Sylvia


(bij de gelijknamige film over Sylvia Plath)

Het is warm in het ware leven.
De ogen hangen te puilen.
De bedden zweten, de padden

ploffen onder de zware stappen
van de zich voortslepende kolos,
een wij met in het midden
het donkergroene gat.

Trillen doet rond ons de stilte het vel
van de lucht en zingen en gekscherende
vogels kwinkeleren hoog, maar

als je zag wat ik zie, zie ik je veeleer

  • de trein op/onder
  • met een meshaal, horizontaal
  • de spleten met kranten of natte doeken

Het is immers warm,
buiten.

timotuitie-lamandaii
dv 2018 -“de geboorte van de Timotuïtie uit de beweging van het lamandaii” – met potlood geannoteerde afdruk van een pagina uit een aan de Muze geschonken werk.

 

Advertenties

het mombakkes van de LYRIEK


mombakkes
dv 2018 – “selesteina declamation around a large ink spot representing the author” aka “het mombakkes van de Vlaamsche Lyriek” dedicated to MARCO GIOVENALE – ink on paper -105x78cm

 

ziehier het MOMBAKKES (eigenface) van de Vlaamsche LYRIEK! het MOMBAKKES houdt zich schuil tenmidden netjes uitgegeven gerenommeerde verzen! maar het is enorm VERRADERLIJK! het beschadigt FATAAL uw OGEN en uw BREIN!!!

past op!

schrijft enkel ROND het MOMBAKKES en NOOIT er over! Uw schrijven zou op mysterieuze wijze kunnen VERDWIJNEN in de VERGETELHEID!!!

de kleinste letter in het mottigste hoekske of boekske dat gij ergens over het MOMBAKKES schrijft en GE KUNT HET SCHUDDEN!!!

NOOIT zal er iemand u nog willen uitgeven!!! Nooit zal men uw schrijfsels nog AU SERIEUX nemen!!!

past op past op past toch op!!!!

 

(dit werk wordt in mei 2018 in Rome tentoongesteld opdat het voor eens en voor altijd duidelijk zou zijn voor GANSCH de WERELD dat VLAANDEREN zorg draagt voor haar LYRIEK en haar onwettelijke kinderen! Leve De Zever!)

 

mombakkes_detail
MOMBAKKES detail, getroffen door de Schaduw van  de Hand van de Gevreesde Auteur

Van Veldeke verramsjt


“In den tiden dat die rosen
tounen manech scone blat”

Heinric van Veldeke

zoek maar peren gij aan beukebomen
zoek maar in de afslagbak uw schone vodden
zoek maar lijven om te strijken in uw mand
pak maar gij, eender waar uw holle darm naar snakt

ik kots mijzelf wel uit mijn venstergoot
ik brand wel op in ademnood
ik rij mijn wiel tot waar ’t niet verder bolt
ik sla mijn glas wel uit uw lood.

in tijden dat de grond in dichte drommen kevers braakt
verjaagt de helletocht uw asem nog terwijl ge lacht
om grappen die ge in uw droom van morgen maakt

als de noten op zijn is de zang gedaan
als de olie op is zult ge stillekens staan
als de aarde kotst van ons gaan wij eraan

 


 

lyriekriptenscript
dv 2017 – “lyriekriptenscript” – ink & water color on paper – A5

 

in de geestestoestand der maranen


door dwang gewend wat men belijdt te
ontveinzen, tegen de ascamot van
de parnassim, op straffe van herem, in
weerwil der edicten der mahamad

naar de letter van de
Kroon der Wet,
zo kus ik jou:

net boven je lip
net boven je lip
waar het splitst
waar de engel jou kuste, waar
ook jouw ik jou in het leven kuste
een lijn die aan je lichaam aanbeland rust op
een lijn die aan je adem idem is, en adem ook

zo splitsten de bronnen (kom, we moeten nog
uitputtende de bronnen
door middel van de bronnen)

onze strijd is rechtvaardig;

de suiker van Henri die in het zoete,
in zijn zwarte wording onaangeroerd blijft,
terwijl de wolken aan de einder
spontaan de letters F I N vormen

kom, laat ons de lijsten opstellen
wij zullen de lijsten opstellen
de lijsten zijn opgesteld

 (Blijf Kalm in de Heer die Licht is en de Dagen)

 

2006-2017, uit “HEMELNETLYRIEK – Lyrische teksten van vilt.skynetblogs.be 2004-2007” P.O.D.-boekje in voorbereiding


 maranen

“emergentie van het spinozistenscript”
dv 2006-2017, potlood & waterverf op papier 20×12,5cm

 

 

De serie ‘Gedicht van de dag’ geeft sinds 2/06/2017 dagelijks, in de laatst bewerkte versie, een andere dv-tekst met dagelijks een ander dv-prentje.

(gelieve taal- of spelfouten of andere stoorsels te melden als reactie hier, dank!)

Leve de Praktijk van de Vrije Lyriek

 

 

declamatiecyclus van een verbigram


aselestein
1/10 van een reguliere declamatie van het verbigram ‘selesteina’

De 5 NKdeE Verbigrammata zijn artificiële lettercombinaties met een min of meer omschreven toegekende inhoud die bedoeld zijn als aanknopingspunt bij het meditatief declameren ervan (zie daarvoor het pdf-bestand met hun Engelstalige definietsels).

Een reguliere declamatie ‘omschrijft’ per blad een letter van het verbigram met het volledige verbigram in evenveel cycli als het verbigram letters heeft. De volgorde van de letters is door het verbigram bepaald, maar in elke cyclus begint men het verbigram aansluitend te schrijven met een andere letter, waarbij de laatste letter van de vorige cyclus de eerste van de nieuwe wordt.

Op die manier beslaat een volledige declamatie van het verbigram ‘selesteina’ 10×10 bladen met omschrijvingen, zodat men met het afval ervan onderstaand vierkant kan vormen. De rijen vormen de ‘staat’ van het gehanteerde verbigram.

S E L E S T E I N A
A S E L E S T E I N
N A S E L E S T E I
I N A S E L E S T E
E I N A S E L E S T
T E I N A S E L E S
S T E I N A S E L E
E S T E I N A S E L
L E S T E I N A S E
E L E S T E I N A S

Tijdens de declamatie poogt men voor zichzelf ‘inhoud’ te geven aan de cyclus die men doorloopt, dwz het verbigram in de lettervolgorde die men hanteert. Deze ‘inhoud’ valt samen met het geheel van ervaringen die men al schrijvende heeft beleefd en is derhalve onmededeelbaar maar toch reëel. Vandaar dat men het Afval van Schoonschrift in meditatieve trant als ‘onleesbaar’ beschouwt,  men zou het enkel kunnen ‘lezen’ door het ‘over te schrijven’ maar elke transcriptie is natuurlijk afwijkend van het origineel.

Op de foto boven een doorlopen cyclus begonnen in de ‘selesteina’-staat met de laatste drie letters in de ‘aselestein’-staat.

Kapel Constantijn Huygens


De Kapel Constantijn Huygens (KCH) is een plaats (NKdeE:Locus) in de Kathedraal zoals de Meret Becker Plaza ook een plaats is in dat virtuele bouwsel, of je kan het ook een ‘object in het geheugenpaleis’ van de Kathedraal noemen zoals de Tombe van Maurice Scève er ook een is.

De KCH gebeurt sinds 1992 toen in onderstaande teksten schreef die nadien nauwelijks nog veranderden, alsof ze meteen alleen maar zo konden geschreven zijn. Zeer merkwaardig in mijn schamele maatwerk schrijfpraktijk waar het de gewoonte is om aan teksten jaar na jaar te blijven prutsen tot het uiteindelijk allemaal misschien toch wel een beetje samenhang en glans zou krijgen. Ik ben dan ook een ontzettend slome denker met slechts heel af en toe een flits van totale zinsverbijstering, alsof men mij het te doorlopen programma van de volgende jaren inflasht, zoals je dat soort geheugen inflasht in apparaten van grotere bruikbaarheid.

Ik ben wel trots op de sloomheid van mijn gedachten want dat stelt mij in staat om dingen te zien en verborgen bewegingen te ontwaren waar vele heethoofden in hun jacht op de Prijs als windhonden voorbijrazen en opgaan in het ritme van hun vergeefs pompende harten. Aan het einde van de Reis immers ontbreekt steevast een bestemming en voldoening van de Prijs.

Aan dat soort gepruttel geen gebrek, dus. De flashflitsen evenwel zijn zeldzamer en dan ook erg verontrustend, meestal.

Anyway, aan de ingang van de Kapel prijkt een opschrift dat afkomstig is uit een nog te schrijven episode in de Engelstalige variant van de netroman Anke Veld. Hoe je opschriften kunt hebben in zichzelf inrichtende virtuele plaatsen in de Kathedraal die afkomstig zijn uit teksten die nog niet bestaan, wel dat is een ISSUE.

De laatste tijd merk ik dat de muren van de Kapel bekleed zijn met declamaties van NKdeE Verbigrammata. Het is bij schrijftijd nog niet duidelijk welk(e) verbigram(mata) gedeclameerd worden, dus voorlopig plak ik hier maar prentjes van declamaties van ‘selesteina’ (in de eerste en tweede modus).

Ik schreef de eerste versie van de tekst in 1993. Ik was toen heel enthousiast aan’t prullen met een voorhistorische Personal Computer van IBM die je nog diende op te starten met twee nog echte wiebelende floppy disks. Ik had ook een versie van de ‘tekstverwerker’ WordPress opstaan en met die configuratie ging ik het oeuvre van Constantyn Huygens te lijf. Ik zou de schatkamer van die teksten ontsluiten! En daar voorbij!

Tot zover de waan van die dag. En ja, veel tragiek daarin ook, maar dat wil ik niet zo geweten hebben, niet meer: alles gaat voorbij om weerom niets te mogen zijn.

selesteina_s.jpg

1.

Omwonden hoofd, vliesomvelde hand,
in ruis van roem verschanst skelet
& klaaglijk in de kortste zomerwind :

Uw woord verkrampt de dag & is
om lichtval uitgesponnen punt,
een eeuw lang pop, lethargisch nu

van nu & zonder zwangerschap
van leven aan de tel ontlokt.
Zwermt eensklaps dan haar wraak

gespiegeld in Uw glas, mijn oog,
haar blauw ten hoge hemel uit :
het is dan donker nu heelal.

selesteina_e

2.

Het is dan donker nu heelal,
nu van het hofdeel eerst beloofd
een letter rest, ’t verworpen ik,

een ons dat voor een dag of drie
in ’t vaalste licht van eenheid droomt,
een god die gaf & vlinders baarde.

Spreidt dan van daar, Uw hoge zang
& het diepst doorvoelde pleiten
voor lief & land & leed ten spijt,

het zwijgen, driftig zwaaiend uit
de knop die prangt & splijt, over
U, Uw blad, mijn zien & stervend

waken niet eenzelfde, stille droom?

selesteina_l

 

3.

Eénzelfde stille droom van waken
uit het hoog-betwistte laaglands leed
uit scheuring van één zin in zinnen,

die in ’t rimpelvel van tere vrede
wonden stoten, koortsen open sne’en
ten woeden geven & het zoetste

van gewild verkozen honingzoet
van elks Voorhouts lijf & lustenbloei
met van schand’ & hoon & spijt

het vliedend eeuwig, aardse onderwerp,
donker kleuren, zich verderven, rood
met dood berijmen, koud behouden

tot geen kreet nog beeld kan geven.

selesteina-e2

 

4.

Tot geen kreet nog beeld kan geven
fluister ik, ontvang van hese klanken
& Uw spel, Uw hel, Uw spelen & het

helen, zon & rijm ontstolen appelblos,
dat blinkend roze nooit vergoeden kan
wat er ontstijgt, verniet & slaperig

mij verspreekt, ontzegt, & ’t dwalen
van uw geest in mij als daad verlaat,
Uw raat & ’t raster van Uw land ontkracht

tot niemand ons nog dodend roept
& noemt & zegt & dat voorwaardelijk
nu nog meer dan ooit met U :

Uw rijk kome, Uw wil geschiedde.

selesteina_s2

5.

Uw rijk kome, Uw wil geschiedde,
want het mijne loopt in ’t knellen
van mijn meest vaste vuist verzand

bij zand ten hoop : een dorp
verwaait aldus bij ’t lichte zuchten
van mijn laatste wil een levenslijn

van haar verdaan ten eind, het slot
op mijn nood, mijn eind’ haar lot
ten spijt & in ’t vlieden van mijn zijn

uit haar, haar warmst geboden roos
staat afgetekend elke korrel
van mijn liefde doods verhit, verwoord :

kom vriend nu gauw, mijn ster is heen.

 

seleteina_t

6.

Mijn ster was heen, Uw nacht liep uit
langs open beten, van woeste baar de bede
in een onverschillig land gebeten :

misbaar van één nacht, een nacht & drie
dat ik zo vol van U de dag verliep,
haar klaarte in mijn nacht versliep

& van haar wezen tot Uw vaste waren
noch van Uw hemel d’ aardse constellatie
noch d’ hemelse vertroosting van een blijvend

aardig zijn, noch U, noch haar, noch mij,
noch van ons aller lot het liefste zag
& blind & donker schreide op het donker

waar mijn zwijgen zwart verloren lag.

 

selesteina-e3

 

7.

Waar mijn zwijgen zwart verloren lag
zal ik nog zijn & U in mij & in in ons,
want zijnde is van U het woord gezegd

omdat wat anders kan, zich mij ontzegt.
Ik heb niet lief, mijn leed is mij te
groot, ik heb geen angst, mijn lief

is mij om leed verdaan, ik heb niet
& niets is wat ik heb omdat ik heb &
wat ik heb is niets. Genoeg nu lezer,

verdwaal hierin, van hier zal hij die brak
& brekend bloedde U verstaan, wijl uw
mond mijn mond zo mondelings bezoekt,

betracht, bemint & stichtelijk veracht.

selesteina_i

De serie ‘Gedicht van de dag’ geeft sinds 2/06/2017 dagelijks, in de laatst bewerkte versie, een andere dv-tekst met dagelijks een ander dv-prentje.

Leve de Praktijk van de Vrije Lyriek!