Harusmuze #305


// filigrain dizain

305 – zodra het weefsel rot tot fabricaat, wordt liefde mantel voor de haat

hexagram 57 – XUN – ‘wind’

input

https://dirkvekemans.com/2018/11/08/harusmuze-143/

scève

Mon ame en Terre (un temps fut) esprouva
Des plus haultz Cieulx celle beatitude,
Que l’oeil heureux en ta face trouva,
Quand il me mit au joug de servitude.
Mais, las, depuis que ton ingratitude
Me desroba ce tant cher privilege
De liberté, en son mortel College
Malheur me tient soubz sa puissance grande.
Aussi cest An par Mort, qui tout abrege,
France perdit ce, qu’à perdu Hollande.

France perdit ce, qu’à perdu Hollande: Lefèvre d’ Etaples en Erasmus stierven in 1536 het vermoedelijke jaar van het begin van de liefde voor Délie

commentaar

wanneer de kwaliteiten van een benoemd gebeuren gescheiden worden van hun gebeuren en als kwaliteit verzelfstandigen tot een benoemd gebeuren, bekleedt het nieuwbakken gebeuren zich vaak als vaneigens met de tegengestelde kwaliteiten van het originair gebeuren omdat het de differentiatie van het benoemen volgt.
op die wijze is elke recursie een verwikkeling en ook een corruptie van het eerdere gebeuren en derhalve is elke recursie van de recursie ook een bestendiging van het rot in functie van het verweer tegen het rot.
het platoonse uitzuiveren en de idolatrie zoals dat in dizain 143 bij Scève kan gelezen worden, kan men dus ook meteen lezen als decadentie, als degradatie: net zoals de meest edele der smeedkunsten, het filigrain, eens men het verbastert tot een productieproces waarin er van enige verweving geen sprake meer is, in de ‘vooruitgang’ verloren gaat tot namaak van het affe dat het nooit kan zijn (aangezien het nooit als dusdanig begonnen is).

insgelijks verloopt het vaak in de relatievorming: daar waar het gebeuren van het beminnen de eigenliefde gaandeweg verweeft tot een weefsel van verbondenheid kan onder dat weefsel ongezien de (zelf)haat welig tieren.
wat tot stand komt nodigt de ondergang uit van wat nog komen moet door zichzelf te willen beschermen met wat er reeds tot stand gekomen is…

Harusmuze #304


/drang naar haar doet hem de zang verdichten 

304 – de mens is de labiele constante in de berekening van de afwijking van het echte

hexagram 48井 – JING – ‘de bron’

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/09/harusmuze-144/

commentaar:

in de geschiedenis van de Geldruimte zal april 2019, dat kunnen we nu al stellen, voorzeker aangeduid worden als het jaar van de Grote Doorbraak. het kleinste kind zal weten wat er toen gebeurde.
als’ iets zien’ hetzelfde is al ‘iets kennen’, dan werd tijdens 10 april mondiaal de kostprijs vastgelegd van het niet-kennen.
we zouden er wellicht beter aan doen om als globale koers in al onze transacties de koers van het koolstof emissie recht te hanteren, omdat die tenslotte bepalen gaat hoeveel tijd er ons nog rest, en we kunnen ook nog niet tellen in Gxx (de Google bitcoin munt die pas volgend jaar officieel wordt ingehuldigd) dus vooralsnog moeten we ons nog met dollar, yen of roebel behelpen om duidelijk te maken hoeveel precies de duurste foto aller tijden heeft gekost.
met een rendertijd van twee jaar hadden we in plaats van het kiekje van dat zwarte gat wellicht een stad als New York twee winters van warmte kunnen voorzien. maar goed, een kniesoor die daar op let want het hele proces, inclusief het ‘arbitraire’ ‘moment’ waarop de foto werd ‘onthuld’ in de bekendmaking die heel die dag de globale ronde deed, heeft elk concept van ‘waarneming’ voorgoed ontdaan van enige resterende goddelijke beslistheid.

het zal nog decennia duren vooraleer we beseffen wat er op 10 april 2019 ‘werkelijk’ gebeurde, en hoe lang dat gebeuren gebeurde, bijvoorbeeld, om de lont met een zwierige zwaai van de zippo diep in het kruidvat te duwen…

maandagavond 15/04/2019 19:00 lokale tijd had in vergelijking met de langdurigheid van de onthulling van het zwarte gat in onze broekzak meer iets van een epifanie. nog voor de vlammen in de kathedraal geblust waren wisten we al de uitkomst van deze zorgvuldig geplande en deskundig uitgevoerde berekening. bliksemsnel werd het prijskaartje van de Algemene Media Aandacht Internationaal (AMAI) vastgelegd op ‘iets tussen 100 en 200 miljoen euro’, de bedragen van de schenkingen die volstonden om een globaal ‘waw zoveel’ aan de driftig slikkende consument te ontlokken.

men kan daarbij zeuren over de grote vaagheid van dat getal, de snelheid waarmee het ons allen kon worden meegedeeld compenseert ruimschoots deze onnauwkeurigheid die immers makkelijk en goedkoop in een afwachtende calculatie kan worden bijgesteld tot een exact bedrag tot op de eurocent.

de objectiviteit van het berekende AMAI-bedrag staat alleszins buiten kijf: je kan moeilijk iets dat meer irrationeel is bedenken dan het restaureren van een gebouw in een staat die evident ‘onvoltooid’ is, nadat een brand de tekenen van de onvoltooidheid had verwoest. ons spreekwoordelijk kleinste kind zal onmiddellijk beamen dat zulks ‘zotter dan god’ is. vandaar dus dat niemand van de betrokken partijen hier van enige vooringenomenheid kan worden beschuldigd: er valt in de verste verte geen rationele beweegreden te bekennen om voor een bedrag van 100 tot 200 miljoen mensen te laten sterven in ik zeg maar iets het momenteel noodlijdende Mozambique, een oud Frans protectoraat btw….

scève

Apparoissant l’Aulbe de mon beau jour,
Qui rend la Mer de mes pensers paisible,
Amour vient faire en elle doulx sejour,
Plus fort armé, toutesfoys moins noysible.
Car a la veoir alors il m’est loysible,
Sans qu’il m’en puisse aulcunement garder.
Parquoy je vien, coup a coup, regarder
Sa grand’ beaulté, & d’un tel appetit,
Qu’a la reveoir ne puis un rien tarder,
Me sentant tout en veue trop petit.

https://www.emblems.arts.gla.ac.uk/french/emblem.php?id=FSCa035


Harusmuze 303


// de decimale ordening als expliciet geprivilegieerde waarnemingswijze

303 – de vernederende waant zich god tronend op het rot

hexagram 55 – 豐 – FENG – ‘weelde’

input

https://dirkvekemans.com/2018/11/10/harusmuze-145/

Scève:

[Embleem paion : QUI BIEN SE VOIT ORGUEIL ABAISSE. ]

Cest Oeil du Monde, universel spectacle
Tant reveré de Terre, Ciel, & Mer,
En ton miroir, des miracles miracle,
Il s’apperçoit justement deprimer,
Voyant en toy les Graces s’imprimer
Trop mieulx, qu’en luy nostre face a le veoir.
Parquoy tel tort ne povant recevoir,
S’en fuyt de nous, & ce Pole froid laisse,
Tacitement te faisant asçavoir,
Que, qui se veoit, l’enflé d’orgeuil abaisse.

Harusmuze #302



//de brand als keerpunt (detailopname ±1950 – ±2080)

302 – de abstractie abstraheert de abstractie tot ze concreet genoeg lijkt. de toepassing ook.

hexagram 59渙 – HUAN – ‘oplossen’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

Harusmuze Doc

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/11/harusmuze-1462/

commentaar:

ik ben niet alleen geen Fransman, ik ben ook nog ’s Belg, dus het enige wat ik mij bij het begrip ‘nationaal monument’ kan voorstellen is Manneken Pis of het Atomium, en met alle respect voor die hemelse belgitudes: mijn gevoelens daarbij zijn eerder plattekens. Als er weer ’s een snotneus ons nationaal piemeltje van zijn sokkel haalt of als er hogere instanties het in hunne hoofden halen om de negen ballen te gaan opblinken lig ik, noch enig ander Belg daar echt wakker van.

we kunnen dus met grond stellen dat het begrip ‘nationaal monument’ voor mij steeds iets abstract blijft: ik kan er mij wel iets bij voorstellen, en mijn sympathie barstte los uit alle poriën in mijn dichterslijfke toen ik de vlammen zag uitslaan, het tere torentje kantelen en de verbijsterde treurnis op de gelaten der geshockeerde Fransen aanschouwde, maar het monument kennen en voelen als monument, als ‘mijn monument’: nope, sorry è.

dit is weer, zo dacht ik meteen bij die beelden – om bovenvermelde redenen niet echt aangeslagen in die mate dat het de gang van mijn immer voortwoekerende gedachten kon stelpen – dit is weer zo’n historisch keerpunt.

de Val van de Muur in Berlijn. 9/11. de Brand in de Kathedraal.

zo werkt immers ons op abstraheren ingestelde brein: bij het voorval dat volslagen onbegrijpelijk is, zoeken wij het voorval meteen te plaatsen in een reeks van het bekende, opdat wij er alsnog een betekenis aan zouden kunnen toekennen.

zodat het toch niet totaal zinloos is, was: een vonkske ergens op de grainier waar Quasimodo schuifelde, een kabelke dat zich bloot gaf aan een plaske daar en whoooosh daar gaat het monument.

aldus zien wij het gebeurde toch nog gevat in een verhaal, en wordt het zegbaar ook, we kennen het de tel toe van betekenis en vertellen het, herinneren de dag voortaan ook jaarlijks, zolang de aldus gegenereerde betekenis stand kan houden.

maar verder kan er nu hierover nog niets gezegd worden, het gebeuren is nog geen gebeurtenis, de plaats voor het spreken moet eerst nog worden gereinigd door de treurnis die ons met alle Fransen diep in onze harten treft.

Scèvezeef:

Amour plouroit, voire si tendrement,
Qu’a larmoyer il esmeut ma Maistresse,
Qui avec luy pleurant amerement,
Se distiloit en larmes de destresse.
Alors l’Enfant d’une esponge les presse,
Et les reçoit: & sans vers moy se faindre,
Voicy, dit il, pour ton ardeur estaindre:
Et, ce disant, l’esponge me tendit.
Mais la cuydant a mon besoing estraindre
En lieu d’humeur flammes elle rendit.

(het effect van de tranen uit D301 – dit dizain stond destijds in hoog aanzien afgaande op de vermelding ervan in Art Poëtique françoys (1548) van T. Sebillet)

Harusmuze #301


//het geheim van de oorsprong van de verzonken bron van de oorzaak is het gevolg van haar oorzakelijkheid

301 – doorheen het wassen van gevolgen verschijnt de eenvoud van het rot

hexagram 56 – 旅  – LU – ‘zwerven’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

Harusmuze Doc

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/12/harusmuze-147/

commentaar:

de mens denkt bipolair, dus waar wij een oorzaak zien, zien wij de gevolgen tot bevattelijke eenvoud verklaard, en waar wij gevolgen zien vermoeden wij de eenvoud der oorzakelijkheid.

het geringste menselijke vermoeden dat er iets te begrijpen valt, wordt emotioneel onmiddellijk aangeblazen tot een verwoestende, nietsontziende zekerheid. onze gecultiveerde liefde voor de wijsheid is immers gebaseerd op een fellere lust om te begrijpen, om het Ding te vatten en vervolgens zelf het Ding te Zijn.

de voortdurende verwikkeling van gevolg en oorzaak evenwel komt ons in de afstandelijkheid van de wetenschap goed uit als onbetwijfelbare motor van het voortschrijdende inzicht. het inzicht dat iets waar is, is de basis van de wetten en op wetten kan je bouwen omdat een wet nu eenmaal altijd waar is, dus dan weet je dat. de wet is als een Ding dat altijd Is.

zonder het Ding dat altijd Is in zijn verscheidenheid verschijnt meteen het echte van de eenduidigheid, de richting van de tijd.
de tijd hoezeer zij ook oneindig lijkt, loopt af voor ons, want wij beleven eindigheid.
het ene dat aldus voor ons verschijnt, doorheen de vele sluiers der verstrengeling van waarheid, wensen en verwenste angst, is de eenvoud van het immer uitdeinende gebeuren, de vector van het rot, de mest van alle tere groei, de zware stem van god…

Scève :: zift

On me disoit, que pour la converser,
Plus la verrois de pitié nonchalante:
Et je luy vy clers cristallins verser
Par l’une, & l’aultre estoille estincellante:
Souspirs sortir de son ame bouillante:
Mais je ne scay par quelle occasion.
Fust de courroux, ou de compassion.
Je sentis tant ses pleurs a moy se joindre,
Qu’en lieu d’oster mon alteration,
M’accreurent lors un aultre feu non moindre.

Harusmuze #300


// de Terugkeer van het Corpore Chiastico Tournante

300 – de weigering is de voorwaarde voor de overgave

hexagram 23  剝  – BO – ‘splitsing’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/13/harusmuze-148/

commentaar:

in de praktijk van het Beweeglijke denken is de Roterende Rotatie een gekend maneuver. in de praktijk komt het vaak neer op zo lang rond de pot draaien tot de pot geheel zichtbaar is, in al haar pottige kwaliteiten.
de pot is dan wel in het zicht van de Roterende Rotatie een oscillatie of zelf ook een Roterende Rotatie of een wegdraaiing daarvan, het is enkel dankzij het bewerkstelligen en tijdelijk volhouden van het roteren in de gedachten dat de hete aardappel gevat kan worden.

dat is overigens een mooi beeld ter verklaring: stel je een gloeiend hete bal voor van glas van dusdanige kwaliteit dat het licht er niet in refracteert: je kan de bal dan enkel zichtbaar maken door je handen in de bloem te steken en de geloste bal van de ene hand naar de andere te slaan op zulke wijze dat de rotatie van de bal telkens de andere richting uitgaat.

zeg dan ‘bal’. dolfijn: zeg ’s ‘bal’.

natrap (Scève):

Par mes souspirs Amour m’exhale l’Ame,
Et par mes pleurs la noye incessamment.
Puis ton regard a sa vie l’enflamme,
Renovellant en moy plus puissamment.
Et bien qu’ainsi elle soit plaisamment
Tousjours au Corps son tourment elle livre,
Comme tous temps renaist, non pour revivre
Mais pour plus tost derechef remourir:
Parquoy jamais je ne me voy delivre
Du mal, auquel tu me peux secourir.

Harusmuze #299


// degradodus degradans ofte de Rotvogel

299 – kost wat kost vermijd de vrije keuze!

hexagram 5需 – XU – ‘wachten’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:
https://dirkvekemans.com/2018/11/14/harusmuze-149/

Commentaar:

of het Fake News is of niet kan ik onmogelijk zeggen, maar de geruchten doen op onze Wereld Wijde Waanzin de ronde dat de op 10/04/2019 zo trots gepresenteerde allereerste foto van een Zwart Gat eigenlijk feitelijk (sorry Chantal) een nogal wansmakelijke aprilgrap is die in 2016 bedacht is door een werknemer van het NSF met een verslavingsproblematiek die in die tijd verbleef in een sanatorium in de buurt van Las Vegas. Hij zou zijn plan daar bedacht hebben en vervolgens heel listig uitgevoerd in 2017.

Zotero notificatie van de illegale access

De man zou een foto van zijn eigen aars in het beeldbewerkingsprogramma Photoshop bewerkt hebben door aan dat duister een oranje smiley toe te voegen en het resultaat vervolgens viraal hebben ingevoegd als ‘uitkomst’ van de NSF-berekeningen die twee jaar lang nodig waren om het beeld samen te stellen uit de 5 tertrabites aan data van de gelinkte telescopische installaties van de Event Horizon Telescope.

De timing in dit verhaal klopt alleszins (nogmaals: ik heb geen manier om de waarheid in dezen te achterhalen, ik had een verzameling links naar info hierover opgeslagen in mijn Zotero-bibliotheek, maar mijn Zotero-account is gehackt door een hacker uit Ho Chi Minh City, zie de screenprint hierboven en nu vind ik niks meer terug…): de berekeningen hebben in totaal zo’n twee jaar in beslag genomen dus de gepresenteerde ‘foto’ is sowieso al twee jaar geleden ‘genomen’.

Dit ontluisterend verhaal, onafgezien van het feit of het nu ‘waar’ is of ‘vals’, verzonnen om ons op een dwaalspoor te zetten (een dwaalspoor naar waar??? rijzen hier geen urgente veiligheidsissues? ), toont eigenlijk vooral aan hoe kwetsbaar en fragiel ons concept van de ‘waarheid’ en het ‘echte’ geworden is.

Wij mensen hebben al vrij snel geleerd van onze omgeving enkel te geloven wat we zien. De foto is zo het ‘bewijs’ bij uitstek geworden in onze beoordeling van de ons gepresenteerde feiten als ‘waar’ of ‘onwaar’.

Maar wat is een digitale foto nog waard? Het kleinste kind kan heden ten dage elke foto naar hartenlust vervormen, manipuleren, bewerken tot de pixels totaal wat anders weergeven dan wat het toestel oorspronkelijk ‘capteerde’.

Maar dat captatieproces zelf is bij deze foto van het zwarte gat zèlf het resultaat van miljarden rekenstappen, van een uiterst gecompliceerd berekenproces dat niet 100% vrij is van ‘besmetting’ door een kwaadaardig invasief proces.

En wat als onze manier van denken, het humane bewustzijn en hoe dat zich dat in onze wijze van berekenen, in onze mathesis nu eens zelf een ‘kwaadaardig invasief proces’ zou zijn, een middels complexe turbulenties in negentropische eilanden geëmergeerde en vervolgens middels mutaties geperfectioneerde vorm van entropie gericht op de destructie van alles, gans het Heelal?

Uiteindelijk komen we zo, middels slechts enkele redeneerstappen uit bij de onherroepelijke willekeur in elk concept van Goed of Kwaad: een willekeur in die zin dat elk ‘Goed’ slechts goed is voor wie het goed is zolang het duurt dat het niet-slecht is, dat het niet bederft in de ‘overgang’ want waar is onze vaste grond? Hebben we daar een foto van?

Die uiteindelijke ‘willekeur’ is waar elk binair denken (elke humane logica) op strandt, waar je bij uitkomt: daar op het scherp van de snee waar eender welke keuze een keuze is die je liever niet maakt, want beide opties zijn even ‘slecht’. Het feit dat de opties even slecht zullen blijken te zijn heeft natuurlijk alles te maken met de onweerlegbare vaststelling dat we in een universum leven dat onderhavig is aan entropie, dat alles deterrioreert en dat elke bloei of opgroei uiteindelijk leidt tot een versnelde verrotting op een ‘hoger’ niveau, een meer destructieve fase van de Big Bang aan het gestelde begin van deze universele Afgang.

Tenzij natuurlijk er van een begin geen sprake is, eigenlijk feitelijk, en dus ook niet van een Einde. Maar wat kunnen we ons zonder einde voorstellen als Doel? Wel misschien is dat doel wel het bewandelen van de weg in de richting van de Tijdelijke Afgang waar we sowieso toe gedwongen zijn maar dan wel op een zo gezond mogelijke manier, dwz, die manier die ons het meeste uitstel verschaft, ons het verst verwijderd houdt van de enige echt ‘vrije keuze die we hebben, die nadat elke verdoving onmogelijk is geworden, nadat elke uitweg is afgesloten, die ‘keuze’ tussen het Volstrekt Egale van de dood die we dienen te ondergaan, en het Volstrekt Egale van de wijze waarop we die ondergaan, een keuze die duurt tot de tijd zelf onze ‘keuze’ bepaalt…

Aftrap (Scève):

CCXCIX

Pour non ainsi te descouvrir soubdain
L’entier effect de ce mien triste dueil,
Naist le plaisir, qui se meurt par desdain,
Comme au besoing n’ayant eu doulx accueil,
Et deffaillant la craincte, croist mon vueil,
Qui de sa joye en moy se desespere.
Donc si par toy, destinée prospere,
Le coeur craintif, (comme tu m’admonestes)
Tousjours plus m’ard cependant, qu’il espere,
Digne excuse est a mes erreurs honnestes.