kom


ik heb het nachtblauw
aan de poort gezet, deur
en ramen van de stad
gesloten en de libellen
van de zaligheid al
losgelaten hier. ik

ben de muze van LAIS
mijn haar is goud, mijn
stem muziek en elk
moment bij mij is
van de eeuwigheid
geschiedenis.

inputbeeld: Angelique Corné

over HELLFIE

het hellfie-programma is een spin-off van het BLEEK-programma.
hellfie maakt NL emblemata aan met als input foto’s van instagram facebook of andere prul uit de dagelijkse onlinestroom, en creëert daar een ‘persona’ mee, een fictief mens die een selfie maakt en spreekt door de tekst en door de onstuimige asemische gebaren in het beeld.
de ‘personae’ willen allen zo ver mogelijk van de realiteit vandaan raken maar danken wel de makers van het originele beeld nog om zo genereus hun input aan te willen leveren.

– bekijk alle hellfies in een google doc:

Advertenties

Harusmuze #397


22B42

397 – als je alleen schrijft wat mensen willen lezen, verdien je geen prijzen maar stokslagen

hexagram 1 (qián)“Kracht”

commentaar

pfft, nu geeft Ze ’s een thema waar ik lekker op zou kunnen doordrammen, dan màg het niet van heur I Tjing-module (een 9 onderaan). Kleremuze, begot!

scève

Toute fumée en forme d’une nue
Depart du feu avec grave maintien:
Mais tant plus hault s’esleve, & se denue,
Et plus soubdain se resoult toute en rien.
Or que seroit a penetrer au bien,
Qui au parfaict d’elle jamais ne fault?
Quand seulement pensant plus, qu’il ne fault,
Et contemplant sa face a mon dommage,
L’oeil, & le sens peu a peu me deffault,
Et me pers tout en sa divine image.

1-2: de rook vertrekt als een dichte wolk, een substantiële vorm van het vuur (hogerop verwaait dat)

LAIS XXXVIII


voor a.c.

In rimpels op het donk’re vlak verzonk
in een spiraal en elegante zin
het maansatijn, dat waterzuchten dronk,
en broos: het was de wilde roos te min.
Het kelkdiep lonkte nog met naakte zin,
vingers in vingers roerden òm het goud,
adem omademde de adem oud,
prehumane hunkering in de keel
sloeg de ontpopte siervleugels koud
in vlammend strelen rondom het geheel.

inputtekst (2011)

dv 2019 – AR van LAIS XXXVIII

zonnestraal


Ik laat de zon mijn lichaam
tot zijn vaste schaduw slaan,
duid zo, in overgave vrij,
de beweging in en om mij aan:

bomen reiken, wolken drijven,
het water diept haar spiegel
van de aarde op en uit en zie:
ik ben haar zonnestraal.

inputbeeld: Катерина Шевченко  Instagram: #katrin_schev

over HELLFIE

het hellfie-programma is een spin-off van het BLEEK-programma.
hellfie maakt NL emblemata aan met als input foto’s van instagram facebook of andere prul uit de dagelijkse onlinestroom, en creëert daar een ‘persona’ mee, een fictief mens die een selfie maakt en spreekt door de tekst en door de onstuimige asemische gebaren in het beeld.
de ‘personae’ willen allen zo ver mogelijk van de realiteit vandaan raken maar danken wel de makers van het originele beeld nog om zo genereus hun input aan te willen leveren.

– bekijk alle hellfies in een google doc:

Harusmuze #396


22B81a

396 – wie het nodig heeft de meningen van anderen te bestrijden, gelooft niet in de eigen woorden

hexagram 11 (tài)“Doordringen”

input

https://dirkvekemans.com/2018/08/08/harusmuze-52-reconstructie/

commentaar

wanneer Herakleitos Pythagoras of elders (morgen) Homeros aanvalt, zal hij daarvoor zijn redenen wel gehad hebben. Het valt moeilijk uit te maken wat precies die reden moet zijn geweest, het enige wat wij met zekerheid daarover nog kunnen achterhalen, is dat hij het nodig vond.

wanneer je het nodig vindt om de mening van anderen te bestrijden, geloof je niet in de kracht van je eigen betoog, denk je dat dat van iemand anders meer mensen zal overtuigen en dat men jouw ‘waarheid’ dreigt te gaan vergeten. of is het misschien omdat je dan niet het aanzien krijgt waarop je meent aanspraak te kunnen maken krachtens ‘jouw’ ‘ontdekking’ van die ‘waarheid’? gaat die andere met alle mooie mannen/vrouwen/engelen aan de haal?

de Harusmuze inviteert jou om daarover ’s na te denken voor je weer van leer trekt tegen al die imbecielen om je heen, die “maar niet willen snappen waar het hier in feite om gaat, dedju!”

de Harusmuze zegt niet dat het verkeerd is om de meningen van anderen te bestrijden, elkaar begrijpen begint met de verschillen in mening te erkennen en daarover te willen praten. de Harusmuze zegt enkel dat er voor elke invectieve actie een reden is die niet bij de ander ligt maar in jouw eigen ‘logosbesloten zit, in de eigen denkgewoontes, de gedachtegang die jij als ‘waar’ ervaart en die je derhalve ook met de intimiteit van je ‘ik’ hebt bekleed. als je aanvalt, heb jij (of jouw ‘project’) het nodig, dat er vernietigd wordt.

rest nog goed te zien wanneer een ‘evidente’ aanval wel degelijk een aanval is, en wanneer niet, enerzijds, en anderzijds wanneer een schijnbaar ‘zuiver’ betoog toch een verdoken vorm van aanval blijkt te zijn en de vele combinaties of verder rottende recursies van dat al-dan-niet-spelletje, dat helaas ook eigen is aan de menselijke communicatie.

elke betoog, hoe strikt rationeel ook, vertrekt (uiteindelijk) van een reële emotionele nood, anders zou het betoog geen energie hebben, zou het niet ‘uitgesproken’ raken. de steen zwijgt omdat een steen geen gelijk nodig heeft om steen te zijn.

deze aanval van Herakleitos tegen Pythagoras (“’t is de meester van de oplichters'”) wil wel degelijk een aanval zijn, denk ik. die van morgen tegen Homeros (‘ hij verdient het om met stokslagen van ’t concours geranseld te worden’ ) is meer een boutade die de verdienste van de ander (als meester-dichter) gebruikt om de eigen woorden kracht bij te zetten.

in andere gevallen zien we dat een schijnbaar invectie-neutraal opgebouwd glansrijk oeuvre dat enkel de eigen logica lijkt te volgen achteraf beschouwd veel weg heeft van een levenslange strijd tegen de positie van 1 specifieke Ander, een Gelijke maar dan één in het andere Kamp. zo zijn er wel wat paartjes te noemen in de creatieve geschiedenis. ik denk spontaan aan Shostakovich en Stalin, maar u kent er ongetwijfeld betere voorbeelden van…

scève

Le laboureur de sueur tout remply
A son repos sur le soir se retire:
Le Pelerin, son voyage accomply, 
Retourne en paix, & vers sa maison tire.
Et toy, ô Rhosne, en fureur, & grand’ ire
Tu viens courant des Alpes roidement
Vers celle là, qui t’attend froidement,
Pour en son sein tant doulx te recevoir.
Et moy suant a ma fin grandement,
Ne puis ne paix, ne repos d’elle avoir.

LAIS XXXVII


’t Ware is daar wanneer men zich vergiet
in de leegte en ’t schone ziet vergaan:
dat lijf, die woorden zijn het ware niet,
maar dat wat er veelkleurig komt te staan
in ’t licht dat donkert naar het overgaan.
  Maar ’t is niet aangewezen, zweer ik u,
’t ware te zoeken in de weelde nu:
in ’t licht van de waarheid is uw weelde
gans rot en het schone slechts residu,
spoor van ’t niets dat zich alles verbeeldde.

inputtekst (2011)