verval #3

mot

zwerm gesternte er omheen en het is kern
van niets, niets is het heelal. ongezien
is het er licht, de lege weg voorbij het einde
van de weg. op doelloos draaiende spaken

spalkt de tijd haar tikkel-tokkelen van vuil
dat willoos waait, van stof op gore straten.
stem schroeit in sneeuw, kroepoek snijdt op de tong.
het draagt de rotte rafels van een oud kostuum.

het woord loopt leeg, haar lijf bloedt uit in bed,
het ijlt en kermt Latijn dat niemand nog begrijpt:
heilig is het vers dat men ter dood bewaren wil.

“het ziet je hangen, nat bezweet in het zwart van je kleed.
het trekt de rits omlaag, jij spartelt tegen. een drukke
mot
die zich herinnert de cocon, het licht, haar lot

invoertekst (2015)invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016