de klasse Het


Hoe het ook zij, zegt het, zo is het en het wijst zich aan
waar het niet is. Het is me wat: het noemt zich je van het
maar heeft geen naam, het gaat vooruit tot het er is,
maar waar is het? vergeet het maar, we zijn het kwijt.

Het is goed en het is kwaad, het is beter dat
men het niet weet want het is de hoogste tijd
zegt men, en dan meteen ook al te laat. Het wordt
bevestigd ook: het wordt hier heel vaak gedaan.

Het regent, het sneeuwt, het hagelt en het stormt
en naar het schijnt is het uitzonderlijk dit jaar
het is het schone en het ware goed dat het er was,
het wil ook wel, maar zie jij het nog wel goed komen?

Ach wat zou het, ’t is erg, het gaat, het maakt niet uit,
het is voorbij, het is ons om het even, het is een vloek
verdomme als het zo is, het is om zeep, gedaan, het is
bij god het zijn dat er niet is, niet was en nooit zal zijn.

7/07/2019, uit ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’

noot: deze klasse is een onderdeel van het protocol benodigd voor een geldige lezing van de Aanroepingen en andere packages van de NKdeE lyrische codebibliotheken. Elk gebruik van de desbetreffende klasse in die pakketten instantieert, vervolledigt en/of overschrijft deze klasse of gebruikt haar methodes.

dv 2019 – ‘het’ – potlood – A6

Duits


Zie je, Schätze, mensen
in dit park van menselijke zaken,
vrome mensen, stemmig en wellicht
eensluidend met het stoffige
van deze zomernacht
hun wulpse conversatie?

Hoor je ritselingen
in dit gras en klavecimbelerig
het knetterende zingen van vuur
dat zich in duizenden vleugels
vliezig vel op vel
tastbaar bewogen verteert?

Voel je strak mijn handen
rond je lijf geklemd, vingers wriemelen
rond eindjes been en ogen priemen
in het weeïge wijken
van je hals, het zilte
parelen van zweet op jou?

Ruik je fijntjes, Liebchen,
giftig geurend gas in deze zak van angst,
wasems in de bloei van barbecues,
leven dat zichzelf verast,
opgewonden water
dat mijn mond, mijn maag uitbraakt?

Likt je tong het poeder
dat ik in de schuren op mijn akkers meng,
nippen je besmeurde lippen wijn
die in mijn aderen kolkt
en eet je mee van mij,
vlees dat in je stad verzengt?

inputtekst (2000)

dv 2019 – AR van ‘Duits’ – A4

egyptisch


In tegenspraak, uw zinnen tergende,
soit disant als plaag
in duizendvouden dit moment :
hoe langzaam ik je
open, hoe uitgesplinterd in
mijn oor het kirren
van je oudste lach weerklinkt.

Ik, de schender van je opgeruimde
staat, force majeure, riet
dat splijtend naar je diepte dingt :
in vreemde luchten
mond ik uit, stof strandt op mijn tong
van onbesproken
kamers, tomben blauw in jou.

Jij, op barricaden spinnende,
aardse liaison,
omkaderd vlees dat lacht om mij :
langs brede lanen
redt je oog het moeiteloos, deint
je onbewogen
hoofd in wervelingen mee.

Zij, haar museale schoonheid is
vanzelfsprekend nu
in stilstand bevende nabij :
schril tableau vivant,
van hoe je uitverkoren door
haar zee mag komen,
hoe mijn leger sterft in jou.

inputtekst (uit ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’)

dv 2019 – AR van ‘egyptisch’ – A4 – potlood, crayon, bister

ongegrond


Niet eens beweegt
haar hand: het boek
ligt jarenlang open
op dit onbeschreven
blad:

discrete leegte, zegt men,
waar de functie jij en zij
geen waarde heeft.

Dag na dag en
uur per uur zie
je in haar blik seconden
afgemeten staan

die het moment
millennia verdagen
waarop je haar het
woord kon vragen.

Zo heeft ook de lucht,
zegt men, rond een klaproos
daar hoegenaamd
geen weet van.

dv 2019 – AR van ‘ongegrond’

inputtekst (1994)

3 eigentijdse manieren om de muze te aanroepen


adoration.jpg
dv 2018 – “l’adoration des nanettes asémiques au printemps de l’ ère post-litteraire”

ATTENT

het
oude
liedje schoot
haar doel voorbij,
keert nu weer om zichzelf op te rapen.





GEIL

onder de maan tjirpt
gehurkt als een bidsprinkhaan
de naakte ziener





VERSTANDIG

de maan is vol, de man is hol
het ware beter dat het niet
opnieuw begon.

zomers


zomers

Het is nog koel
dus doen we maar.

Het lichaam niet
is de gevangenis,
het zijn de woorden
eerst die er toe doen:

ze slikken in
het strelen strelen in
& dan hun tong &
in hun mond de mond;

ze sluiten aan
vervolgens in & staan
dan klaar met daden
waar geen mens om vroeg;

ze rukken op
zodra de stilte stopt
met schuren aan de
oevers van jouw zucht,

& ik liefde
in de kille zinnen
van jouw besproken
lichaam achterlaat.

 

2008-2017, uit  “101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze”

 

 

het fatum van de schriftuur

de tirannie van de commerciële orde waartoe de praktijk van het creatieve schrijven zich grotendeels heeft laten inlijven (het normatieve van de ‘productendwang’, de ‘bundeltjespowesie’, de ‘bankzitters in de prijzenwachtrij’, de infantiel-corrupte subsidiepolitiekjes, heel dat misselijkmakend gedoe waartoe de ‘literatuur’ verworden is) is erg, de dwingelandij van de ‘sociale netwerken’ is zo mogelijk nog erger.

voor enige vrije beleving van de schrijvende creativiteit is blijkbaar allengs geen ruimte meer. tja.

aldus wordt het schrijven dat zichzelf ernstig neemt  gedwongen om een ‘zuiver’ schrijven te zijn, terwijl het niet liever zou willen dan zich middenin de nooddruftige samenleving te bevuilen aan alle mogelijke besmettingen.

dat heeft twee consequenties, wat ik zou wille noemen het dubbele fatum van het hedendaagse creatieve schrijven:

  • het wordt teruggegooid op de essentie, de ‘main thread’ (functie) van haar programma en dat is en blijft een ‘wegschrijven’ van de ervaring gericht naar de afwezige lezeres in een misschien al even afwezige toekomst (de gave van het schrijven als opgave)
  • het wordt, in de prehistorie van de AI-complete, en in haar aldus ‘uitgezuiverde vorm’, gedwongen aansluiting te zoeken bij, ingelijfd in het niet-menselijke schrijven

met een fatum ga je om zoals met andere wetten van de natuur zoals de dood of het kapitalisme. elk verzet is energieverspilling, alleen in de aanvaarding is er geborgenheid te vinden/maken waarin de liefde als een entropie-eilandje haar buiten kan blijven bepalen.

 

De serie ‘Gedicht van de dag’ geeft sinds 2/06/2017 dagelijks, in de laatst bewerkte versie, een andere dv-tekst met dagelijks een ander dv-prentje.

Leve de Praktijk van de Vrije Lyriek!

 

Creatief afval getoond in blogposts met het label ‘te koop’ kan u kopen aan de vermelde prijs om de creatieve praktijk van Afhankelijk Auteur Dirk Vekemans te ondersteunen.

De werken worden na ontvangst van betaling gratis (binnen Benelux) opgestuurd  en zijn voorzien van een echtheidscertificaat.
Mail naar dirkvekemans_at_yahoo.com voor de afhandeling.
Bedankt alvast!

 

duister


duister

“muzerot”
dv 2007, ink & water color on paper, A4, €45

 

Het duister met haar kleffe armen slaat de kleffe armen om
& om omhelst de dag. Het schuiven schokt, het is discreet, er
zit staccato in het rot. Er tokkelt iets van nu op de al te fel
gespannen snaren toen & nooit. Er braakt. Giraffen schuren traag

hun hals in de wiegewals van donker groen. Krak. Ik knip de
letters warmte uit het donker in jouw lach. Maanklomp, kil. Ik
schuif de ladder uit tot hoog boven de daken. Het licht vervalt
ook daar maar hier kan ik misschien nog aan een einde raken.

Alle vormen glijden nu in vormen weg & takken braken takken
uit hun slierten wak gebladerte. Wortels duwen grond op grond,
de kraaien pikken wormen alsof jij niet meer bestond. Ik weet

niet waar jij bent. Jouw naam ben ik vergeten. Ik gil. Jij trilt
waar ik mijn handen leg, de aarde tolt, jij was mijn lijf, mijn goud,
de wereld die ik verdwijnende in jou om haar heb opgebouwd.

2008-2017, uit  “101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze”

 

De serie ‘Gedicht van de dag’ geeft sinds 2/06/2017 dagelijks, in de laatst bewerkte versie, een andere dv-tekst met dagelijks een ander dv-prentje.

Leve de Praktijk van de Vrije Lyriek!

 

Creatief afval getoond in blogposts met het label ‘te koop’ kan u kopen aan de vermelde prijs om de creatieve praktijk van Afhankelijk Auteur Dirk Vekemans te ondersteunen.

De werken worden na ontvangst van betaling gratis (binnen Benelux) opgestuurd  en zijn voorzien van een echtheidscertificaat.
Mail naar dirkvekemans_at_yahoo.com voor de afhandeling.
Bedankt alvast!