LAIS CXXVI


Gestaag verstrijken de ultimata:
het eerste, het tweede en het andere.
Zo verschuift de dag van datum naar data.
  Iedereen wil wel wat veranderen
aan moedwil en nijd bij de anderen.
En plof uit de lucht valt nu eens een spreeuw,
wat bommen, dan weer een god met een geeuw.
Het laatste uur is het slaan grondig beu:
de spanning loopt warm, bedek hem met sneeuw.
We vieren al jaren ’t zelfde adieu.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS 126

Advertenties

LAIS CXXV


Het begrijpt het in termen van oorlog:
neem van het ene, grijp het andere
verneuk de lichamen, schuil in het zog
van vuurstorm en doem, mijdt de anderen.
De tovenaar komt, niets kan veranderen
noodlot en land. De kloppende waarheid
breekt kinderschedels, nagelt spijt met nijd,
dorst bloed uit het lijk, dolkt wetten in ’t hart.
Het begrijpt dat er niets is, en het strijdt:
zo wit dat het wordt, zo hard is het zwart.

invoertekst (2012)

LAIS CXXIV


Bij het einde der dingen viert de nijd
zijn tomeloos feest van lust en venijn:
de nakende dood geeft honger en spijt.
Kom, kind, stap uit je kleed, lach om de pijn:
laat sterven een dans zijn, zon in jouw wijn.
Breek je hand af, een arm, doe het een bod.
Laat pret niet bederven tot je verrot.

Koop een slot in het spel, klim in je rol,
boost je profiel, ontsnap aan het lot,
de grot is genot, de wereld is hol.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CXXIV

LAIS CXXIII


Het heeft haar lief, het lief, zoals de zon
houdt van haar stralen, het draait haar om en
om en zij wordt bol, glinster die het spon
rondom haar lijf, beloftevol dromen,
van het echte schijn, maar onvolkomen,
slechts van leegte zich werkelijk bewust,
gesponnen rag die het tot waarheid kust,
terwijl de nacht met zwart en laster woelt
en wit haar wet de lijven dwingt tot lust:
het geeft haar tong wat zij voor hem bedoelt.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CXXIII

LAIS CXXII


Het sneed vannacht diep in de gedachten:
dit is goed, dat slecht; dat is het, dit zij.
Zoiets viel van het wel te verwachten
maar het doet echt pijn om het zo te zijn
dus dichtte het de kerf maar vlug met wijn.
De waarheid is dat het nergens nog ziet,
dat het niets wil omarmen omdat het niets ziet
dan een horde bloeddorstige honden:
razernij bijt in ’t lijf dat dronken giet
’t geslechte goed, vergoeding voor wonden.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CXXII

LAIS CXXI


Het ziet tragedie evident en klaar,
in schichtenbundels slinks verstrengende
schaduwen, gitzwart in het licht op haar
versterkte vesting, d’ opklaterende
druipmeermin op rots, met dartelende
neerval van water in ’t vurige haar.
Huid wil al haperen, hoop is al daar,
blanke flitsen in de woelstromen,
verzot op kabaal, glimpen geil gebaar,
blik waarin geen stilstand ooit kan komen.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CXXI

LAIS CXX


Het droomt weer in verzen. Haar stem was zacht,
geluid als een glans het omvattende.
Dus het stootte haar aan met naakte kracht.
Haar slaken verstilde in ’t laken, en de
klachten der doden verstomden en de
de dag brak aan, bloed-bleke aurora,
inzicht in ’t al, doodshoofden met aura,
lijkwitte smurrie, gestremde beweging,
zweet, koud, heet: wat nu Frans, zonder Laura?
Ontzetting wekt ontzet de ontzetting.. .

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CXX