Harusmuze #484


22B133

484 – het kwaad gebeurt tijdens het oordeel

hexagram 1 (qián)“Kracht”

invoer

Harusmuze #188: de aard van het gebeuren gebeurt

commentaar

er zijn koeweiden, speeltuinen en autostrades volgeschreven over de ware aard van het kwaad en of dat wel bestaat enzo, maar de Gignomenologie houdt het hier liefst simpel: het is ontegensprekelijk zo dat er allerlei prul gebeurt dat we liever niet zouden zien gebeuren maar het poneren van ‘het kwaad’ of het benoemen van iemand als ‘kwaadaardig’ is in de stelling zelf, in de benoeming een kwaadaardig gebeuren.

het ‘Kwaad’ is wellicht een van de ‘meesterwerken’ van het Zijn, het Zijn heeft het Kwaad zo briljant in de wereld gebracht dat het Zijn zelf er een glans van Noodzakelijkheid door heeft verworven. het Zijn moet zijn omdat het Kwaad er toch is.

met het Goede, zeker het Goede uit de Platoonse grotshit, is het uiteraard idem dito. mensen toch, vrienden, kinders: we hebben dat niet vandoen è! ’t is zo al erg genoeg!

Kierkegaards beschouwingen over de Erfzonde in ‘Het Begrip Angst’ kunnen hier van nut zijn als referentie, al was het maar om het soort redenering ’s vanuit minder dichterlijke bron te horen – hoewel: het proza van K. bevat hoogst sublieme lyrische passages, dus dat klopt niet echt. soit: ‘van een ander’ dan gewoon.

elke benaming van iets of iemand als ‘kwaad’ is een vervloeking en brengt daardoor het kwaad in de wereld door middel van de taal. de wijze zal daarom vertrouwen op zijn intuïtie van het nakende dilemma, het afgedwongen oordeel dat er zit aan te komen en in afschuw de blik afwenden, dan wel dwars doorheen de eisende vraag tot veroordeling als kwaad het gebeuren te bestaren en tot bedaren pogen te brengen zonder ‘het kwaad kwaad te laten zijn’ door het als dusdanig te benoemen.

dilemma’s moet ge voor zijn è, dilemma’s gebeuren als patstellingen, ge moogt het niet zover laten komen.als er zich een dilemma aandient zoals het Kwaad dat wil benoemd worden als Kwaad dan moet ge een uitweg verzinnen voordat ge alleen maar dat pad op kunt gaan. dilemma’s zijn denkfouten, slechte gewoontes, een vorm van vadsigheid eigenlijk.

om een ietwat extreem voorbeeld te geven: een kwaadaardig gezwel onderscheid zich om louter medische redenen van een goedaardig gezwel, maar alles wat er gebeurt dat de dood van een persoon kan veroorzaken, bv ‘kanker’ als ‘kwaad’ benoemen veroordeelt de persoon zelf omdat het dan het ‘kwade heeft’ en het enig mogelijke ‘goede’, de onsterfelijkheid, nooit kan bereiken. kanker is kak, maar kak gebeurt nu eenmaal, elke poging om die ziekte of een andere ziekte te demoniseren is een volstrekt nodeloos versterken van de ‘schuldenlast’ van de zieken, want wie het ‘kwade heeft’, heeft niet het goede (gedaan).

hetzelfde geldt overigens voor de al te vaak gepersonaliseerde ‘dood’, een der meest meelijwekkende manieren om met de onvoorspelbaarheid van de spatio-temporele coördinaten van het onvermijdelijke overlijden om te gaan.
als je een vijand nodig hebt, gaat dan ewa lekker ouderwets fallisch-concurrentieel sporten ofzo è. zweet het uit!

of wacht op uw slechter ik è, dat komt vanzelf wel, nu ge weer zit tegen te pruttelen dat ge toch zo ne goeie zijt…roept er op: “slechter ik! slechter ik!”

Advertenties

Harusmuze #483


22b130 22b131

483 – elke vooruitgang heeft gelukkig ook een achteruitgang

hexagram 51  (zhèn) – “Schokken”

commentaar

het getuigt van een aan het megalomane grenzende verwaandheid om te denken dat de zgn. ‘humane conditie’ fundamenteel anders zou zijn dan die van andere levende wezens die wij kennen, ja zelfs anders dan die van het geheel van het door ons tot één gedraaide universum (Lat. =‘unus’: één + ‘versus’, volt. dw. van ‘vertere‘: keren, draaien).

geheel het gebeuren is onderhevig aan dezelfde ‘condities’, namelijk die van de entropie, de onverschillige en dus ongenadige uitdeining van alles tot het eendere niets, dus als er ergens een specifiek menselijke toestand te ontwaren zou zijn is dat allicht de toe-stand van onze ogen, dat we verkiezen blind te zijn voor het onvermijdelijke.

wat ons goed recht is, we hoeven ons daar hoegenaamd niet schuldig voor te voelen: de ‘waarheid’, de reductie van het gebeuren tot het Zijn daarvan is immers geheel onleefbaar, de rationaliteit ervan is onhoudbaar ook, en in het uur van de waarheid valt het zicht gewoon uit, dus van een keuze is er hoegenaamd geen sprake.

als elke vorm van ‘zijn’ een god is heeft elke god een beperkte houdbaarheidsdatum (onze gemiddelde levensverwachting maal tien), zoals ook blijkt middels het evidente rotten van Zijn Laatste Lijk.

maar niet getreurd: de menselijke ‘aard’ (de genetisch bepaalde ‘hardware’) verander je niet zo meteen dus hoogstwaarschijnlijk zijn we weer op weg naar een nieuwe ‘openbaring’ met alle naarstige gevolgen vandien. het ‘Zijn’ is nu eenmaal, in al haar verscheidene vormen, het OS, het Operating System waarop wij functioneren. zonder fictie, geen realiteit. de oorsprong van de ratio is de waanzin, het goesting hebben in wanen.

de energie die ons aandrijft brengt ons naar de ondergang die in onze doodsangst de energie opwekt die ons in staat stelt de energie die ons aandrijft te gebruiken om ervan te genieten. zolang het (nog) werkt.
op die wijze omsluit elke recursie in haar explicatie twee polen en kan zij op elk moment zowel positief als negatief ‘waargenomen’ worden.

’t is meestal gezonder om de dingen positief te lezen.

goed, akkoord, de metafoor van het Programma met de Ratio en de Noden als cultureel bepaalde software en het tastbare leven als hardware is een weinig verfijnde metafoor, maar die van het Boek heeft ook eeuwen kunnen dienen, en, hoe simplistisch het ook moge klinken, dit is nu eenmaal hoe wij ‘denken’ nu: wij lezen onze verveelvoudigde werelden als evenveel programma’s waarin wij ‘ageren’ als ‘individu’, een soort profielengekletter van ikjes in cyberspace.

de denkfout die we misschien al te vaak maken is die van een achterliggende ‘controlepost’ een ‘echt’ ik dat alles in handen heeft, net zoals we nog steeds denken dat we als soort alles onder controle hebben, dat we kunnen stoppen met ‘dwaas’ doen en de wereld redden nu het nog niet te laat is. dat het goede in ons zal zegevieren.

tja, als dat de fictie is die je nodig hebt.

de Harusmuze knikt instemmend als ik beweer dat er niets mee gewonnen is om illusies weg te nemen als het enige wat je in de plaats te bieden hebt een andere illusie is.

neen, een theorie is alleen maar goed als ze in de praktijk wat te bieden heeft. de Gignomenologie wil haar studiegenoten de kans geven om meer inzicht te verkrijgen zodanig dat je zelf wat kan verhelpen aan je eigen mentale gezondheid, jouw strikt persoonlijke welbehagen in de eenvoud van het algemene rot.
want wat wij in de praktijk merken is dat veel van de ontieglijke theoretische complexiteit gewoon wegvalt op het ogenblik dat je het inzicht verwerft dat je enkel wat voor jezelf kan veranderen en dat je mensen het beste helpt door hen dat ook te laten doen, door hen in staat te stellen zichzelf gezonder te maken of door hen te troosten wanneer zulks onmogelijk blijkt. mensen helpen zichzelf in de vernieling door een combinatie van gebrek aan inzicht en gebrek aan kansen. de Gignomenologie wil een kans tot inzicht bieden, naast de rest van het aanbod…

en dat is natuurlijk waar heel deze kruistocht tegen het Zijn en de Dingen om draait: een heropwaardering van het tijdelijke, het sterfelijke, het voorbijgaande en een rationele maar gevoelsmatig gebalanceerde omgang met het onvermijdelijke einde dat geen einde is, anee want het Zijn bestaat gewoon niet, dus kan er ook niks eindigen è, slimmeke…

een gezond verstand maakt zichzelf alleen blaaskens wijs als het niet anders kan.


omdat wij zo zijns- en dingverslaafd zijn, zo nijdig altijd te harken om te hebben en te houden ook, is het misschien een goede zaak om de oude ‘memento mori’ prentjes ewa op te poetsen en een positieve glans te geven.
maar met glanzende beeldekens gaan we er niet komen è, wie gelooft daar nu nog in….

omdat het Rot ondertussen weer zoveel verder vooruit gegaan is, kunnen we best effen wat tijd steken, zegt de Gignomenlogie, in het vinden van de achteruitgang, de back door van de instortende werf (jaja Einsturzende…). en dat zal altijd, gezien onze heersende metaforiek, de vorm aannemen van een programma, een dynamisch opgestelde leidraad bij het verlaten van de Road to Nowhere (de Sprekende Hoofden, ook een goed groepke), de afslag die we nodig hebben, de Globale Solden (die ken ik niet).

volgens ons aller Harusmuzeke is dat programma al keilang bezig, en is het enige wat we echt nu nodig hebben een beetje inzicht in hoe het werkt en vooral veel bescheidenheid, want wij schrijven zelf wel mee aan de code ervan, maar het grootste stuk ervan wordt dwars door ons heen geschreven, en onze taak lijkt dus eerder interpretatief dan constructief te zijn, we moeten onze plaats zien te vinden, zo die er nog is, in de voortgang van het onhoudbare, en elkaar zoveel mogelijk bijstaan bij het verwerken van deze euh, Update in het Systeem. want we zijn als soort de controle misschien kwijt, alleen zijn we helemaal niks, nada, zilch, hoewel ik ingetinge nog steeds beter vind klinken :-)

i n g e t i n g e

o

Harusmuze #482


482 – alle wegen komen terug naar het gebeuren

hexagram 13 –  同人 (tóng rén) – “Gemeenschap”

invoer

Harusmuze # 185 – alle wegen leiden weg van het gebeuren

commentaar

de benaming ‘stof’ is dan wel een groffe reïficatie van het gebeuren, het kan net zo goed als enig ander woord dienen om aan te duiden dat de mobiliteit binnen het gebeuren altijd binnen het gebeuren blijft: de terugkeer is eeuwig omdat er geen vast punt van terugkeer ‘is’. elke leer of godsdienst, elk stelsel is een weg naar de eigen ondergang, er zit slechts rek op zolang het programma zich kan voeden met de energie der belijders.

max. 500 jaar, zei iemand ergens.

maar het gebeuren is geen punt, de these van de eeuwige terugkeer verondersteld een afwezigheid in het Zijn. alleen in het Zijn immers kan je een niet-zijn poneren dat dan een punt is, oorsprong.

dat is slechts humane geschiedenis: binnen het gebeuren, wordt zo altijd weer het humane Zijn aangemaakt. de oorsprong is net de fictionalisering, de init-faze van het Zijn, maar die ‘weg’ is een constructie die altijd weer instort. het Zijn is de kapitale omweg die door middel van en dwars door de mens het Rot bestendigt: het Gebeuren sterft in het Rot om zo terug te keren tot zichzelf, eerst in de opgerichte deus absconditus, vervolgens in het Niets, tenslotte in het volstrekt deontologisch gebeuren: het van het Zijn verloste Ene.

elke Erhebung is een platbuikse duik in het water, een slag in het eigen stof, een dwaze kaakslag van megalomane handen in het eigen verwaarloosde gelaat van de mens.

Wachet Auf! kijk in de spiegel, bewijs uzelf en vernietig uw schuld aan beschuldiging. ga dan in vreugde en geniet van uw ondergang.

in bewondering voor de Verbluffende Code van Lao Zi (老子) zeggen we:
de weg die je niet kan benoemen is de ware weg maar de ware weg is weg van zodra hij ter sprake komt.

dag weg.

Harusmuze #481


481 – elke afwijking is een talent

hexagram 63 – 既濟 (jì jì) – “Na de Voleinding”

invoer

Harusmuze #184 – “alles is oorlog”, zei Heraclitus, en hij verloor

commentaar

het woord ‘talent hebben we via het Latijnse ‘talentum’ waar het het gewicht beduidde dat je in de schaal kon leggen, een grote som gelds ook. de Romeinen hadden het van het Grieks waar talenta (mv) de schalen zelf van de weegschaal benoemden.

je hebt met deze uitspraak van de Harusmuze dus de optie hoever terug je wil gaan in de semantische ontwikkeling van de klankengroep die we als ‘talent’ schrijven, of je kan je bij de lezing ervan natuurlijk ook beperken tot de ‘gangbare’ betekenis van een ‘talent’. het kan niet alle dagen Derrida zijn.

in de klimaatproblematiek, het ligt op ieders lippen, legt de ‘afwijking’ , het ‘syndroom’ waaraan Greta Thurnberg ‘lijdt’ duidelijk een decisief gewicht in de balans. haar mentale ‘beperking’ zorgt er letterlijk voor dat alle bullshit die er rond verkocht wordt bij haar gewoon niet registreert, want, dat ziet zij heel klaar en duidelijk, het is gewoon niet zo.

de beperking van Thurnbergs visie tot wat ertoe doet maakt ons gekissebis over wat er ons te doen staat tot waanzin van de dag. als het aan haar lag gingen we met z’n allen aan de haldol of de electroshocks, want, kom nu, heel ons realiteitsbesef is gewoon wèg. we bazelen, noemen dag nacht, water vuur en geven ons zonder enig kritisch besef van verantwoordelijkheid over aan levensbedreigend gedrag.

als we van die objectieve feiten wat verder durven denken zien we ogenblikkelijk ook dat elke ‘afwijking’ waarvoor wij de hulp van medicijnen, therapieën tot gewelddadig dwangmatige behandelingen aangewezen achten op soortgelijke wijze wel ’s als ‘talent’ zou kunnen gezien worden.

is de werkelijkheid niet even talrijk aan werelden als er individuele geesten actief zijn? zouden we de realiteiten van afwijkende individuen niet beter wat meer respecteren in plaats van ze te willen ‘genezen’? heeft iedereen niet van iedereen evenveel te leren? waar is onze bescheidenheid gebleven, onze prudentie, onze zin voor nuance,ons inlevingsvermogen, onze o zo befaamde empathie? in het graf bij het rottende lijk van god?

aja. ‘het schuift niet’

maar is de mens zelf niet met zijn van alle diersoorten verschillend bewustzijn, onze waan van zin en betekenis, onze knotsgekke manier om met keelklanken ingewikkelde constructies te maken om ons de zoutpot te laten aanreiken die op een halve meter van ons vandaan staat, met al onze talige en andere rare maniertjes niet het meest afwijkende dat we ons kunnen voorstellen in heel het ons bekende universum?

dat kunnen we in dit bestel, met onze ‘waarden’ niet geweten hebben natuurlijk, net zo min als het feit dat we ons aller nest de aarde reeds grondig verpest hebben en we er zelfs niet in slagen om tenminste overeenstemming te bereiken over enkele serieuze pogingen om het weer ewa gezond te krijgen.

nu we onze commentaren toch tot de gangbare betekenissen der woorden willen beperken: de meest courante definitie van ‘waanzin’ is nog steeds ‘afwijkend en destructief gedrag waarvan de persoon in kwestie niet wil of kan inzien dat het afwijkend en/of destructief is’.

Harusmuze #479


22B136

479 – de belemmering verwekt de schijn der dingen

hexigram 61中孚 (zhōng fú) –  “Innerlijke Waarheid”

invoer

Harusmuze #182 – het Zijn vermoordt de tijd en geeft ons angst en droeve bitterheid

commentaar

in de Neo-Kathedraalse Bewegingsleer of Gignomenologie gaan we uit van de hypothese van een onverschillig Gebeuren (benoemd met de term het “Onverschil“) waarvan wij enkel de humane schijn van kunnen ervaren.
neen, geen Platoonse grot waarin we gevangen zitten (de verfoeide ‘grotshit’), maar een Gebeuren dat we slechts gedeeltelijk kunnen vatten, al was het maar omdat ons begrip enkel het begrijpelijke produceert qua echtheid . er ‘is’ geen werkelijkheid achter de werkelijkheid en zeker geen hogere, het gebeurt zoals het gebeurt en wij zien van het gebeuren enkel wat wij kunnen zien, begrijpen, verklaren.

de persoonlijke, patriarchale god is dood (het concept blijft echter wonderwel bijzonder bruikbaar in bepaalde clarificatiebewegingen) maar we zitten nog volop opgescheept met zijn Lijk en dat blijft ons denken infecteren met het Zijn en de Dingen. veel van ons huidige onheil zou uitgeklaard kunnen worden mochten we beseffen dat al ons gespartel met niet alleen materialisme, rationalismen, (neo-)positivisme maar ook alle heroplevingen van de veelkleurige spiritualismen evenzoveel mislukte en mislukkende pogingen zijn om ons van ons Godscomplex te ontdoen. we zouden beter eindelijk tot het inzicht komen dat het bestaan niet bestaat, dat het Zijn niet is, dat er nergens ‘existentie’ te bespeuren valt en dat alle ‘dingen’ waarop wij menen te kunnen bouwen en die wij denken te kunnen ‘hebben’ berusten op evenzovele vormen van Zijnsbegoochelingen: ficties en fantasmen, constructies en waandenkbeelden die wij nodig hebben om de pijn te verzachten. want er is gewoon geen zijn, shit happens, het gebeurt gewoon, en wij gebeuren mee met, in, door, op, in, uit het gebeuren.

we vermijden in de Gignomenologie ook het woord ‘realiteit’ omdat dat rechtstreeks verwijst naar de dingen (Latijn: ‘res’): ons begrip reikt wel zover dat we kunnen vatten dat het proces van het humane bewustzijn (dat geen zijn is maar een gebeuren, een agens – we gebruiken liever het woord ‘geest’) de dingen en het zijn produceert in functie van net die begrijpelijkheid en de communicatie. we maken de ficties van het Zijn en de Dingen aan omdat we ze nodig hebben.

de saneringsoperatie van de Kathedraal gaat ervan uit dat hoe minder we nodig hebben hoe gezonder we zijn, dus het poogt de noodzaak aan ontologische structuren zo klein mogelijk te houden. deze deontologie is dus een idealisme in de zin dat we het ideaal van de volledige deontologie of de Oplossing nastreven, maar daarbij beseffen we terdege dat die Oplossing nooit leefbaar kan zijn: los het op maar Het oplossen zal nooit lukken.
de communicatie, de nood aan communicatie is zelf al een symptoon van het ontologische Rot dat door ons en rondom ons de kosmos infecteert. we gaan er immers vanuit dat de visie van de evolutie als een devolutie, een verergering, een beter verklaringsmodel is dan dat van een zich volmakende evolutie: de plant is erger dan het eencellige, het dier is erger dan de plant, de mens is het voorlopig ergste ‘bekende’ stadium van de complexificatiedrang van het Rot: waar de entropie, de eenvormige verspreiding van energie belemmert wordt door het minder rotte, wikkelt het Rot zich in in de ontwikkeling van het verspreide, het verschillende tot het een uitweg vindt uit de belemmering.

zo ontstaat ook de schijn der dingen dus uit de belemmering van de vrije doorstroming van het loutere ‘Gebeuren’ wat wij ervaren en kennen als ‘energie’.

dat klinkt misschien allemaal ewa erg, maar bon, alles wordt alleen maar erger dus dit gaat binnen 100 jaar of zo klinken als naïef idealisme. en plus: de gignomenologie heeft met de filosofie gemeen dat ge die niet moet bedrijven om u beter te voelen, als ge u slecht voelt kunt ge beter wat gaan wandelen of een ander dieet proberen of probeert ’s met een nieuw lief è seg…

het vermeende citaat van Herakleitos is dubieus maar het is wel congruent met de idolatrie van het manhaftige die de denker toch overduidelijk situeert in de volle glorie van het wild om zich heen slaande patriarchaat: hij zou denkelijk iets dergelijks kunnen gezegd hebben. de Harusmuze had geen oog voor mijn cynisch-kritische afbeelding van de oorlogsheld.

“jaja, maar ge vindt het wel plezant tekenen è menneke” smaalde ze.

joa sè.

Harusmuze #478


478 – de lust wil gebeuren en verstrikt in de dingen, de nijd wil de dingen en stremt het gebeuren

hexagram 32 (héng) –  “Volharden”

invoer

Harusmuze # 181 – de nijd betreft de expressie, sintels van gebeuren

commentaar

de Bewegingsleer of Gignomenologie van de NKdeE wil een relatief eenvoudig maar dynamisch verklaringsmodel aanbieden dat kan gebruikt worden in een streven naar het bevorderen van gezondheid en welzijn onder de mensen.
de Kathedraal reduceert daarbij zoveel mogelijk ontologische balast, omdat we vaststelden dat het Zijn en de Dingen als conceptuele code een nefaste virale uitwerking vertonen op het menselijk gedrag en nodeloze complexiteit creëren.
het menselijk denken kan niet zonder de fictieve structuren van het Zijn en het bestaan van de Dingen, maar door het denken zoveel mogelijk te ‘mobiliseren’ en de ontologische structuren die nodig zijn voor de verstaanbaarheid tot een absoluut minimum te beperken proberen we een alternatieve denkwijze* aan te reiken die misschien van nut kan blijken te zijn op een moment in onze geschiedenis dat het nogal spannend lijkt geworden t.a.v. het voortbestaan van onze soort, of tenminste toch bij het afwenden van al te duidelijk dreigende cataclysmen van ongeziene omvang.
de programmatuur wordt daarbij met expliciete ideologische intentie ontwikkelt omdat wij de visie van velen delen dat enkel een verandering in het menselijk gedrag bepaalde dreigingen kan afwenden.
veranderingen in gedrag kunnen pas gebeuren als er diepgaand en klaar inzicht is de nefaste uitwerking van het huidige gedrag en hoe dat gedrag gebaseerd is op schadelijke gedachtegewoontes.
het programma van de Kathedraal vertrekt van de visie dat wanneer men zich niet blindstaart op het zijn van de dingen, maar alles probeert te vatten in de achterliggende beweging, dus als de conceptuele inspanning het gebeuren van het denken als gebeuren poogt te volgen er een louter gebeurlijke onderstroom als ‘structuur’ kan worden waargenomen en gebruikt in functie van vooropgezette doelen.

de asemische lezing (en: Asemic Reading) is zo’n programma dat tekst poogt om te zetten in beweging waarvan het traject in asemisch schrift (‘betekenisloze’ krabbels) kan worden vastgelegd en hergebruikt als input voor een volgende creatieve stap.

in dit programma, het Harusmuze programma, proberen we de onderliggende beweging van een aforistische input via een meditatieve oefening op basis van de I Tching orakeltraditie tot een nieuwe aforistische output te brengen: de uitspraak van de Harusmuze als ‘orakel’

vandaag zegt de Harusmuze ons iets over de twee richtingen waarin de positieve en de negatieve varianten van het verlangen kunnen stromen.
de lust, getuigend van een procreatief verlangen is verlangen dat qua wil verlangen gewoon wil gebeuren, de lust wil niets bereiken tenzij het einde van de lust in het orgasme.
de nijd daarentegen als gefnuikte lust, creëert als object dingen die men wil hebben en vormt zo haast letterlijk obstakels voor de doorstroom van het gebeuren. de lust volhard, wil zich bestendigen in het gebeuren van de lust, de nijd volhard, wil zich bestendigen in het arresteren, het stilzetten van het gebeuren, de mortificatie in het materiële.



*omdat eerdere instanties van dit soort de-ontologisch denken blijkbaar geheel verloren zijn gegaan of onbegrijpelijk geworden zijn, moeten we daarbij noodgedwongen bijna van nul beginnen.
vandaar dat de Kathedraal vooral ook conceptuele programma’s wil creëren die de ontwikkeling hiervan een autonoom karakter kunnen verlenen, autonoom in die zin dat de programmatuur groeit, zich voortplant in de richting waar er resultaten als feedback gebruikt kunnen worden, een viraal groeiproces dus.