journal intime #50

jt#50 – visage d’un débacle – OH BA MA

in het begin van vorige eeuw ontstaat er vooral in Duitsland een ware hausse aan psychologiserend onderzoek naar wat daar zelfs de Ausdruckswissenschaften is gaan heten. Het meeste daarvan, zoals de grafologie en de psycho-fysionomie wordt heden grotendeels en terecht afgedaan als pseudo-wetenschap, maar we zitten daar met een behoorlijk kind-badwater probleem, want de technologie is ondertussen voldoende doorgerot zodat bepaalde intuïtief verkondigde ‘waarheden’ van toen daarin nu een ondersteuning kunnen vinden in big data en neural networks toepassingen.


die technologische degeneratie – we noemen het nog steeds ‘vooruitgang’ maar kom ik zal voor een keer de methodische omkering van de zinloos-humane projectie op een sowieso onbeheersbaar proces neutraliseren en ‘objectief ‘ spreken van een technologische voortgang – die technologische voortgang boezemt ons behoorlijk wat angst in, we hebben daar zo onze redenen voor. we leren dan wel niet uit onze geschiedenis, maar we onthouden het wel, zij het dan heel erg selectief.

immers: de (terecht) verguisde profileringen van mensen op basis van hun fysionomie, de destijds druk bestudeerde werken van de Zwitserse theoloog Johann Caspar Lavater geven de nazi’s voldoende ‘wetenschappelijke’ geloofwaardigheid om hun afgrijselijke raciale theorieën ‘hard’ te maken met de gekende verschrikkingen tot gevolg.

op soortgelijke wijze zien we heden flippende scientologisten, doordraaiende neo-liberalen en ideologische nijdigaards van alt-right de bestaande en helaas ook uiterst functionele profileringstechnieken op de sociale netwerken gebruiken om hun ‘het is wat het is’ filosofie van ik-eerst-en-de-rest-kan-stikken aan de man te brengen. traditioneel links vindt daar voorlopig geen afdoend antwoord op omdat de vrijheidsideologieën vooral gebaseerd zijn op een concept van ‘vrijheid’ dat enkel in de hoofden van de gepriviligeerden leefbaar en werkbaar is, op voorwaarde met name dat je bereid bent om te blijven ontkennen dat jouw ‘vrijheid’ gebaseerd is op de meedogenloze exploitatie van anderen en dat betogen voor het klimaat nogal knullig staat als je eigen gedrag de grootste oorzaak is van de planetaire uitputting.

soit. dit alleen maar om aan te tonen hoe snel je van een schijnbaar onschuldig gebaar-onderzoek in de smurrie van een politiek-ideologische scheldpartij kan terechtkomen. alsof één opinie, één boekenlang uitgesponnen theorie over hoe het nou zou moeten ooit één iota aan het verloop van de geschiedenis zou veranderd hebben. waar theorieën wel steevast wonderwel in slagen is het aanreiken van een reden om aan het moorden te slaan. wij, doen wat we beter zouden doen? de mens die een rationeel advies opvolgt omdat het onontkenbaar is*?
een gedragsverandering, zo leert ons de geschiedenis voor wie haar echt wil lezen voor wat ze waard is, in plaats van haar te willen aanwenden voor de eigen ideologie, komt er helaas pas als er echt geen andere weg meer is. we doen blijkbaar wat goed is voor ons alleen als we echt niet anders meer kunnen.

25000 hongerdoden per dag blijken al decennialang onvoldoende om iets aan ons gedrag te veranderen. de 183.489 officieel geregistreerde coronadoden mondiaal op vier maanden tijd kwamen al wat beter in de buurt, de dreiging die ervan uitging was toch al voldoende om ons te doen herinneren hoe een klare blauwe lucht eruit zag, hoe het proefde. om ons te doen inzien dat de minstbetaalden onder ons het meest onmisbare werk deden. maar of we dat lang gaan onthouden?

of het op termijn iets aan ons gedrag zal veranderen, dat ga jij uitmaken, samen met de 7,8 miljard anderen voor wie je nu leert een mondmasker te dragen, maar de kans is groot dat je eerst nog ’s uitgelegd moet krijgen dat dat masker niet dient om jou te beschermen maar om de ander te beschermen voor de bedreiging die jij bent, als mogelijk geïnfecteerde.

in het Oosten weten ze dat al efkens, een jaar of 5000 nog maar vermoed ik, maar wij zijn hier toch zo geavanceerd è….

BRONCODE van het journal intime -programma

This image has an empty alt attribute; its file name is ietsanders.jpg

gegeven:

geste: het pad van de primaire, spontane beweging
schrijfleeslus: herhaling van de geste die zich gaandeweg stabiliseert binnen de corridor van de geste
corridor: het tijdruimtelijke vlak waarbinnen de geste zich herhalen kan zoals geprojecteerd op een 2D schrijfvlak
jij, je: een participant aan het journal intime programma

het journal intime is een dagelijks algoritmisch uitgevoerde handeling (functie);

  • je wordt wakker en je doet onmiddellijk dit (géén andere bewuste handeling ervoor): je beeldt jezelf een geste in eventueel gelinkt aan een woord of een frase
  • je neemt de blocnote en initieert de schrijfleeslus
  • je vocaliseert daarbij het woord of de frase
  • als je merkt dat de herhaling zich gestabiliseerd heeft tot een geste
    • neem je jouw vocalisatie voor minstens vier iteraties op
    • teken je de geste
  • je leest in een boek in een vreemde taal (eender welke, niet je moedertaal) tot je een fragment tegenkomt waarvan je denkt dat het kan dienen als 'titel' of 'benoeming' van de geschreeftekende schrijfleeslus

uitvoer van het programma:
– een potloodtekening met een titel in een vreemde taal
– een geluidsopname van vier herhalingen van 1 uitgesproken woord of frase in het Nederlands (met NL tongval)
– enkele universa aan nieuwe betekenissen

journal intime is een gratis NKdeE-programma

*wat dat betreft is het enige hoopvolle dat er uit de coronacrisis lijkt te komen misschien wel de effectieve ‘wetenschappelijkheid van de toekomst‘: voor het eerst in de menselijke geschiedenis gebruiken de beleidsmakers de wetenschap echt als een orakel, men baseert beslissingen die gigantische gevolgen gaan hebben op alles en iedereen op het ‘weerbericht’ van de virologen, een ‘weerbericht’ dat ondertussen een degelijke wetenschappelijke prognose is geworden. diezelfde wetenschappelijkheid van de toekomst is er ook in een nog grotere catastrofale context wat het klimaat betreft. de volgende stap is om deze nieuwe status van de toekomst uit te breiden van enkele weken naar de kritische drempel van een electorale periode. maar zoals ik in de rest van dit artikel ook aangeef: het heeft geen zin om dat gaan te betogen, die evolutie is bezig en niet tegen te houden. vragen rond de wenselijkheid van die nieuwe status hebben al evenmin enige zin.

het enige wat we kunnen doen is hopen dat we met z’n allen de echte ‘betekenis’ van het gebeuren voor ons, achterblijvende mensheid, leren lezen, want dat lezen impliceert meteen dat we actief gaan meeschrijven aan het onontkomelijke en dat is het enige wat écht mensenlevens kan redden. maar zo te zien hebben we nog x-aantal lesjes in nederigheid nodig…