22B53


je haarpijlen vlijmen vergeten symbolen
in mijn lijf en nagels kerven wit op het bot.
op polaroidbeelden van het binnenbuikse
bofors blaffen uit hun affuiten. offerhoofden

met heftige halen gescheiden van rompen 
hun spermonden doen hun tombade tot ver
in de pinkscène (de schaar in spreidstand,
close up van krijslippen over heel het scherm).

suisvogels mig fladderen op uit de gehoorgang 
en een bloedstaaltje vijand morst wat ebola
in het borstplan iran. nerveus met de neusloop
geschroefd op de oogas verzilvert het brein

elke schilfer heelal. goed, ja, mijn lijf is soldaat
en god is vader en oorlog maar dat, schatje,
maakt jou nog geen hoer, laat staan een maria.

tekst geïnspireerd door Body of War II, een video van Isabelle Schneider: https://www.youtube.com/watch?v=uSSBcLVlIsM

inputtekst (2010)


dv 2018 – “ik leert tellen: 8” – ink  – A4

22B55


de kraaien buiten kraaien kraai om mij en ton tong tingelong
zo floepen hier de schermen aan en ten hemel
richten zich alom in lettersneeuw verpakt de krijtersdaken. ik
stuif en dwaal als wind in dat verhaal, mijn nukken
is in ramen witte ruis, mij vierendelende een oester op de tong

leg ik te vondeling, verdeel mijn oorlogskind van mond
tot oog tot mondelinge zin, verparel het rond fijne korrels
in het slijmen van verlangen waarin men drek proeft en
de ondergang, de medeklinkers d-r-k van het verguisde.

waarvan het zien en horen lering geeft, daar hecht ik
al mijn daden aan. het is als rode reus dat ik bestraal
de diepst geborgen resten rot  van de rechtvaardiging.

en de kraaien kraaien kraai om mij
die van zichzelf de dood probeert te aaien.

inputtekst (2009)


dv 2018 – “ik leert tellen: 6″ – ink  – A4

22B11


haar lichaam valt mijn vingers uit en zinkt
het vormeloze in. elke zucht verwijdert
beelden en verdaagt geluid. haar hals
is klaar een vaste waas van licht, ik durf

de ogen niet te sluiten. er is koude die niet
wijken wil. kale takken tikken op het raam.
de frigo slaat aan, het ruisen van haar adem
hoort hier niet en dat krijsen was geen trein.

zot verbolgen draait de aarde lor met mij, haar
gronden als vingers willen af van snot, haar zeeën
walgen wee van koortsdelier,  haar geile zon

doet stiekem teken naar de maan:  geheel de naam
van mijn bestaan wordt langzaam uitgesproken, en 
zo jaagt mij en al wat kruipt zij voort met vloek en stok.

[deze tekst maakt deel uit van het NKdeE Heraclitusprogramma: ‘Heraclitus lezen’ (1999-heden)]

22B41


haat doorboort.  haat bakt. niets ontsnapt.
een barbecue op het strand is altijd een succes

op het rooster is de offerande 
hard en zwaar en heet aan je vingers, 
de breinaald peilt en prikt, je liet mij rijgen
aan een spit, je haalde draden aan en bond

mijn hals toe en mijn anus. nu kan je pronken. mijn vel
is goud en knisperig,  voorwerp van bewondering. 
in mijn leegte kookt verlangen vet, in mijn navel
pruttelt het. verheerlijking.

voor ieder wat. alleen dat ene deel, dat wil je niet.

een meeuw spreidt hoog zijn wieken uit
en krijst: één is het ware, het weten
dat alles alles met eenvoud bestiert
.


dv 2018 – ‘inept for writing: z” – ink/bister -A4

22B99


pfiee-ie-ie-ieuw 
pfiee-ie-ie-ieuw

je ziet een vogel falen die de luchten scheiden wou.
je ogen zijn te traag, op het beeld gaat het sneller. 
de soep staat te dampen op de tafel, de eters
lachen maar er is geen stoel voor jou.
de klinkers u en a verdunnen tot o en au.
de k en de m verbinden zich tot kom
en kam nu eens je haar.  onechte echo draait
de woorden weg en uit elkaar. er is brand.
je stampt de deuren in van brandende huizen.
je spuit de nacht vol met bloed en donkergele gal.

je ziet er niet uit. je zegt ‘verontschuldig mij’.
je buigt voorover, dichter bij de tekst.
je grijpt de lezer bij de haren, drukt
haar met de neus op het scherm.
je sist haar toe: zonder de  zon
is het ook voor alle andere sterren  nacht.

pfiee-ie-ie-ieuw 
pfiee-ie-ie-ieuw


[deze tekst maakt deel uit van het NKdeE Heraclitusprogramma: ‘Heraclitus lezen’ (1999-heden)]


dv 2018 – ‘inept for writing: s’ – ink/bister -A4

22B64 – 22B121


Je voelt de warmte binnen
komen, zich verspreiden, eerst
in je buik en dan op je rug, je huid.

Tonnen springstof razen in containers over de autosnelweg. Op de middenberm staat een stekelhaag. Heel erg luid roept het meisje
in de blauwe bikini dat ze haar teen aan een kei stootte.
Schimmen van oude mensen knisperen kwaad achter
het behang. Ze willen er niet te veel van zien.

Een ijsschots stuikt met veel geraas de zee in.
Je huid verraadt hoe je huilde als baby.
De Ephesiërs kunnen zich maar beter ophangen
en hun stad aan de kinderen laten.

Er hing een druppel aan haar neus, ik zei het en ze lachte.
België voldoet hiermee niet aan de Europese richtlijnen.
Ik hoor haar zingen dat een roos een roos is (roos is).
De bliksem bestuurt dit alles als een roer.

[deze tekst maakt deel uit van het NKdeE Heraclitusprogramma: ‘Heraclitus lezen’ (1999-heden)]


dv 2018 – ‘inept for writing: r’ – ink/bister -A4

bliksemschicht


τὰ δὲ πάντα οἰακίζει κεραυνός

Herakleitos, D-K 22B64

 

onze lusten als water ter plaatse een rijzen en dalen
de lijfjes rode trilharen in de koude adem van het niets.

onaantastbaar vordert het ongenaakbare, ongezien
vernietigt het en zonder onderscheid het vreet.

waarvoor wij elkander ter dood bestrijden, die heftige krampen
wat wij in de mond nemen als ware het het pure het enige het onze
dat glazige verstarren, dat dolen in de onzin  van een doel:

het drukt de wil uit van een willekeurig waaien
het is het voelen van de hand van het gevoelloze
dat in ons lijden stroef zichzelf betast:
een bol van bot en snot en stront.

 

de natuur is dikke vliegen, gruwelhorzels
groen en zwanger van honderden vraatzuchtige maden.

mijn spreken van een spiegel in de spiegel
is een spreken van leegte in de leegte
want de spiegel is de leegte, aan zijn volmaakte leegte
enkel nog ontbreekt het zien.

pas als ik sterf geef ik volmaakt de uitspraak weer
van wat ik dien te verzwijgen en pas wanneer ik het zeggen zal,
ben ik bereid te zwijgen als het uitgesproken is, volmaakt.

elke stilte ondertussen is de opslag van geluid
en duisternis de weerstand van het licht
want in al het sterven ben ik duizendmaal gestorven al
de bliksemschicht van uw bestier.

 

 

quadrant
dv 2018 -the five directions – Mao-shan taoist scheme of microcosmos