LAIS CCLXI

Van achter het masker, uit de gaten,
aan ’t zwarte gebonden zijn de woorden
een laken rond ’t lijf van hiaten,
verwijzende naar verlaten oorden,
pracht van het Niets waartoe wij behoorden.
  Lyriek is hiervan ook de verwoording,
zang penetreert zo ’t onmachtige ding
perforeert het ‘ik’ van elke persoon.
  Maar, bazuin, leg de stad niet in puin, zing
trager uw golven, diep, en monotoon.

invoertekst (2014)