journal intime #89

jt89 – une existence délirante – TRAAG

we zullen, vrees ik, na Derrida’s ‘differance’ ook nog de ‘existance’ moeten uitvinden, anders geraken we er nooit uit. Oury plaveit ook maar wat verder richting puttekensputkapelle, want wat een ‘existence délirante’ ook zou mogen zijn: het kan niet.

elke délire laat de lezing van het Gebeuren als een zijnde los. wanneer een délire zich voordoet ontleest het alle ‘werkelijkheid’ van het zijn van het echte, de Reële orde van Lacan, de ‘fabrique du Pré’ van Ponge/Oury. de Delische Délie ontbindt de zijnsorde, da’s nou net heel het idee.

waartoe Lacan noch blijkbaar Oury bereid of capabel toe waren is om de vanzelfsprekendheid van het Zijn en de Dingen ook in de eigen geschriften het zwijgen op te leggen.
de ‘instance’ van Hölderlin/Artaud/Van Gogh om enkel die te noemen die Oury op 1 april 1987 in zijn lezing laat zwemmen is een insistance op de creatie van een exitstrategie uit de lockdown van het fallocratische Zijn en zijn kapitale orde van de Dingen. Réquichot defenestreert elk denkbaar alternatief.

we zullen (van enig moeten is er geen sprake meer als de teerling geworpen en de beslissing al genomen is) een exitstanza schrijven om uit de verdwaasde trance van onze falende werkelijkheid te geraken, om van de verlammende angst terug in beweging te geraken, in de transitie te komen naar het volgende stadium van van het Ergere.

’t gaat weer erger zijn, veel erger, de burleske verschrikkingen in de bijna voormalige Amerikaanse Staten geven de wansmakelijke toon van al het degoutante dat ons te wachten staat al wat aan, maar het verschil valt in het Niets bij het al oneindig afgrijselijk erge van gisteren en de zich eindeloos voor ons uit strekkende ergernis van het toekomende.
en ja, helaas ook: naar Mars en daar voorbij. als je wat zuinigjes eet, zijn de mondmaskers best bruikbaar nog als kotszakjes bij de volgende versnelling.

één van de onmisbare tools (roeispanen in de reddingssloepen) in die transitie is, zo vermoed ik toch, de ontwikkeling van het schrift van het Echte, de Écriture du Réel waarmee we de nodeloze complexiteit van de Zijnsnegatie kunnen omzeilen. daar gaan we immers de tijd niet voor hebben. want geld is tijd en tijd is plaats en ’t kot zit vol.

BRONCODE van het journal intime -programma

This image has an empty alt attribute; its file name is ietsanders.jpg

gegeven:

geste: het pad van de primaire, spontane beweging
schrijfleeslus: herhaling van de geste die zich gaandeweg stabiliseert binnen de corridor van de geste
corridor: het tijdruimtelijke vlak waarbinnen de geste zich herhalen kan zoals geprojecteerd op een 2D schrijfvlak
jij, je: een participant aan het journal intime programma

het journal intime is een dagelijks algoritmisch uitgevoerde handeling (functie);

  • je wordt wakker en je doet onmiddellijk dit (géén andere bewuste handeling ervoor): je beeldt jezelf een geste in eventueel gelinkt aan een woord of een frase
  • je neemt de blocnote en initieert de schrijfleeslus
  • je vocaliseert daarbij het woord of de frase
  • als je merkt dat de herhaling zich gestabiliseerd heeft tot een geste
    • neem je jouw vocalisatie voor minstens vier iteraties op
    • teken je de geste
  • je leest in een boek in een vreemde taal (eender welke, niet je moedertaal) tot je een fragment tegenkomt waarvan je denkt dat het kan dienen als 'titel' of 'benoeming' van de geschreeftekende schrijfleeslus

uitvoer van het programma:
– een potloodtekening met een titel in een vreemde taal
– een geluidsopname van vier herhalingen van 1 uitgesproken woord of frase in het Nederlands (met NL tongval)
– enkele universa aan nieuwe betekenissen

journal intime is een gratis NKdeE-programma