verval (5)

voor c.b.

TIJD

zal het haar dan nu met deze zomerdag vergelijken?
eerst, verlaten in het donker verlangde het naar licht.
het zag hoe ratten vraten aan de wallen van de nacht.
het gleed steeds somber weg van nu naar niet en nooit.

daar staat zij plots, haar bloesje los, en stralende.
het ziet dat het in haar en zij in het de hemel ziet,
en ook al zijn zij vast aan tijd en woord gebonden:
verval is wet, maar dit moment blijft altijd ogenblik.

het schone zal zich na de dood van hen verschonen
maar het geheim is leesbaar in een lied vertaald.
ook al is de weg dan weg, zij blijven samenspraak:
hun klanken kunnen klinken evenwijdig in de tijd.

“zolang het vallen duurt en zij het vallend hoort en ziet,
zolang is het haar nu en hier, en daar vergaat zij niet.”

invoertekst (2015) invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016