journal intime #47

jt#47 – la création n’ arrive que comme précréation – MO DAAI DA

de mens leeft in ontkenning van zichzelf. we willen het niet weten. en vooral ook: we willen het niet geweten laten zijn.

op die verité de vache baseren grote chunks van de IT business hun koehandel. de commerciële strategie van Facebook bv. is niet ‘breng mensen samen’ maar integendeel: isoleer de gebruiker zoveel mogelijk zodat hij/zij zoveel mogelijk prijsgeeft van zijn persoonlijkheid, zijn gedrag. wek de indruk van in contact te zijn met vrienden, maar zorg dat de gebruiker ten allen tijde alleen is met het programma, dat hij/zij ongestoord zijn gang kan gaan. niemand ziet je, maar de profielen worden wel gepaard, gegroepeerd op basis van gelijklopend klikgedrag.

de ethische code van Facebook is vrij eenvoudig: goed is good for business, dus als het clicks genereert is het goed. wat de gebruiker invoert in de Facebook database is niet belangrijk, wat belangrijk is is het effect ervan op het clickgedrag van de andere gebruikers. ‘kwaad’ is daarbij alles wat klachten genereert of storingen of errors. het Facebook Boze is een verglijdende lijn van storingen in het programmaverloop, waarbij een ernstig geval, zoals het vertonen van blote geslachtsdelen best preventief wordt opgespoord door bloot-detectie algoritmes zodat het vol-automatisch kan worden geweerd en de overtreder ogenblikkelijk gestraft. pas bij klacht van de gestrafte gebruiker die daartoe diverse filters in de handelingen moet passeren zal de klant het recht gegeven worden om zijn onschuld te bewijzen. maar meestal ontdekt de gebruiker dan pas wat er in het gebruikersovereenkomst staat waarmee zij akkoord is gegaan en akkoord moet blijven of ze ‘bestaat’ niet meer. her verlies van de status van Facebookgebruiker is voor de meeste gebruikers erger dan het kwijtspelen van hun burgerrechten. wat heb je nou aan stemplicht.
en Facebook zelf wil je enkel houden als je opbrengt.

gebruikers van Facebook zijn dan ook geen klanten van Facebook, zij zijn product. de klanten van Facebook zijn de adverteerders, zij die aandacht kopen daar waar de gewone gebruiker moet vechten voor de aandacht, elke dag het onderste uit de kan halen. zo worden de gebruikers haast letterlijk gemolken op ‘aandachtswaarde’, omdat ze gedreven worden door hun eigen nijd, hun nooddruft, hun behoefte aan aandacht. grootschalige exploitatie van de identiteit die op zich nauwelijks waarde heeft (er lopen er zo 8 miljard rond, maar bij die waarheid staat geen enkel ‘ego’ ook maar een ogenblik stil, zelfs niet als een zeker viraal gebeuren hen daar fijntjes op wijst).

Facebook herhaalt zo voor iedereen wat er met de ‘auteur’ gebeurd is. die is ook geëvolueerd van een zich in de culturele omgeving manifesterende stem naar louter input voor een product van de uitgever. de productinvoer dient zich dan ook als ‘auteur’ te gedragen, waarbij per inkrimpend leesvolume het aandeel van het schrijven in dat auteursgedrag almaar kleiner wordt. ‘dat zullen we wel wat moeten redigeren’, hoor je dan.

of je kiest ervoor om geen ‘gebruiker’ te zijn van de ‘diensten’ van de ‘uitgeverij’. omdat je geen zin hebt in al die gedragsregels en regeltjes en die publiciteitsvereisten en wat al niet. of gewoon omdat je nou eenmaal geen bundeltjes of romannetjes schrijft omdat je vindt dat zulks niet meer de aangewezen weg kan zijn voor het creatieve geschrijf, toch niet jouw weg. en dan sta je op straat met je geschrijf, bij mij.

hier wil je niet wezen, jochie. dit schuift niet.

maar let op, nu je wegsnelt uit dit dal van Hinnom, want als je het dan bij de ‘kleine’ uitgever gaat zoeken, kan je, tenzij je een bevallig blondje bent, de ‘uitgave’ (van een na 1 lezing uit elkaar bladerend Publish on Demand boekje) zelf bekostigen.
of je krijgt een nog veel stringentere ‘schrijfopdracht’, waarbij je al vlug denkt nou schrijf het dan in hemelsnaam zelf, Pluk!

tja. literatuur is vaak oneigenlijk gebruik van bestaande communicatietechnieken, heb ik ooit ’s ergens gelezen. interessante gedachte, niet?



BRONCODE van het journal intime -programma

This image has an empty alt attribute; its file name is ietsanders.jpg

gegeven:

geste: het pad van de primaire, spontane beweging
schrijfleeslus: herhaling van de geste die zich gaandeweg stabiliseert binnen de corridor van de geste
corridor: het tijdruimtelijke vlak waarbinnen de geste zich herhalen kan zoals geprojecteerd op een 2D schrijfvlak
jij, je: een participant aan het journal intime programma

het journal intime is een dagelijks algoritmisch uitgevoerde handeling (functie);

  • je wordt wakker en je doet onmiddellijk dit (géén andere bewuste handeling ervoor): je beeldt jezelf een geste in eventueel gelinkt aan een woord of een frase
  • je neemt de blocnote en initieert de schrijfleeslus
  • je vocaliseert daarbij het woord of de frase
  • als je merkt dat de herhaling zich gestabiliseerd heeft tot een geste
    • neem je jouw vocalisatie voor minstens vier iteraties op
    • teken je de geste
  • je leest in een boek in een vreemde taal (eender welke, niet je moedertaal) tot je een fragment tegenkomt waarvan je denkt dat het kan dienen als 'titel' of 'benoeming' van de geschreeftekende schrijfleeslus

uitvoer van het programma:
– een potloodtekening met een titel in een vreemde taal
– een geluidsopname van vier herhalingen van 1 uitgesproken woord of frase in het Nederlands (met NL tongval)
– enkele universa aan nieuwe betekenissen

journal intime is een gratis NKdeE-programma