verval (6)

WOELEN

het is goed om na het vrijen hoog de hemel
in te kijken en te lachen om dat zware licht.
zoals de kraaien kraaien om de bomen
die vergeefs de luchten willen aaien.

in het woelen heeft de wereld zich gekeerd.
het werd zij, zij het, een kruis in het moment.
zij werden nog, begonnen weer elkaar te zijn.
de schoonheid was en had geen kleed meer aan.

het speelt de zee, zij sleurt eraan met macht en maan.
woeste golven bruisen wit de blote stranden op.
water, wier en algen spoelen diep de duinen in.

het is goed om na het vrijen d’ ogen toe te doen.
“bedek de lijven met het wolkenstof en zwijg.
droefenis komt later, hou de volle leegte vast”
.

invoertekst (2015)invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016