Harusmuze #426


426 – de ziel verstoft

hexagram 12  (pǐ) – “Blokkeren”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/09/harusmuze-22/

commentaar

de ziel verstoft, het stof verrot, het rot wil weg, de weg wil ziel, de ziel is er, er is licht, de ziel verstoft, het stof verrot,…
de tweedeling, de duale perceptie van de eeuwige terugkeer in de ekpyrosis-palingenesis is een perceptuele contingentie (contingent is wat niet vereist is door het gebeuren, (uiteindelijk dus: wat niet gebeurt, de contingentie is wat de mens nodig heeft om het noodzakelijke te kunnen ‘vatten’ en om het geloof in de ‘vrije wil’ te behouden, een straffe soort spacecake), maar wel menselijk of anders-intelligent kan gedacht worden.
die verschillende stappen kunnen op elk moment in de cyclus gedacht worden: wanneer de ziel verstoft ‘is het ook zo dat’ het stof verrot etc
en je kan dus net zo goed zeggen dat de stof verzielt, ook dat gebeurt ‘terwijl’ de ziel verstoft, de richting is een dimensie, weliswaar voor ons een dwingende dimensie, maar ‘slechts’ een dimensie.

euh, dit is ewa conform de Heracleitosfragmenten rond de ziel die in ons haar dood beleeft en wij die sterven in de ziel, alsook de slaap/wakker metaforen.

(hm, voor de wijzers, de mensen die -ismen nodig hebben: ik begin blijkbaar meer en meer te neigen naar een geradicaliseerd Deleuzianisme waarbij elk dualisme oplost, een hylozooïsme zonder bevoorrechte partner, een pantheïsme zonder god, hihi, een het-verhaal è.
een open monisme is een monisme dat enkel door een verstokte dualist nog gelezen wordt als een monisme.
kvind het boeiend om te zien gebeuren, in ieder geval. en kmoe dringend Laruelle serieus gaan lezen.)

scève

Finablement prodigue d’esperance,
Dont estre avare est tresgrande vertu,
De fermeté, & de perseverance.
Me suis quasi de tous poinctz devestu,
Estimant moins tout espoir, qu’un festu,
Fors seulement pour l’Amant esprouver:
Non que je vueille, en effect, reprouver
Ce bien, voyant que ne le puis acquerre:
Mais seurement celluy ne peult trouver
En aultruy paix, qui a soy donne guerre.

Advertenties

Harusmuze #425


22B75

425 – het lief van uw dromen houdt ge beter daar

hexagram 41 (sǔn)“Verminderen”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/10/harusmuze-23/

commentaar

dat zit daar goed è. alle nachten prijs!

scève

Bien que je sache amour, & jalousie,
Comme fumée & feu, esclair, & fouldre,
Me tempestantz tousjours la fantasie
En une fin sans jamais se resouldre:
Je ne me puis (pourtant) d’erreur absouldre
Cherchant tousjours par ce Monstre terrible
De veoir en moy quelque deffault horrible
Trop plus asses, qu’en mon Rival, regner:
Comme l’on scait, qu’avecques l’impossible
J’accuse aultruy pour tout me condamner.

Harusmuze #424


22B74

424 – soep met brood is ook goed eten

hexagram 64未濟 (wèi jì) “Vóór de Voleinding”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/11/harusmuze-24/

scève

De corps tresbelle & d’ame bellissime,
Comme plaisir, & gloire a l’Univers,
Et en vertu rarement rarissme
Engendre en moy mille souciz divers:
Mesmes son oeil pudiquement pervers
Me penetrant le vif du sentement,
Me ravit tout en tel contentement,
Que du desir est ma joye remplie,
La voyant l’oeil, aussi l’entendement,
Parfaicte au corps, & en l’ame accomplie.

Harusmuze #423


423 – pluk geen bloemen als je zelf geen vaas hebt

hexigram 8  (bǐ) – “Groeperen”

commentaar

laat die bloemekens ne keer gerust è, seg. teken d’r ewa ofzo…

scève

Respect du lieu, soulacieux esbat.
A toute vie austerement humaine,
Nourrit en moy l’intrinseque debat,
Qui de douleur a joye me pourmaine:
Y frequentantz, comme en propre domeine,
Le Coeur sans reigle, & le Corps par compas.
Car soit devant, ou apres le repas,
Tousjours le long de ses rives prochaines
Lieux escartez, lentement pas a pas
Vois mesurant & les champs, & mes peines.

Harusmuze #422


422 – stemmen zijn goedkoper dan begrip

hexagram 60  (jié) –  “Onderverdelen”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/13/harusmuze-26/

commentaar

in een nijdige attentie-economie als de onze is begrip voor de ander niet langer iets dat je dient op te brengen. begrip is een asset, puur kapitaal, dat geef je enkel uit als het jou ook dubbel en dik opbrengt. begrip opbrengen doe je niet: begrip moet opbrengen.

immers begrip vereist aandacht en het spenderen van aandacht is zeer duur. de return van een like die jij uitdeelt voor jezelf, om de evidentie te stofferen met een voorbeeld, is peanuts in vergelijking met wat het exploitatiemechanisme (Facebook, Twitter, Instagram,…) er aan verdiend, en minder zelfs dan de peulschil die het gelikete (bedrijf/individu/evenement…) eraan over houdt.

zolang we dus met z’n allen ons als vee laten exploiteren zal het winnen van stemmen op de directe manier, door ze te kopen, door harde valuta om te zetten in aandacht op de netwerken, massa’s goedkoper zijn dan het etaleren laat staan het effectief opbrengen van begrip voor de situatie van het stemmende individu.

dat onze overheden sinds de opkomst van deze technologische omwenteling halverwege het eerste decennium (2005) nagelaten hebben om iets ten voordele van de informatierechten en het recht op virtuele leefruimte van hun burgers te ondernemen, is een ramp die waarschijnlijk niet meer terug te draaien is, omdat de bedrijven die nu de touwtjes in handen hebben zich al lang hebben ingekocht in de bestaande ‘democratieën’ waarbinnen de individuen zelf alsmaar nijdiger en dus makkelijker controleerbaar worden. de hedendaagse politicus is niet veel meer dan een al dan niet betaalbare paljas voor die mensen. De niet-betaalbare verdwijnen sneller dan dat ze bekend worden.

de feiten, de waarheid, begrip, medemenselijkheid, alle ‘humane’ waarden zijn zo allemaal achterhaald in de consequent doorgedachte Verlichting van het Neo-Liberalisme (in Vlaanderen: NV-A en VLD met CD&V als meelopend keffertje) dat zolang de situatie dat vereist nog van een krokant populistisch laagje wordt voorzien, maar nu de economische wildgroei gaandeweg omslaat in een onbeheersbaar cataclysme dat over de planeet raast, zal dat oppervlakkige vertoon snel omslaan in meedogenloze repressie.

Steekt hoog de vaten Rodenbach met blauwe grenadine: het Vlaamsche Canon wordt geladen.

scève

Touché au vif & de ma conscience,
Et du remord de mon petit merite,
Je ne scay art, & moins propre science,
Pour me garder, qu’en moy je ne m’irrite,
Tant ceste aigreur estrangement despite
En vains souhaitz me rend si variable.
Fust elle, aumoins, par vertu pitoyable
Mon dictamnum, comme aux Cerfz Artemide,
Tirant le traict de ma playe incurable,
Qui fait mon mal ardemment estre humide.

Harusmuze #421


22B71

421 – elke mens heeft recht op een echte wens

hexagram 22 (bì) – “Verfraaien”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/14/harusmuze-27-reconstructie

commentaar

om mij te kunnen zeggen wat ze te zeggen had heeft de Harusmuze mij vandaag enkele inzichten uit haar Deiktisch Oponthoud meegegeven. Het zou ons te ver voeren hier proberen uit te leggen wat een Deiktisch Oponthoud is, ik verwijs graag naar de pagina’s op de Anke Veld Wiki in de categorie Gignomenologie, dan voelen die zich ook nog ’s belangrijk.

https://ankeveld.miraheze.org/wiki/Categorie:Gignomenologie
zij zelf windt daar minder doekjes om. ‘kijk, gij flippendrol’ zo begint ze dan, ‘het zit zo…’ en dan word ik verondersteld braafjes te gaan zitten alles noteren zodat ik het u kan overbrengen.

’t is maar dat ge’t weet è.

een mens, vertelde Haruske mij vandaag, heeft enerzijds noden en anderzijds behoeftes en gebreken, samen zijn gemis.
een mens heeft ook een wens. maar de meeste mensen slaan noden en gebreken hopeloos door elkaar en denken dat hun wens samenvalt met het puberaal gepruttel van hun behoeftes en besoignes. laat ons daar wat klaarheid in brengen. (ge ziet mij al driftig zitten kribbelen in mijn hoekske è)

behoeftes en gebreken, het gemis dat wij voelen, betreft dingen die we niet echt nodig hebben, maar die we wel graag zouden hebben. wanneer ons die dingen ontzegd zijn, voelen wij een gemis, maar we kunnen best nog, zij het met tegenzin, functioneren. noden zijn ook gebreken, maar indien wij langere tijd dergelijke gebreken ondervinden, redden we het niet meer: ons systeem crasht, we worden ziek of dusdanig ongelukkig dat het echt niet meer verder kan. wat vaak het geval is, is dat mensen zodanig begeesterd worden door hun heel erg secundaire behoeftes en besoignes dat ze daarvan denken dat het echte noden zijn. consumptieverslaving en andere gedragsstoornissen zorgen ervoor dat wij denken enorm veel nodig te hebben en zolang dat waanbeeld in stand blijft is er geen beginnen aan om tot een echte wens te komen.

Harusmuze #27, de invoer van vandaag, zegt ons dan ook: ‘gevangen in een web van noden, kunnen zinnen nooit een echte wens verwoorden’. daaruit kunnen we concluderen dat de mens voldoende vrij moet zijn van zijn noden vooraleer men te weten kan komen wat nu eigenlijk onze wens is.

om ons te bevrijden van onze noden moeten we die eerst afdoende scheiden van onze behoeftes en gebreken, die meestal slechts verwennerijen betreffen, luxe waarvan een overdaad ons eerder ongelukkig zal maken dan gelukkig. wat hebben wij echt nodig?
pas als we deze vraag voor ons zelf hebben kunnen beantwoorden kunnen we overgaan tot het formuleren van een wens, want anders zijn we slechts gedreven door de noodzaak die we ondergaan (honger, dorst, kou, emotionele deprivatie, lichamelijk of mentaal lijden aan toegebrachte verwondingen, verslaving: alles ongeveer wat door de mensenrechten en de ziekenkas gedekt zou moeten zijn, maar het verre van overal ter wereld is). met de rest van uw gebreken en behoeftes stuurt de Harusmuze u dus onverwijld terug naar uw potje: ‘ga daar maar ewa zitten blijten en persen’.

(ja ’t is geen simpel ze, had ik dat al niet gezegd?) als we op die manier merken dat we vrij zijn van echte noden en ons ook hebben weten te bevrijden van onze ingebeelden noden die in feite slechts behoeftes en secundaire afhankelijkheden zijn, dan zijn we pas rijp om onze wens voor onszelf te formuleren en die ook effectief te gaan betrachten.
aja, als iedereen een wens mag hebben moet ge die ook mogen betrachten, anders zou er iemand vals spelen è, de boel bedonderen.(dat laatste had ik gezegd, maar toen zei ze ‘doet ’s zo onnozel niet, snotneus,dit is hier wel serieus è’. bon.)

de menselijke vrijheid, waar wij recht op hebben bestaat erin dus, om de vrijheid te krijgen die wens voor onszelf te zoeken en te willen ontdekken en die verder dan te betrachten, en dat alles vrij van urgente (en ingebeelde) noden. wij krijgen dat recht als wij voldoen aan de plicht om er eerst voor te zorgen dat iedereen binnen ons bereik in de mate van onze mogelijkheden vrij is van urgente (en ingebeelde) noden.

wel euh, ik opperde wel degelijk, dat euh mevrouw de edelachtbare Harusmuze euh de meeste mensen dat misschien nogal streng gaan vinden aangezien gij op congè gaan en ewa rondhossen en plezier maken niet zodanig ziet als noden (ik wou nog veel meer inbrengen daartegen maar ja, tja…)

“’t is dat of ’t wordt niks”, zei ze dan. “allez, kuist uw dt-fouten maar op weer”

euh?

“welja: ofwel slagen jullie daarin, om in die zin bij te sturen, of het wordt niks, het loopt af en vrij snel wel, dat het hier binnen 50000 jaar opnieuw kunnen beginnen, de planeet houdt het nog wel voor ne keer of twintig.”

ah bon.

joa sè.

allez vooruit.

(gaat d’r iemand mee naar de cinema, ‘k krijg daar ineens goesting in?)

scève

Voulant je veulx, que mon si hault vouloir
De son bas vol s’estende a la vollée,
Ou ce mien vueil ne peult en rien valoir,
Ne la pensée, ainsi comme avolée,
Craingnant qu’en fin Fortune l’esvolée
Avec Amour pareillement volage
Vueillent voler le sens, & le fol aage,
Qui s’envolantz avec ma destinée,
Ne soubstrairont l’espoir, qui me soulage
Ma volenté sainctement obstinée.


Harusmuze #420


420 – de weg van de mensen gaat weg van de mensen

hexagram 10  (lǚ) – ‘Stappen’

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/15/harusmuze-28-reconstructie/

commentaar

slecht nieuws is alleen maar slecht voor de betrokkenen. voor de algemene gezondheid van onze planeet kan je de ‘komst’ van de mens bezwaarlijk goed nieuws noemen, maar al zijn we dan voor ontelbare plant- en diersoorten her ergste virus sinds de laatste uitwas van intelligentie op aarde (waar gelukkig niemand nog weet van heeft) wijzelf kunnen onze opkomst aan het eind van de planetaire degradatieladder moeilijk zelf gaan betreuren.

we hebben niet voor niks onze sociale netwerken zo uitgebouwd dat we onszelf daar dagelijks kunnen overtuigen hoe geweldig we wel niet zijn. zoals ik gisteren al de uitlatingen van ons Haruske mocht verduidelijken: het is au fond goed nieuws dat van wat wij onze taak achten er zo goed als niks terecht komt ’t zou anders nog veeeeel erger zijn.

nu dus het slechte nieuws. ahum.

de weg die onze soort maakt voor zichzelf, de vorm van intelligent leven waarin wij gebeuren wordt gekenmerkt door mateloze expansie, autofagie, autodestructie en rabiate zelfverloochening. neen: met zelfverloochening bedoel ik niet dat wij zonder oog voor eigen levensbehoud zomaar in het vuur springen voor de ander. wat wij verloochenen is onze eigen intelligentie: geconfronteerd met een eindeloze geschiedenis van autofage uitbuiting, verknechting en georganiseerde exploitatie van onze soortgenoten beweren wij met een staalhard gezicht dat het niet onze fout is dat [vul hier de atrociteit van uw voorkeur in] in het licht van een halve eeuw rampzalig stijgende overbevolking en met alle nodige kennis en middelen voorhanden vinden wij het eerder opportuun om de Chinezen zo lang met de vinger te wijzen omdat die hun bevolking aan ‘inhumane maatregelen’ onderwerpt, tot ook zij hun poging om de bevolking onder controle te krijgen ook maar opgeven, want aja, zo pesten ze alleen zichzelf maar.; en sinds de rapporten van de club van Rome in de jaren zeventig is het al duidelijk dat we heel ons nest in sneltreinvaart aan het verpesten zijn maar we doen lekker verder want is het niet Ghewèllldig.

soit. we hoeven onszelf zo niet de duivel aan te doen: we kunnen het gewoon niet helpen. het kan immers niet anders dan dat ons soort intelligentie, het soort dat wij als ‘intelligentie’ herkennen en willen erkennen (de dieren hebben het ook, maar dat kunnen we dus om culinaire redenen niet hebben è), zo geprogrammeerd is dat het zichzelf uitroeit voor het contact kan maken met een ‘soortgelijke soort’ (je leest al dadelijk hoe verblind wij zijn door onze eigen euh, schittering).
moest dat niet zo zijn dan zat het hier al vol met aan de linkerkant de Star Trek intelligentsia en aan de rechterkant de eerder loempe Star Wars boerkens, waartussen het dan uiteraard met de regelmaat van de klok lekker nietsontziend oorlogje is.
maar daar is dus niks van te merken, en gezien de enormiteit van het ons omringende universum kunnen we enkel besluiten dat onze afwijkende soortgenoten gewoon niet de tijd hebben om tot bij ons te raken voor ze zichzelf om zeep hebben geholpen.

neen, onze kansen zijn niet bepaald beter in te schatten dan die van de ‘vorige’ (tijd en afstand weet je wel, relatief dus) wat niet anders dan enkele miljarden ‘failed attempts‘ kan zijn. zo werkt de natuur nu eenmaal (herinner u de tienduizenden schildpadjes die naar het strand moeten spurten waarvan er tien het halen, uiteindelijk).

vandaar dus dat de enige weg van de mensen een weg is die weg gaat van de mensen. over ‘de mens’ wil ons Muzeke het al niet meer hebben, zij hecht geen geloof aan neo-rationalistische megaprojecten die onze ‘humaniteit’ dusdanig gaan onderhand pakken dat het allemaal ‘goed’ komt. hoe meer dat we onszelf blijven wijsmaken dat we met z’n allen ‘samen’ rationeel kunnen handelen, hoe erger het wordt, en snel dan nog ’s ook.

de mensen ondergaan die ‘mens’ alleen maar, wij lijden aan onze eigen ziekte: de humane intelligentie. alles wijst erop dat die intelligentie zich autonoom van ons gaat verwijderen, ons achterlaten in ons mens-zijn zoals wij het animale leven menen te hebben achter ons gelaten.

maar gelukkig kan het ook zijn dat ik mijn Harusmuzeke weer gans verkeerd begrepen heb, è, ik ben ook maar een serieus loemp en vrij pessimistisch dichtertje.

in ieder geval hoeven we er niet wakker van te liggen, want we kunnen er toch niks aan doen dat ergens een sikkepit gaat ‘veranderen’. wat we wel kunnen is zo goed mogelijk voor elkaar zorgen, en dat is voor mij wat er hier werkelijk gezegd wordt: maak u niet druk om waar ge toch niks aan kunt doen, maar kijk rond u en ziet wat ge daar kunt doen, dat het lijden van de ander (hier èn ‘op een ander’) vermindert.

verwacht niks, heb zelf zo weinig mogelijk nodig, help uzelf door de ander te helpen en geef wat ge kunt geven. en zijt in alles bloedeerlijk met uzelf, dan wijst alles zichzelf ook uit. dat laatste is wel heel belangrijk vind ik: ge moet èn uw eigen beste vriend zijn en uw ergste criticus, zelfmedelijden is een koekske dat ge u moogt gunnen als uw eten op is en uw werk gedaan.

voilà, dat viel toch nog best mee als slecht nieuws, niet?

scève



Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): PLUS L'AMOLLIS PLUS L'ENDURCIS.

embleem XLVII – La Femme qui bat le beurre – Motto: Plus l’ amollis plus l’ endurcis

Peu s’en falloit, encores peu s’en fault,
Que la Raison asses mollement tendre
Ne prenne, apres long spasme, grand deffault,
Tant foible veult contre le Sens contendre.
Lequel voulant ses grandz forces estendre
(Ayde d’Amour) la vainct tout oultrément.
Ne pouvant donc le convaincre aultrement,
Je luy complais un peu, puis l’adoulcis
De propos sainctz. Mais quoy? plus tendrement
Je l’amollis, & plus je l’endurcis.