het moment (3)

er zijn dit jaar veel okkernoten, de oude boom gaat onder eigen vruchtbaarheid gebukt. hoog in het gebladerte weet het fladderend getortel geen blijf met de tot duif verruimde ziel, dat geile lijf. het houdt niet op.

blonde gladiolen worden stil wanneer zij een paar ogen ontmoeten en de weerschijn van hun schoonheid zien. de scheve klok die hier de tijd vertikt
heeft kennis van het feit dat god zich soms verslikt omdat zij niet had gezien, waartoe haar blinde liefde ons herleidt. het is telbaar.

bij de deling in vuur aarde water en lucht hoorde immers ook als rest het verschil in waarden. uitgesproken ordent het woord. zij wil soms wel, soms niet met de naam van zeus aangesproken worden. het twijfelt.

maar een vinger glijdt een ronding langs, ontdekt plots mesopotamië (bloedstromenland). haar zweet belooft er paradijs. het moet erheen.

invoertekst (2015)

[Nkdee 2020 – potlood, pastel en wasco, A5]