het moment (3)

er zijn dit jaar veel okkernoten, de oude boom gaat onder eigen vruchtbaarheid gebukt. hoog in het gebladerte weet het fladderend getortel geen blijf met de tot duif verruimde ziel, dat geile lijf. het houdt niet op.

blonde gladiolen worden stil wanneer zij een paar ogen ontmoeten en de weerschijn van hun schoonheid zien. de scheve klok die hier de tijd vertikt
heeft kennis van het feit dat god zich soms verslikt omdat zij niet had gezien, waartoe haar blinde liefde ons herleidt. het is telbaar.

bij de deling in vuur aarde water en lucht hoorde immers ook als rest het verschil in waarden. uitgesproken ordent het woord. zij wil soms wel, soms niet met de naam van zeus aangesproken worden. het twijfelt.

maar een vinger glijdt een ronding langs, ontdekt plots mesopotamië (bloedstromenland). haar zweet belooft er paradijs. het moet erheen.

invoertekst (2015)

[Nkdee 2020 – potlood, pastel en wasco, A5]

over ‘HET MOMENT

deze tekst is uitvoer van het programma ‘HET MOMENT‘.

‘HET MOMENT’ vervolgt ‘LAIS’, een dizain-programma met de Délie van Maurice Scève als voorname invoer, met haar prequel ‘HET’.
samen vormt het drieluik van programma’s een lyrische fictionaliseringscluster, een literair verwordingsproces met een dunne semi-autobiografische verhaallijn en uitgewerkt met virale tekstuele en grafische invoer. een proces dat zichzelf ook recursief gaat herprogrammeren. de auteur is hierbij louter katalysator van de zelfontbranding, asse bij het klare klontje suiker.

de auteursfunctie staat een systematische ver-het-ting van het ‘ik’, van het zelf toe als literaire functie binnen het schrijfproces: het ik wordt een het middels herhaalde doodsbewegingen, afstervingen, verzwijgingen, volgehouden leugens en autodestructieve verheerlijkingen van een onbereikbare geliefde, de fictie van een ander. want elk zijn van het ik verhindert dat het kan gebeuren.

deze weg naar het het-moment, de verwording tot een onzijdige agens wordt ook ideologisch onderschreven vanuit de Neo-Kathedraalse dogmatiek als enig mogelijke sanering van de fallocentrische ‘traditie’ van de literatuur.
de literatuur kan enkel voortbestaan als permanente zelf-moord, transgressie van de ik-cultuur, de opengesperde en gespalkte vreetmuil van het zwarte beest van de consumptiemaatschappij.

de literatuur wordt als non-literatuur de eindoplossing voor uw consumptiestress. deze gedroomde oplossing, evenwel, begint als een walgelijk efficiënte nachtmerrie.

de invoer van ‘HET MOMENT’-programma is een genummerde serie teksten getiteld ‘moment‘ van 2015-2016 die nu door de methodes van het Gedicht van de Dag-programma wordt herwerkt.