lost op in pijn, het denken is een lied
dat niemand zingen wil, dat niemand schrijft.
Zij in Het is niemandsland, stormgebied.
Het in haar is taalkabaal, ingelijfd.

invoertekst (2014)