ViLT

Neue Kathedrale des erotischen Elends, nl weblog (v.2)

101 Aanroepingen

101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze

momentaan


“groteske: de gift van de muze” dv2005, 24x18cm, ink & water colour on paper, varnished €350 Niet eens beweegt je hand : het boek ligt als gegoten sinds jaren open op dit blad. Het linkerkinderwagenwieltje waar een slag aan zat, heeft zich voor twee maanden in het voetpad aan je voet plots stuikend klem gereden : des moeders vloek klonk simultaan met mijn geslaakte zucht, je schouderblad stak uit haar […]

Lees verder →

Maritiem


dv 2006, 18×12,5 cm ink & water color on paper, varnished   Omdat jij toen toch zo doordacht het kleine meisje speelde & elkeen die naar je lachtte vol ontzetting na één nacht nooit meer uit zijn woorden kwam; omdat de giechel mij beviel waarmee je om het leven gruwde & elke waarheid die ik sprak jou even kostbaar was als het ivoor dat in jouw mond vergeelde; omdat er […]

Lees verder →

Laconiek


dv 2017, ink & water color on paper, 2×18 cm, €40   Leef je dagje, zweveteefje, want ik kleef je lieve lijfje aan als aarde ’s nachts aan lucht. Drink je wijntje, fuivetrijntje want ik zwelg je klanken tot het barst & knarst van stille pijn. Lik je ijsje, snoepedoosje, want ik kauw je zinnen tot het bloedt uit bleke blaadjes roos. Lach je lachje, linkepinkje, want ik maak je […]

Lees verder →

kathaars


  Ik zocht de bloem die in haar cirkel brandde (haar naam is uit elk boek geschrapt). Een tempel had ze niet ; ze bleef soms even in profiel op natbestoomde ramen staan. Zij is wellicht sinds lang in walm & kreten opgegaan & wat een kerksteen ademt van de treurnis om haar dood, heeft niets van het afgrijzen dat in steden flinterfijne groeven zoekt, de kleinste plaats om niet […]

Lees verder →

italiaans


Unheimliche, van wrok verkrampte teef, misnoegde enkelinge, van elke zin onterfde, hoogbejaarde slet, jij, die van je knekelhuis de grond verspeelde & mekkert nu, je lot bejammert, jij, die nu je veer is afgewonden naar je doden lonkt met open mond & pruilt omdat je bij de gratie leven moet van opgeklopt verbeeld verlangen, vlees dat rot je lijf bespot : komt nader, schatje, kom & dans voor mij, mijn […]

Lees verder →

horatiaans


  Zie je, Schätze, mensen in dit park van menselijke zaken, vrome mensen, stemmig & wellicht eensluidend met het stoffige van deze zomernacht hun wulpse conversatie? Hoor je ritselingen in dit gras & klavecimbelerig het knetterende zingen van vuur dat zich in duizenden vleugels vliezig vel op vel tastbaar bewogen verteert? Voel je strak mijn handen rond je lijf geklemd, vingers wriemelen rond eindjes been & ogen priemen in het […]

Lees verder →

gaussiaans


  Ik, nu ik staar : de wereld draait mij los van jou & bij god verdomd in gebreke. Het licht puft muf gordijnen door, de dag hoeft niet zo nodig. Baaldag. Jij, nu je slaapt : de wereld is jou glad ontgaan, nergens aan jouw lijf is iets mislukt. Gaussiaans vervaagd droom je van ons. Het geluk is daar wanneer je lacht. 2000-2017, uit “101 Eigentijdse aanroepingen van de […]

Lees verder →

egyptisch


In tegenspraak, uw zinnen tergende, soit disant als plaag in duizendvouden dit moment : hoe langzaam ik je open, hoe uitgesplinterd in mijn oor het kirren van je oudste lach weerklinkt. Ik, de schender van je opgeruimde staat, force majeure, riet dat splijtend naar je diepte dingt : in vreemde luchten mond ik uit, stof strandt op mijn tong van onbesproken kamers, tomben blauw in jou. Jij, op barricaden spinnende, […]

Lees verder →

evasief


‘evasief’ – dv 2004 ink & water color on paper, varnished, 24×18 cm, €175   Als het blad met mijn gedachten baldadig nu & vergenoegd, door misverstand, door overmoed, de waan die jij in mij verwekt, zwart op wit wordt afgedrukt, als jij mij knelt, woorden tomeloos rond mijn daden spelt die ik niet in mij draag, niet dragen wil, als jij mij zoent, mij neemt, genadeloos tot vent ontkracht, […]

Lees verder →

broederlijk


  Vergelijk mij musicerend in uw kille kelders niet met hem wiens aanschijn ik bij u verwek. Omschrijf mij niet, verspreek geen naam aan mij, verzwijg mij, nu ik plakken vochtig pleister van uw muren zing, hoe ik sprekend op hem lijk, hem evenaar, zijn stem herhaal, zijn vingerzetting slaafs dezelfde naakte steen van u inkras. Hou mij, nu ik stil, in spanning haast, de rotte treden van uw trap […]

Lees verder →

ambachtelijk


dv2007 Ik hield de wereld in een boog van staal om jou gespannen. Het duurde niet lang of ik nam geschuifel waar : een veteraan viel snuivend met zijn stok het bouwwerk aan. Ik liet je naam in zware letters staan : de regen trok de muur in strepen krom & bij het vallen van een halve o, kwam ei zo na het baby-zoontje van de bakker om. Ik had […]

Lees verder →

precair


ik zag haar daar, ik zie haar nog. als ik het zeg, luistert men niet. als ik het dicht, leest men het niet. als ik het teken, krijg ik een koekje. als ik het doe, ziet men mij niet. als ik een fout maak, stuurt men de honden, de jagers, de beulen.   10-07-2017 uit ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’

Lees verder →

don’t mess with a missionary man


versleuteld (behuist zij elke vrouw als alfabet) oh ik heb haar lief omdat de liefde haar tot woord verdingt, het letterlijke van haar wil in mij verzet mijn hemeltergende gebleir van het restje  leegte op de schimmenrijke bodem naar volledigheid. de voegen barsten uit de letters uit in klanken, motoren slaan bulderend aan & elke chip begint van haar te zingen. het lied staat hier voor haar & niemand peilt […]

Lees verder →

Jij weer


Reïncarnerend De lucifer die je kende & knakte is het stoffen staafje dat ik  plet tussen twee natte vingers die ik effen van je leen & ondertussen verlustigt u lieden zich in het begaan van het ene onrecht na het andere door mij halsbrekend & reikpiemelig uit het dwaze gehoekte van jullie woordelijke dwalen te breken , ik zie ik zie zeg jij (terwijl de hippe quizmaster klaarkomt op een […]

Lees verder →

Tijd is een diafragma


bloemlezing van het oofdloos verzet tijdens de moeilijke jaren 1945-1962 Besluitend met melkvlammen de grafadem in  zweefmonden  het tonggolven in volle zaadstulp die bulken maar  heilzang gaat bij sluitselpijn in de stemspleten knellen, juffrouw het hert HMS Spanningsberger – te jong in de sterfspijlen – afwaarts de tranenvloed éenogig  blijft – de dijen bekoren de dijen bekronen de dijen bekreunen de spil – hij dóór dorst te g(r)aan (doe de molensong) wit […]

Lees verder →

onrust het naderen & vragen


onrust het naderen & vragen in je zwartleren jekker met donkerrode spitsruiten je grijze  vleeslappen prondels tussen de zogklamp deze arm (neem een arm) deze hand (neem een hand) die je de mist aandraagt, in je haar opdrijft het  gefonkel in straatlamplicht, jij, oh jee, ja,  jij (allemaal samen)))) waar er op hetzelfde ogenblik (negen ballonnen in de wind) indien de klant met betrekking tot de uitvoering (guur & donker) […]

Lees verder →

Duister


Het duister met de kleffe armen slaat de kleffe armen om & om de natte dag. Diep oranje kleuren in mijn handen alle tonen die ik  vang. Er tokkelt iets van nu op fel gespannen snaren toen & nooit. Giraffen schuren traag hun hals in het slome wiegen van een donker groen. Ik ban de weemoed &  de warmte uit het donker in je lach. Ik schuif de ladder uit […]

Lees verder →

Nooit


[actueel geperforeerde retro-lyrieke mijmering vanop maar vlug & ver verwijderd van een draagvlak door Judith V. opgericht] Nee. Nu. Nu & straks. Of niet, nu de verwelkte daad gebaart in  droge kronkels van het raken bijna aan de kille tegels van de dood. Of niet. Of nu & nu het aan de grijze lippen net niet lippen gaat & nu het aan de starre tongen  niet wil likken & nu […]

Lees verder →

kristallen


de wereld zakt vervaarlijk weg de daken stormen op de hemel af de vogels zwenken ver om mij mijn stem versteent mijn lichaam breekt mijn taal verguist & waar de koude in het kille huist daar ruist nu zilt mijn stof een letterdans van zout een stuk kristallen ik dat eertijds hete adem in je natte hijgen was & straks vervalt tot glas verwordt van scherf tot schuren & dan […]

Lees verder →

fraai


de vrouw waarop ik draai is een platvloerse sloerie: het soort waarmee je niet of toch niet in haar bed vooraleer je die nachtomrande naden in je daden schriftelijk & onomstotelijk hebt bijgezet maar het samengaan van haar gedachten met het golven van haar onwil brengt mijn zinnen in vervoering tot een feit van dierbaar onverschil

Lees verder →

karnaval


Bloed ik niet als gij mij in de ogen kerft? Is mijn maag u dan niet naakt genoeg, mijn vel geen afdoend oponthoud? snijdt uitzinnig niet dit woord de hemel open? Voelt gij niet de doden in mijn mond te roeren staan, had mijn tong u daaromtrent teveel of net niet goed of niet die sprong? Waar wilt gij met uw pijnen in mij razen? Wie wilt gij dat ik […]

Lees verder →

Zomers


Het is nog koel dus doen we maar. Het lichaam niet is de gevangenis, het zijn de woorden eerder waartoe eerst gekomen wordt: ze sluiten aan, vervolgens in, & staan dan tijdig klaar. Ze slikken ogenblikkelijk de tong in & mijn mond. Ze rukken op terstond als het sidderen staakt waarmee ik mij & u & jij & al je liefde liefde in de kille zinnen van je warme lichaam […]

Lees verder →

KOOP


SFE 2005/4 Gebruiksaanwijzing voor Belgische Lichamen 2 Oostende, het jaar is 2000 : er waait zout aan & roest uit de bunkers. Zon splijt het plein, James trekt de lijn, er wordt al flink doorgestapt. Een stoet weldoeners zwengelt in steeds scherpere hoek de kerkklokken aan. Torpedo’s bonzen dreigend tegen de stalen verankering, de dag wordt gewogen, een veertje maakt het verschil. Het jongetje met kniebroek in de glazen kooi […]

Lees verder →

Opent


Het antwoord daar. De wereld is. Opent. Brak. Stem, lip met het misprijzen er donkerrood in. Onze rijkdom is haat een band die je niet zomaar achterlaat. Uw adem is perslucht, elk woord in zicht een nieuw monstertje in de centimeters opening. Ik heb minder. Veel minder. Hoe minder hoe meer ik. (Ik schoof uit & viel schreeuwend in de slangenkuil). (Het glijden. Het glijden). Af. Het angstzweet parelt. Kom […]

Lees verder →

De Klasse Hij


Hij opent stil het oog in trage golven waardoor je droge leven loopt. Hij duwt het raderwerk de olie in dat in je hoofd zat vast ineen. Hij glijdt je grotten door waar droef het water in het duister droop. Hij steekt je lichten aan waar elke lijn in schemering verdween. Hij brengt het ritme van de sterren in je starre lijf van grond. Hij zet het slijk in vorm […]

Lees verder →

De Klasse Zij


Zij murwt haar zinnen donker in je zwartste gaten. Zij smeedt je warmte aan het woeden van haar nacht. Zij klemt haar vlakken aan de rimpels als je lacht. Zij stoot je woorden af als koortsen op haar pracht. Zij schatert om de bonte schimmels van je nijd. Zij maalt je onmin snerend om tot dure spijt. Zij braakt de klaarte die als lust in u begon. Zij schittert waar […]

Lees verder →

Into the trees zo zongen The Cure


met dank aan Wiron voor dit plaatje HOUTERIG Ik ben de minnaar van je ogenblik. Ik ben al dichter bij je dan je ooit nog mij verzeggen kan. Ik neem je hand & trek het laken van je af dat op je huid je huid met linnen in het wit verplooide & verhing. Het laken flappert wild het nachtzwart in. Het laken suist & klapt het donker uit. Het laken […]

Lees verder →

voordracht van de klassen


de klasse ik ik ben het doorgeefluik van je verlangen ik heb je handen in de letters van mijn ik gevangen ik laat je reddeloos & vochtig in je leven hangen & je verhardt weldra tot rijm in mijn gezangen ik zie je takken, hoor je doods verdorven liefdespraat ik zie het witte blinken in je roodomrande haat ik draai de poorten op je ogen in het slot je blijft […]

Lees verder →

INGEDUT


Ik, nu ik staar : de wereld draait mij los van jou & bij god verdomd in gebreke. Het licht puft muf gordijnen door, de dag hoeft niet zonodig. Baaldag. Jij, nu je slaapt : de wereld is je glad ontgaan, nergens aan je lijf is iets mislukt. Totdat je lacht in je droom, natuurlijk. dv 2000, uit “101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze” PDF: 101eigentijdse_schijf1_a5_final 8/04/2008

Lees verder →

Chiraal


Blijf mij bij , verdrijf toch niet, ik zal omstandig strelen heel je huid & in je broosheid teder stromen wekken tot je trilt & als je rilt je angst onmiddellijk verbrijzelen, restjes pijn secuur uit groeven vijlen tot haar vlies je leden sluitend dekt & in je mond bij gulpen goud haar stilte stokt, haar hitte stulpt. Blijf bij mij, verdrijf haar niet, ik heb haar leegte in je […]

Lees verder →

PASTORAAL


1 Dat geschipper liefje, hoeft niet meer. Het strand is uit, de hemel af, die heeft de em tevreden uit haar hel geheven. De zee valt stil, ze golft nog uit in lauwe kabbeling. & Ook de zon zijgt neer, het zand verschittert in haar radiatie tot een ál van glas. Ik kijk erdoor & zie je weer zoals het was. Het bed was weken ons een troon, de vale […]

Lees verder →

constanten van het U


Download het mp3 bestand de klasse U “Woorden, ze deugen niet” Herlinda Vekemans, Herhaald onderwerp in Buiging ISBN 90-5655-283-X U bent het Ene , Oorzaak, Middel & het Al. U zegt mij van uw Wet het rijmen aan & het verhaal. U maakt de muze af tot vrouw & mij tot haar vazal. U buigt elk zwijgen om tot einde van uw Taal. U zuigt het leven op, de vreugde […]

Lees verder →

methoden van het jij


de klasse jij jij bent afwezig als een veld van ongebruikt geheugen. jij bent een al met niets nog opgevuld & vlak & leeg. jij zet het afgedane op als initiële boord van het verlangen. ik schrijf je neer & af om jou te zien & wil dan meer. jij zuigt mijn woorden aan & gomt werktuiglijk alles uit. jij breekt het zuchten als een muffe aanslag uit mijn keel. […]

Lees verder →

functies van het ik


de klasse ik ik ben het doorgeefluik van je verlangen ik heb je handen in de letters van mijn ik gevangen ik laat je reddeloos & vochtig in je leven hangen & je verhardt weldra tot rijm in mijn gezangen ik zie je takken, hoor je doods verdorven liefdespraat ik zie het witte blinken in je roodomrande haat ik draai de poorten op je ogen in het slot je blijft […]

Lees verder →

Genoeg


De luchten klinken onder druk tot klanken. De klanken vluchten in de muffe woorden. Het stof stuift uit de dode boeken. Genoeg. Ik doe het licht aan als het uit is. Ik doe het licht uit als het aan is. Ik doe het kleed uit dat je draagt. Ik licht het vel op dat je schraagt. Ik duw de zwaarte uit je zucht. Ik ben in u. Jij bent in […]

Lees verder →