papa maakt de lente niet

De jongste dag begon met kraaien,
naar dansend licht dat viel voor haar
door ongekuiste kinderkamerramen.

Nog winterlijk was daar
de zon in opgeknoopt
voor het stelen van paarden
uit de droom waarin zij loopt.

Zo zingen lastte zij de vogels
dat de botten afgetekend in de bomen hingen,
zo gonzen gold haar kraaien de bijen
dat het haar beloofde zou beginnen,

zo schril doorsneed zij schellend mij
dat ik mij verspreken wou aan haar
en mij allicht te dun tot land ontrolde
en laaiend wakker werd en blij.

winterkind
dv 2018 – “winterkind” – bister, crayon,acryl – A4 – €25

				

14 sonnetten – 14

Hij sluit zolang de avond uit haar naderen
en uit haar spelen, even, dat zij lopen kon,
is elke vorm van val geschrapt. Scherven
zetten hem beweend weer regelrecht

beschreven in de zetel waar alsnog
geen woord voor is. Zij let nog niet op
noten: hij maakt haar de wereld uit en is
tot haar vermaak hertekend in de lach

die hij als vanouds herkent. Zij leest
hem wel, maar spelt slaapniet als hij
de kamer toch al donker noemt. Nacht.

Het licht gaat uit. Hij is. Zij fluistert nog
in dieper donkergroen een rozenblad
voor hem en stiller nog voor haar de bloem.

joy
dv 2018 – “every child a joy for ever” – crayon,bister – A4 – €25

14 sonnetten – 13

Hij weet zich aan beweging meegedeeld,
telt met haar de reeds behaalde waarden.
Hier wat ter vervollediging hem toekomt,
plaats, tijd, uitgesproken nummering

en daar wat niet. In kringen wordt een vijver
wel zijn daad aangemeten. Wat niet past
verdwijnt en drijft zogezegd meteen al
boven. Het vriest niet, maar toch zal het

zonder warmte zijn. Likkend aan het mes
vreet ook ter dood een wolf zijn bloed.
Haar huiveren schermt hem van de koude

af. Opnieuw zegt hij haar zo het leven aan,
hoe het hem door haar werd aangedaan. Lente.
De steen vervult de boog die hij beschreef.

ripples
dv 2018 – “ripples: fate or consequence?” – crayon, bister – A4 – €25

14 sonnetten – 12

Vliegt en slaat dan plots in drift de veer
zijn hand en wendt het wiel zich van hem af.
Verging niet ieder die de schoten in de heuvels
hoorde en de rivier betreden wou het zo ?

Zij zwijgt en beent zich uit bij wat hij schreef,
een daad die van haar lijf geen punt verving.
Wie leest wat zij zo sierlijk meed als ongehoord :
het aanslaan, namelijk, in stilte van een do?

Werpt hij nu te vroeg zijn blik haar toe,
zij keert zich af en spiegelt in een droom
haar leegheid aan zijn volle schroom.

Bos. Een hert duikt op, zij noemt het ree.
Het wintert weer, zij mompelt nog en eet
wat moet. Hij drinkt wat, breekt en bloedt.

nodo
dv 2018 – “geen re in dit lied” – crayon, bister – A4  –  €25

14 sonnetten – 11

Homeros was een sterrenkundige, verzon hij nu
als grootste deugd en wat geschreven stond,
bevreemdde hem niet meer. Hij beval haar
ten huwelijk en spon zich diep in haar:

een lila toverbol in slierten uitgezaaid,
een ritselen, gesluierd rond haar hals,
dat terminaal haar doordeweeks geklets
verbond in delicaat geraas, een gaas

met perspectief op wat er was, geweest
moet zijn misschien, dat was niet klaar.
Af en toe begroef hij haar een teder graf

en stortte zeeën stilte over haar verderf.
Zij werd zijn rijk, want sinds zijn schrielste
hanenpoot, schreef hij haar af tot in de dood.

refusalism
dv 2018 –  “refusalism” – crayon, bister – A4 – €25

14 sonnetten – 10

Grimmig groent bijtijds ontworteld dagelijks
de stramme stam wat aan. Scheuten worden
bij de late vorst door haar ontraadseld
onder zode : misverstand, want zonder zijn

was onder mos zijn woeden een toonbeeld
van duurte: goud, gestolen van de zolder
en voor wat schamel geld als tijd verheeld,
werd zo bij haar van nijdig ros het zinnebeeld.

Met niets van hem nog is zij ingenomen,
doet zijn woord in kranten af als kolder
en houdt niet op te smeken, onderkomen.

Verharde wegen tonen op zijn jaagpad niet
hoe hij haar snuivend zocht en dronken hakte,
hakend naar ’t moment dat haar verliet.

lack
dv 2018 – “one cannot give what is withheld” 

14 sonnetten – 9

Onder dwarse handen spant het ribfluweel
de huid in groeven naar het graf. Haar onmin
wekt een droef doortrokken wrijven op: het spel
ontaardt tekort gedaan in ongewilde siddering,

een obligaat droget waarmee haar nijd
tot in het merg der malse knopen snijdt,
het zoemen van viraal gezag blootlegt
en zo de daad haar tegenwoordigheid ontzegt.

Zij laadt zich op met aan haar lust verwijt
en wil niet tot zijn spijt wat hij hardleers
steeds weer in haar verborgen zag en ziet.

Zij weet en noemt hem scheppend erfgenaam
en plukt zijn witte zwijgen tergend langzaam
uit haar goed van ruwe, vaderlandse inslag.

digging
dv 2018 – “de blote handen van de liefde graven het graf van de liefde” -bister, crayon – A4 -€25

14 sonnetten – 8

De misdaad loont. Vol schuld en boete hijst
de oude vloek zich in het stalen krijsen
van de treinen die op lijken rijden, heeft
hem die zij verdroeg een winter lang

van niets ontdaan, met herinnering
belaagd gestaag, alsof een helse drang
in hem of haar zo liefdeloos en leeg,
hen scheiden wou en tijd van alle dingen.

De stad ontwaakt. In files ingebed
hoort ieder die het wil wat opgeld maakt
en wie de ring verlaat en ’t volgen staakt,

verstaat geen vlek van wat hij morsen wil.
Schaamte overstemt in hem zijn hang naar haar
en doodt de lentezang met letters van zijn wet.

vloek
dv 2018 – “De Vloek” -bister, crayon – A4 – €25

14 sonnetten – 7

i.m. Samuel Beckett

De lucht klaart uit. Een open venster staat
open op de hemel en hij staat hier en hier
staande is het afgelopen. Stilte, volle maat.
De heg wordt groener dagelijks en dagelijks

dichter en dichterbij hier een beetje zelfs.
Het land vergeet hem staande en hij het land
en het vergeten duurt het denken verder uit
tot het sluiten plots zich imploderend sluit,

alsof het met die plop iets imposants
poneren wou, maar het spreken zelf dan
breken zou. Bonte gekte is het, blijdschap

uit de gaten in de muren van het rot en de heg
wordt groener elke dag en hij staat hier en
staande is het afgelopen. Niet. Verder. Hij.

statue.jpg
dv 2018 – “standbeeld voor SB, wachtend op vergetelheid’

14 sonnetten – 6

Een tak breekt af. Een late loper traint
zich in lang lopen, de vijver vijfmaal
rond of meer. Hij schrikt en schikt zich
van zijn pad een plasje in, bespat

de nieuwe blazer die hij net nog had
en hem, en wat hij toen had toegedacht,
sprong open, over, zette hem de hak
en buitenmaats geblaf, vond zijn hondje,

hoorde ’t gruwelijk teveel geketend toe
dat volgde in het zog van de reden:
een herdershond die gromde. Een tak

brak af. De laatst bewaarde ijskadavers
zakken in de brakke bak, de nieuwste kom,
vol rot dat stervend nergens aarden kon.

mad_dog
dv 2018 – “kwade hond” – bister, crayon – A4 – €25

14 sonnetten – 5

De barst breidt uit. Een lauwe wind bekrast
het zilverwerk in bomen, een merel vreet zich
geel gebekt door ’t laatste ijs de modder in.
Als hersenvocht vloeit uit de open huizen

in dampend grijze golven vol van hondenhaar
de doodsbevlekte winter weg: de angst
verbeeldt zich in een groet, een overslaand
gebaar, een schoongemaakte hal zegt kom erin

maar weet zich nat nog met de voet getreden.
De lente lacht zich hol in helse stormen,
en droomt zijn nachten geil vol bloei,

en ’s ochtends stijgen zwermen witte meeuwen
hoger dan de dreigend lage zon hen kleurt,
hem priemend wekt tot oog in wat gebeurt.

cleaning
dv 2018 – “”grote kuis” – bister,crayon – A4 – €25

14 sonnetten – 4

Het vallen, regelrecht door kale bomen
van onvertakte druppels, ongehinderd
haast: zo snel viel al het loof de takken
af op ’t rottend klaterdek. Waar het om

ging, gaat, is als een loze zenuwtrek
uit het gezicht vergaan. Herhaaldelijk:
een lichaam stelt zich op, stuikt in
en laat zich nooit nog lezen. Afgaande

op de vleugelslag van meeuwen en wat
voortdurend vragend zij een woord aandoet,
strekt echter hij, die stapt en in verlatenheid

haar duwt, niet eens te luid of lang niet
eens, maar in een pijnlijk grand écart
overlands haar da van zee tot zee.

da
dv 2018 – ” da” – bister, crayon – A4 –  €25

14 sonnetten – 3

Een voetnoot nog, een praatvaar op pamflet,
een buitenkans is dit gekleurd missaal
door Congolezen in de gleuf gemurwd
van dode huizen. Op kraaknette lakens ontvangt

met zure port en toastjesmeel het salon
de maandagavondrevolutie. Verzilverd is
sinds lang het werk dat nooit voltooiing
vond, tot rosse streep geroest elk zwaard

dat zich een waarheid boorde: in een lade
die de tijd ontloopt vreet een virus al de
dagen aan en niemand kan de zee nog lezen.

Een mens, bevroren tot een vaak bekraste zuil
van rook in ijs, branden dra de letters door :
een voetnoot nog, een praatvaar op pamflet.

zuil
dv 2018 – “tegenvallende onderzoeksresultaten” – bister,crayon,A4 – €25

14 sonnetten – 2

In havens opgebaard, vuurrood geprangd
tussen drijfijs en grondvorst, hout,
des zomers rot van zee gehaald en toen
de herfst het vale zeil verregend had,

voor dood aan land geklonken, verlinkt
als brug aan polderwegeltjes, een mijn
ter ondersteuning van de diepste schacht :
scheepsskelet dat nu zijn kamer tooit.

De zondagsverf gebaart in overvloed
van voorjaarsstorm en triest gemis
aan klaarte die de kruik hem schenkt,

maar dat het later barsten moet is hem,
die onder golven dekens haar te water
laat, een kwade zorg voor morgen.

deemoed
dv 2018 – “que sera”

14 sonnetten – 1

Op een winteravond slaat de wereld af
en in het licht daarvan, per zilverling,
drupt elke tel de tijd als lek gerinkel
uit aan hun stad verknochte kranen.

Hooguit blijft een laatste meeuw nog
krijsend uit het zwart betakte grijs
gesneden tot ook haar schreeuw zich nestelt
in het ijs op het oog van de nacht : bid

tot het licht dat ijlings uit de kamer vlucht,
en bid tot de stem die naarstig, slag op slag
uit poederdroge rozen wordt gebannen, bid

tot de rillende engel die zich in ademnood
het gedoodverfde ding benoemt, een ik, bid
dat daarin nu dit alles nog verzinken mag.

bid.jpg
dv 2018 – “asemisch embleem – gebed voor een vrijwaring van nijd”

Spelen dat het donker wordt (8/8)

De kamer stelt zich in, open
als de zee en doodgewoon
van jou en geen kwaad
geweten.

Alsof niet meer dan dit
zichzelf was,

rimpelloos:

zichzelf
dv 2018 – “de spiegel verzegelt het lege paleis” -bister, crayon – A4 – €25

Spelen dat het donker wordt (7/8)

Valt, hoe plots ook: een goed oog erin.
Je hebt voordien en weet
hoe ook uiteindelijk het laatste

pluisje van de paardenbloem iets
raakt. Ondraaglijk echter,
telkens deze winternacht,

wordt de herinnering
aan hoe het spel het licht deed duren,-
alsof het zo niet verder kon.

endswell
dv 2018 –  “goed als ’t gedaan is” – crayon, bister – A4 – €25

Spelen dat het donker wordt (6/8)

Over daken turen, naar naden speuren:
elke achtergrond een nieuwe afgrond.
Van dak op dak en heel erg wit blijft
het pluimsliertje schoorstenen tonen.

Stampvoetend
tot hier de laatste snik
van kleur verdacht
mij uitlijnt,

valt er niets te beginnen. Al hapt
de hond zich dol, sneeuw
herhaalt zich niet.

readingSnow
dv 2018 – “the forgotten art of reading snow” – bister, pastel, crayon – A4 – €25

Spelen dat het donker wordt (5/8)

Verlangen, bijvoorbeeld, dat de mist
de voorjaarsdag een glans verlenen zou,
alsof het verder niet meer hoefde.

Roerloos, hooguit, op het randje
en door heel gaarne te kijken,
zie je nog iets.

Voor beweging is de tijd te klein:
de klok vertikt een eeuwigheid, de trein
ontwikkelt zich, een wijzersprong
en alles eindigt zoals het net begon.

Verlangen, bij voorbaat al, de hoop
tot het zichtbare te beperken.

hardly
dv 2018 – “loving sight in order to see” – pastel, crayon, bister – A4 – € 25

Spelen dat het donker wordt (4/8)

In tegenspraak jezelf de vloek ontzeggen,
verblind door hoe de zon zo ijzig laag
in je oog steekt en murw van de wind
die weer de andere hand dient aangeboden.

Een hoofdvol kiespijn schud je
meewarig de woorden toe,
voor het kwaadste spreken uitgedost :

het leed, zonder twijfel,
is de stilte aangewezen,
en waanzin het klapwiekend uitslaan
van luttele veren. Heroïsch

wordt er zelden des winters
een leven de dood aangedaan.

curses
dv 2018 – “vloeken van kou” –  bister, pastel, crayon – A4 – €25

Spelen dat het donker wordt (3/8)

Ontwaken, zo, getrouw de dag die
plots het zonlicht ziet die bij haar thee
gedroogde abrikozen eet, een dame
op haar stekje slurpend tussen vlagen
regenval in januari en die

misschien die dode aarde van zich slaat
in mostar waar het kogelketst
en moorden gaat weer zo meteen
en voor een tijd nog wel en die
zich niet door haar om de rekening
roepen laat of stopt.

Zo getrouw de dag ontwaken
dat het respectabel is en elk gerucht
van hoogste tijd gelijk de kop indrukt.

oblivion
dv 2018 – “getrouw de dag” – bister, pastel, crayon – A4 – €25

Spelen dat het donker wordt (2/8)

Van tuinwerk dromen, uitgespitte grond
en of je daar een parel trof? Niets
bleef bewaard, hoe je het ook prijsgaf
aan de tijd dat je nog bestond, hoe ook

je het van Griekse schoonheid, haar
scherpte losgewrikt en van de aarde
afgebroken vond. Restant van een gaffel,
het uitgeroeste nagelgat gebeten

op afwezigheid. Afdoende
werd het instappen op de trein
te Booischot nooit beschreven. Dood

is alles wat wij wakker zien.

gaffel
dv 2018 – “gaffel” – bister, pastel -A4 – €25

Spelen dat het donker wordt (1/8)

Spelen dat het donker wordt:
zo dook de boeman nacht
gebrild op ski’s de kamer in,
brak daverend het raam
tot een spiegel van waarachtigheid.

Kijken dat het je ernst is :
met lampen op je hoofd
en een rimpelende voetganger
waar een haarlok klefte,
voor je het gordijn dichttrok.

Dat het donker werd, speelde je
en zij die lachend aan haar fopspeen
trok, schreef nauwgezet
het gepaste getal op de lat.

playing1
dv 2018 – “it must be it” – pastel, bister, crayon – A4 – €25

NATUS ( Ovid. Met. I, 78 e.v.)

I

Gouden kruin, hemeloog,
spiegelende zilverschaal,
bronsbuik en onderaan

de sijpelende brak water-
kraan, loodzwaar op
in de lassen lossende

stellage van sterrenstof :
sic, zo, het, jij, on-ik,
japetmanskunstje,

strompel je land-
inwaarts, stuik je
de eonen in.

II

Kansloos verankerd, tragisch
begint het je dan te dagen.
Kraakscheur, eerst, in het zeil,

vleesrot aan je geplante
klompen, haarklievende ijs-
winden en aan je schenen vuur-

stormen voor de stilte
van de koortsnacht : nacht,
met het zwart tot diep in de nok

en het sluipend verwoestende,
roest uitzaaiend woeden
van de oerberuchte geelzucht.

III

In sidderende repen
bladgoud steekt ’s ochtends
de zon je klamme resten aan.

Verdwaasd, verward, bij voorbaat
moe gesard, knipt ook de aarde
het je in wel duizend ogen toe.

Driemaal rinkelt dan schel
van lucht doortrillend heil
het lang verwachte belletje.

Op de zeeën der ideeën kan
jij voortaan als praatpiraat
lopend op de planken staan.

natus
dv 2018 – “natus” –  bister, crayon, pastel – A4 – €25

PHOEBE (Hor. C.S.)

Zonneklaar is deze eeuw het al
niet meer te krijgen dan toen
de maan daarin nog leider was.

Je gebaar, gewiekste kramer, is
slechts belangeloos voor hen
die ’s nachts de markt bepraten.

Openbaar gist het geraamde tal
lijken tot hun aangezicht
dit heden niet meer binnen kan.

Sluit haar maar binnenskamers, ransel
van geen kansel je ratels,
bid maar niemand aan je kralen.

phoebe
dv 2018 – “Phoebe” – bister & crayon, A4 – €25

exegi (Hor. C. III, 30)

Toen in stilte mij vergeten al
uw ruisen overdonderde
en, verdord, een druppel regen
mij een zondvlaag horzels

in de nek was, brak mij nog
van u ontdaan elk streven af
op haarfijn cru gerekte,
zeeomspoelde stippellijnen;

toen brak, als steen van roos
gebarend ik, in mijn kalende
zwijgen op de kiestoon af en zei :

“in deze vloed een spitse schelp,
stuk gevormd, deels gelaten,
datum bij het loze van uw aarzelen”.

exegi
dv 2018 – “exegi” – bister, crayon – A4 – €25

O (Hor. C. III, 13)

In zwoelte inslaande
kilte : seizoens-
hoogstandje.

Plausibel zijn
cidergetintel, brandkus
van motten, afval-
lige Hondsster.

Blakend naast zijn gebeente:
doodsvoornaam eik,
op knapen afgeknapt.

o
dv 2018 – “O” -bister, crayon – A4 – €25

NON (HOR. C. II, 20)

Niet de scherpte noch de lus
van lucht die na mij volgt
verbrandt, noch ik, mijn naam

te rijk, niet letterlijk
wil ik in ogen ooit
nog tranen op doen wellen.

Dubbelzinnig anders
zal ik bij herhaling
niet weten te sterven, in

eigen spreuken bijgezet,
mij gelouterd met de stilte
die ik wou, herenigen.

In de wolken te Berlijn
weet men van mijn hek net
niet de naam te noemen,

laat staan in ’t volle
spitsuur van New York,
Nairobi, vast ook Tokyo.

Laat vergeefs geen klaaglied
zwellen in die leegte, ik die
mij voor jou slechts open laat.

non
dv 2018 – “NON” – bister, crayon – A4 – €25

POSCIMUR (HOR.C.I, 32)

Bezocht. Ter staving spaart
mijn hand het wit op dit
vergelende blad :

het krult en maakt zijn klank
tot wet bij het kraken
van een vingerbot.

Een golem tokkelt nu
zijn lust om steels een knop
tot moes te knijpen :

klink en kerf dan mij, o lier,
de zwartst versteende bloei
van rozen op het hoofd en klik
dit zonneleven alsnog
ondertonig vast.

poscimur
dv 2018 – “poscimur” – crayon, bister – A4 – €25

VIDUS (Hor. C. I, 9)

Kijk nu : onafwendbaar
stuikt dit licht de top af,
verheldert van de schreeuw
een sluier schijn gevat
in het nog doorzichtige ijs.

Zie nu : het kraakt zich uit
in het zwichtende bos,
en voor het klatert, breekt,
plakt de beek al haar tong
aan je roestende verweer.

Vlug nu,
toe maar,
Thaliarchus :

neem haar waar die lillend
voor je ligt, drink je
aders open, stook
vuriger de goden
het goud uit.

Hou je vingers in de gaten
van je stralende masker,
braak haaks op het ijle,
jij, jongeling, een streep
hitsig hikkende hitte.

vidus
dv 2018 – “vidus” – crayon, bister – A4 -€25

SOLVITUR (Hor.C.I, 4)

Los en leg weer aan : vat in
luwte de verwaaiende galm.
Hoor toe, herdenk de spankracht

van de kramp bij het bokkig
stampen van beslagen winter-
hoeven. Nu vermanen de dagen :

luister, oog je het al ?
Offer een gebaar, teken
niets, snuif Siciliaans.

Bij goden dit voorjaar
doorzeefde rozen in de afslag-
bak : sla toe, sta op, verga.

Toeslaan, opstaan, vergaan.
All together now :
(pang, ing, dedede)

solvitur
dv 2018 – “Solvitur” – crayon, bister, A4 – €25

LES

Als, zo

wil ik je het nog zeggen,
een glas met zingende rand,

een speelplein en jij
er loeiend op, diepgroen
beslagen als een boon
die je na het koken

schrikken laat, net,
zo wou ik nog,

nu de bel ging.

les
dv 2018 – “Leçons de clartés de mardi” – bister, crayon – A4 – €25

DROOMDOOD

De gestalte die je was, daareven,
de wandelaar die toen halt hield,
zich omdraaide, vervaagt al

in het park : wellicht geurde
er nog wat, dacht je het nog te
vatten als verwelkte bloesem

in een brandkast, een verhaal dat
afgesloten zijn plaats bewaart,
waar het niet eens wenste te zijn.

Loodzware, dichtslaande deur: zo
klinkt dan de klap die de droom maakt,
als hij stilvalt, vierkantig door

de opgehouden leegte op de stilte
ploft, zich verder slechts als lijk
laat lezen, uitgestrekt

op de plaats waar je was,
die verdween, net,
toen je halt hield.

blacken
dv 2018 – “writing i blacken what i see: death becomes me” – crayon, pencil – A4 – €25

ROOS

Rond gesleten stenen stapelen
zich af. Omgord
gevaarte splijtend

in de barst van de afgewende blik.

Anus mundi. Rook en

’s morgens op de marktdagbus
het torende zicht
op het naar je geaardheid
krullende wicht.

Roos: lekker stuk.

donadata
dv 2018 – “Roos” – bister, crayon, ball-point, A4 – €25

NADERHAND

Met open mond aanzie je telkenmale
de zonsverschuiving, hoe ze van je vingers af
vergaat en op de tip van je tong

die haar instemmend toeklikt, ligt
in de heilloze nacht als laatste knik
de geblokte naam die je ophikt, waarna
het hoofd het melkwitte tafelblad
rijkelijk aandikt. Onderhands

tikken de nagels vergeefs nog een metallieke
zang, vergeefs als het vergeefse vleugelwieken
van de vlieg die de weg uit je haar verloor.

Naderhand klem je de dag koppiger
tussen je tanden, vergeet nooit nog
het blauwe bedrog in de spiegel,
de gesloten belofte, ooit :

brandlucht van een eertijdse dageraad.

afterwards
dv 2018 – “Afterwards” – crayon, water, pencil – A4

ZOMERVERGEZICHT

Bijna kinds aandoenlijk al,
dit tekenen namelijk van dingen
als wolken tegen een ongehoorde zon.

Het zomert, maar hoe vet je ook
de lijnen aandikt, zichtbaar blijft het
slechts waar het ophoudt. Zoals het

hoort, denk je, kind dat stijfhoofdig
toegeschoven lege flessen vult, zo
koester je de dampen, wil je vast

de kringloop van water als kortstondig
heilzame koelte een wang aanhouden:
deze, dan deze, en gindse, gindse.

joy

dv 2018 – “the joy i had before you ruined my memories ” -bister-crayon, A4

HANDVEST

Terwijl je de hand aangrijpt, herlegt
die zich duizendmaal eerder al in de plooi,
zoals net zo vele dingen de kus
op een gekloofde lip kil droogwaaien.

Terwijl je al in een schip de wereld
af wil varen, blijkt net dat het
een bolwerk is, en jij, ermede ingenomen,
prijst het al van renaissance de wolken in.

Terwijl er op papier nog nooit en nu
niet iets staat, heb jij het haar
al onomstootbaar toegeschreven.

asemicPorn

dv 2018 – “a RAP’M sample” – pastel and crayon,A4 – €1.145 (secure and discreet delivery)