het moment (4)

hoe meer het typt, hoe verder weg de woorden zich verwijderen. hoe verder weg, hoe meer zij het binden. er sluipt tragiek in wat het zegt, niet zegt. het drama van zijn zwijgen wint veld.

de dagen dromen zich van dagen vet en vol, de weken zoenen bleke maanden, magere jaren neuken de maanden verwoed. en iedereen zegt iets, de perfecte omschrijving van het niets. het blijft moeite doen, knijpt de seconden uit als puisten. soms is er wat etter zichtbaar als besluit.

het wroet, het neukt, het lacht, het komt nooit ergens. het ziet zijn muze stralen in een paradijs van ijs. “maak mij vrij “, schrijft het, “onthecht mij van de tijd”. zo erg dat het weer klinkt. wat scheelt er toch?

er komen sterren in haar ogen, nevels lichten op in stille schittering. het daalt zo diep in haar, de taal is weg en het verdwaalt.

invoertekst (2015)