journal intime #56

jt 56 – la ligne dansante – LA IE

men stelt in de neurologie vaak, zo vang ik dat tenminste op want ik ben net zoals u waarschijnlijk, een volstrekte leek daarin, dat het brein twee snelheden heeft: een snelle, impulsieve weg waar geen beredenering aan te pas komt maar die tegen de snelheid van de electriciteit informatie doorgeeft van receptoren aan ogenblikkelijk reagerende reactoren en daarnaast een tragere cognitieve weg waar menige complexe filtering, inhibitie en bespiegeling gebeurt.

men kan natuurlijk net zo goed, misschien zelfs beter zeggen dat het lichaam twee snelheden heeft: die van de ogenblikkelijke respons en die van de gewoonte. dan hoef je die oude lichaam-geest dualiteit niet blijven vooruit projecteren op een introspectie die nooit een ‘echte’ exterioriteit kan bereiken. niet proberen zeggen wat het is, maar laten zien hoe het gebeurt. het imponeert mss minder want het is veel minder complex dan, maar waar diende dat scheermes van Ockham ook alweer toe?

soit. wij houden ons hier voor de simpele en gaan op z’n simpels verder.
ons lichaam heeft dus twee snelheden. in de snelle snelheid voelen we, dat is ons bange prikkelbare lustige lijfje, in de tragere wonen we, dat is ons lichaam als gewoonte, waar ik mijzelf kan zijn etcetera.

maar in elk van die twee snelheden loopt het lichaam samen met het voelen van het lichaam, én met het wonen in het lichaam. het is altijd dezelfde samenloop van omstandigheden.

net zoals de lijn van verf die je uit een verftube op een doek zou spuiten samenvalt met de lijn verf die op het doek achterblijft: het gebeuren gebeurt en creëert al gebeurende de potentialiteit van de bespiegeling.

want het is net in de tijdelijke differentie binnen die samenloop dat er reflectie en betekenis kan ontstaan.

’t moet niet maar het kan. wij kunnen in een kliedering van Pollock heel duidelijk de betekenis van een creatieve expressie ontwaren. maar menigeen van ons ziet enkel verf die uit de tube is gespoten. want de worm is de vorm en de verf drukt zich uit en de lijn is het gaatje, het expressiepunt, maar je moet dat willen zien als spoor van een emotie ook, van een lichaam dat wat wil zeggen.

ik wil daarmee niks over Pollock beweren, laat staan over het publiek, maar bij een hond gebeurt er net zo goed een samenloop van lichaamssnelheden. maar daar ontstaat er blijkbaar geen noemenswaardige betekenis, die blijft daar potentialiteit. waarom is dat bij ons dan wel het geval? ah we zullen het nodig gehad hebben è. behoudens goddelijke interventie en congruent met het kosmische Rot van de entropie is dat de meest voor de hand liggende verklaring.

betekenis ontstaat enkel als het nodig is, omdat het lichaam anders niet verder kan, omdat het niet zonder kan. de taal als gebaar van onmacht, het Rot van het bewustzijn ziet zijn kans en slaat toe.

BRONCODE van het journal intime -programma

This image has an empty alt attribute; its file name is ietsanders.jpg

gegeven:

geste: het pad van de primaire, spontane beweging
schrijfleeslus: herhaling van de geste die zich gaandeweg stabiliseert binnen de corridor van de geste
corridor: het tijdruimtelijke vlak waarbinnen de geste zich herhalen kan zoals geprojecteerd op een 2D schrijfvlak
jij, je: een participant aan het journal intime programma

het journal intime is een dagelijks algoritmisch uitgevoerde handeling (functie);

  • je wordt wakker en je doet onmiddellijk dit (géén andere bewuste handeling ervoor): je beeldt jezelf een geste in eventueel gelinkt aan een woord of een frase
  • je neemt de blocnote en initieert de schrijfleeslus
  • je vocaliseert daarbij het woord of de frase
  • als je merkt dat de herhaling zich gestabiliseerd heeft tot een geste
    • neem je jouw vocalisatie voor minstens vier iteraties op
    • teken je de geste
  • je leest in een boek in een vreemde taal (eender welke, niet je moedertaal) tot je een fragment tegenkomt waarvan je denkt dat het kan dienen als 'titel' of 'benoeming' van de geschreeftekende schrijfleeslus

uitvoer van het programma:
– een potloodtekening met een titel in een vreemde taal
– een geluidsopname van vier herhalingen van 1 uitgesproken woord of frase in het Nederlands (met NL tongval)
– enkele universa aan nieuwe betekenissen

journal intime is een gratis NKdeE-programma