het wil

het weigert haar nog verder te beschrijven.
het wil haar niet in letters zien vergaan,
het wil niet van haar horen meer maar voelen
hoe het licht haar op zijn tong vertaald

tot woeker, brandmerk van bestaan. het gaat
te keer op akkers, egt het veld, en zeist
het hoge hooi op ’t land,  opdat zij brak
en naakt weerom verschijnen zou. het witte

vel dat het niet langer vullen wil, is haar gelaat
dat uit de spiegel staart, haar uitgesproken staat.
het wil haar met geen woorden nog bevuilen.

het wil haar rein en vuil en onvoldaan
het wil in plooien zijn geloof ontvouwen:
een wit en traag verzwijgen dat het van haar houdt.

invoertekst (2015)

NKdeE 2020 – ‘het wil’ – krijt, wasco – A5

HET
is de prequel op
LAIS,
de
Geschiedenis van een Verwording