KLANKKOORD


Mixage & productie: Grapes of Art
Tekst & voordracht: ac –
dv

KLANKOORD

(voor i.d. en a.c., remix voor k.j.)

er is het wit
er is het zwart
wij lopen er verloren
het oog valt immer tussenin

het wit is hard en oogverblindend
het zwart is hard en ondoordringbaar
je komt niet uit het zwart (het is te hard)
je komt niet in het wit (het is te hard)

ik ben het wit en wij gebeuren en
jij bent het zwart en wij gebeuren
en wij gebeuren ook al andersom

hier en hier en hier
is wat er op ligt
en wat er op ligt
ligt er tijdelijk:
de koord ervan is doorgeknipt.

het vuur raast over onze armen
het wiel breekt elke zin: wij
maken met elk einde een begin
het liggen en het breken is het onze
en het vloeiende bloed is het onze
en het bloed klokt open tot een roos

jij zegt: zet nu je woorden af (in dit kristal
zal je me vinden
) en ik zet de woorden af
en oef zeg jij het woord staat af

wij knielen en wij kussen het zwart wit
en het wit zwart en de roos
ligt open op de harde steen
de roos bloeit op voor alle ogen
op de koude steen:
de koord snijdt door de keel.

jij zegt jij bent jouw ogen en
mijn ogen zijn het rund
dat aan jouw hals ligt
vastgeklonken

jij zegt jij bent jouw mond en
mijn mond ligt open
voor het lied dat naar
jouw stilte tongt

het zingen gutst mij uit
dat dan in jou begint
ik ben het donker niet in de garage
ik ben de stilte niet er rond

ik ben een zwart geluid
jouw zingen is de wereld
en jouw zingen is mijn mond
(ik ben de stem die ons ontrolt):

de koord zat in de klank
de koord is uit de klank
geboren, dood is alles
wat wij wakker zien.

inputtekst (2010)

dv 2019 – ‘la main se prend pour la mienne: je viens’ – A6

het


in mijn ogen wellen de tranen om de dode zoon.
in mijn ogen staat gegrift het leed om de gestorven dochter.
in mijn ogen breken open koude zakken vol met bloed.
in mijn ogen helt het zinkende schip naar zinken.
in mijn ogen klaagt en kraait en lacht de kraai om ons.

in mijn ogen danst een lijk dat liefde heette.
in mijn ogen zitten ogen die de genocide leest.
in mijn handen bloeit de kennis en methode van het moorden op.
in mijn mond schreeuwt er een schreeuwen ‘er’ en schuurt de stem uit mij.
in mijn vingers knaagt de onmacht als een felle reumakramp.

door mijn armen trekt het leven weg en uit de lijven.
in mijn aders schuimt en snottert zwakte vol van zelfverachting.
in de nood kent men inderdaad zichzelf en daardoor ook zijn vrienden.

ik ben het.
ik ben het echt.
ik ben het helemaal.

het lacht. het weent. het danst en drinkt. het doet wat u en ik zouden doen.
het wil deeltjes vangen van mijn as in de bewegingen die ik hen leerde.
het zoekt restanten van verlangen in het rot waar ooit mijn tulpen stoeiden.
het breekt de aarde open in een geile hunker naar wat rust en peis.
het vindt daar helder slechts het felle blinken van een zeis.
het is de grimas op een dood en zwaar verminkt gelaat.

het schrijft dat ik het ben en het bestaat.

inputtekst (2010)

dv 2019 – ‘la main se ferme: elle aime le rien que je suis’ -A6

er


voor k.j.

er zijn de dode handen in mijn handen die haar handen waren
er is het ros dat rest van de chrysanten,
er zijn de wiegeliedjes die verwaaien in de wind
er is de stilte als de vogels zwijgen, er is het donker midden in de zon

er komt een trein voorbij, ik hoor gebeente kraken
er is de dag die huizen tekent, straten aflijnt naar het lege plein
er is de hoop die het heden als uit een asla in een sneeuwstorm ledigt
er is de hoop die uit de jaren alle dagen schrapt,

ik kom er, denk ik, ik kom er niet,
ik kom er nooit voorbij.

er is daarvan het slot, moment, het lot, verlaten voor de eeuwigheid
er is het trage tellen tot het niets van tijd
er is mijn wachten zonder wil of strijd

en dan gebeurt van nergens ooit een ranke anjer
en dan gebeurt er uit het reinste zwijgen
dan gebeurt er in dit niets van mij
dan scheurt het echte uit de vliezen van de spijt
dan gebeurt er als een teêr bewegen op geprevel
als een wrede wenteling van leed
tot nieuw heringedeelde wereld

jij.

inputtekst (2010)

dv 2019 – AR van ‘er’ – A6