journal intime #100

jt100 – la création est un accroissement d’être – BRAILLE

etymologisch is elke creatie een aangroei.
de creator, de homo faber die iets schept is dus een vergroeiing van het oorspronkelijke begrip van ‘maken’, ‘tot stand brengen’, meer een zaaier, een bevruchter van het land of een cultivator van een reeds onderscheiden groeibeweging.

er is in onze talen een waarneembare tendens naar nominalisatie en naar reïficatie en van daaruit ook naar kwantificatie omdat de verdingelijking net in functie van het telbare, het verrekenbare gebeurt. die tendens maakt elke kwalificatie, elke vorm van waardering, van het hechten van kwaliteit, maar ook van het respecteren van de eigen-aardigheid van de ruimte ondergeschikt.

in de visie van Freud heeft een Ding een leegte nodig, een afgesloten binnen, en we zien dat ook in het denken het Zijn bij Parmenides (maar reeds daarvoor al waarschijnlijk) geconstrueerd wordt rond het Niets, het niet-zijn: een ding wordt pas telbaar als het wordt afgewogen tegen de afwezigheid ervan. de reïficatie aab de basis van het Zijn en de Dingen is van in het begin verbonden met de vereisten die de handel stelt aan de omgangstaal: het zijn wordt pas een Zijn als het begint te tellen.

het is dus allemaal goed en wel dat Oury het creatieve veld opent als mogelijkheid, als ‘jareche’ waar de zieke terug tot een aangroei van een consistent Subject kan komen, het is prima dat hij dat ziet als een groeiproces in de schizofrenie als genezing, als vicariante reconstructie na de catastrofe van de psychose, maar we moeten daar misschien nog een stapje verder in gaan en durven het ‘zijn’ als prescriptie, als normering voor het ontwikkelen van stabiel doorlaatbaar schild rond het Echte.

ook in onze omgang met niet-humane vormen van intelligentie kunnen we ons maar beter wat trainen in de acceptatie van een radicale alteriteit, want als er ooit een emergentie optreedt van zo’n alternatief ‘bewustzijn’ zal het quasi zeker geen bewust ‘zijn’ worden, want dat ‘hebben’ wij al en eerstegraadsrecursies blijken op geen enekel ander domein ‘levensvatbaar’ te zijn, dat zijn waarschijnlijk ook mathematisch aantoonbare doodlopende functies.

maar we zijn dat soort tolerantie niet gewend è: onze distinctiedrift verhinderd ons al om het volgens de Gignomenologie hoger in te schatten ‘bewustzijn’ van de dieren als dusdanig te erkennen. in onze hoofden gebeurt er helemaal niets in het gemoed van een paard, een hond laat staan een kikker of een regenworm. en dat terwijl we met onze indrukwekkende wetenschap bijna dagelijks meer te weten komen over ‘quasi-intelligent’ gedrag van godbetert eencelligen. zelfs als er een ‘volstrekt automatisch verlopende levensvorm’ als een virus er in slaagt om de hele wereldeconomie plat te leggen zijn we niet bereid iets te laten afdingen op onze kosmische almacht, onze onbetwiste plaats op de bovenste trede van de evolutionaire ladder.

vandaar dat de Kathedraal en haar legendarische Bewoners er niet om treuren kunnen dat wij de kosmische devolutie van het leven, de herinterpretatie van het Darwinisme als het verhaal van een voortdurende Degradatie, een verrotting binnen de energetische verkramping van de materie, dat wij de hogere waarschijnlijkheid van die waarheid hebben ontdekt, een hogere waarschijnlijkheid die wij onder meer afleiden aan het feit dat deze kijk op de zaken de verklaring van enorme complexiteiten op sommige terreinen veel eenvoudiger zal blijken te maken.

het kan hoegenaamd de pret niet derven, een beetje taoist zou dat moeten kunnen inzien. deze verschrikkelijke ‘umnachtung’ (hihi) haalt enkel de ridicule megalomanie van onze soort onderuit en zeg nu zelf: wordt het niet de hoogste tijd dat wat met z’n allen wat volwassen worden? dat we die kinderlijke grootheidswanen achter ons laten, in de verschrikkelijke speelkamers van onze morbiede geschiedenis?

dat moeten we natuurlijk nog hard maken, die scheermes-van-Ockham hypothese dat de devolutie efficiënter is als model dan de evolutie, maar bon, normaliter zullen we daar niet veel moeite voor hoeven te doen, het Rot vindt daar vanzelf haar weg wel in, nu we het poortje naar de hel ervan hebben opengelaten. het slot erop was overigens al eeuwen kapot, zonder god was het ding al gans doorgeroest toen Nietzsche er begon mee te rammelen…

en ach, hard of niet: het kleinste kind kan toch zien dat onze toestand met de dag erger wordt, je ziet, voelt, hoort en ruikt dat gewoon gebeuren. erg is dat niet hoor. alleen een klein beetje erger als voorheen altijd. een ietsje.

maar wees gerust het kan nog eindeloos veel erger, het is een gekende waan van ons, een ‘known bug’ dat we denken dat het einde nabij is. dat is het ook, maar nabij is astronomisch bijzonder relatief.

BRONCODE van het journal intime -programma

This image has an empty alt attribute; its file name is ietsanders.jpg

gegeven:

geste: het pad van de primaire, spontane beweging
schrijfleeslus: herhaling van de geste die zich gaandeweg stabiliseert binnen de corridor van de geste
corridor: het tijdruimtelijke vlak waarbinnen de geste zich herhalen kan zoals geprojecteerd op een 2D schrijfvlak
jij, je: een participant aan het journal intime programma

het journal intime is een dagelijks algoritmisch uitgevoerde handeling (functie);

  • je wordt wakker en je doet onmiddellijk dit (géén andere bewuste handeling ervoor): je beeldt jezelf een geste in eventueel gelinkt aan een woord of een frase
  • je neemt de blocnote en initieert de schrijfleeslus
  • je vocaliseert daarbij het woord of de frase
  • als je merkt dat de herhaling zich gestabiliseerd heeft tot een geste
    • neem je jouw vocalisatie voor minstens vier iteraties op
    • teken je de geste
  • je leest in een boek in een vreemde taal (eender welke, niet je moedertaal) tot je een fragment tegenkomt waarvan je denkt dat het kan dienen als 'titel' of 'benoeming' van de geschreeftekende schrijfleeslus

uitvoer van het programma:
– een potloodtekening met een titel in een vreemde taal
– een geluidsopname van vier herhalingen van 1 uitgesproken woord of frase in het Nederlands (met NL tongval)
– enkele universa aan nieuwe betekenissen

journal intime is een gratis NKdeE-programma

portretgeste 2 – ‘m: haar dansen is een troetel in het ritme van de nacht’