AFSCHRIFT


Het draagvlak zweeft,
     waarop jij mij omarmen wil:
een web verderf, een bladerdek
      met in elk blad een nerf
die met een knak zijn tak afvallig werd;

een laagje daad,
     waaronder niets jouw ijle droom
wil ankeren. Of weet je niet
     dat in luchtledigheid
jouw liefde eender valt als lood?

Ik adem en
     rond het kluwen dat jij staande 
in jouw brede cirkels hebt vergaard,
     verdwijnt meteen wat ooit
het wezen leek van mijn bestaan bij jou.

Ik vul niets in
     en hou niet van wat tergend traag
jouw wereld uit, mijn hemel in
     als luchtweerspiegeling
bij jou ontstaat, jou laat, bij mij vergaat.

De tijd verslikt
     zich in de dagen die ik tel,
de aarde geurt naar oud geluk
     en dolgedraaid doorleef
ik dit geroffel van de bedelstaf.

Een gloeidraad brandt
     in stilte glijdend langs de lijn:
zo sneed een jongen ooit zijn hart
     uit piepschuim voor een meid
die geen liefde wou maar prul en pret;

zo brand ik stil
     jouw leven uit, zo laat jouw woord
mij niets dan koude op de tong.
     Breek ook dit oog, hak mij
de hand die schrijft en niet begrijpt:

ik schrijf je af 
     uit boeken die ik vroeger las,
maar elke letter die ik 's nachts
     tot klank herlezen wil,
steekt vast in mij en koud als staal.

1994-2018

ak
dv 2018 – “some dirty shapes  going undercover in asemia” – bister & crayon op bronmateriaal -A4 – €24,95
Advertenties

HET LEED DER LAGE LANDEN


Een duimbreed telkens schuift
heel wit het schip
de kustlijn af en aan
van Nazaré.

Haar voorbeeldig getaande huid
is door het blauw boven de duin
zo scherp omtekend
dat het afdrukbaar is,
op de gekende tegels bijvoorbeeld

waar hetzelfde blauw
dit land is ingebakken
en zich onder glazuur
van aanraking onthoudt.

Snel, besef je, diende
een vinger daar gelegd, en nu,
in de strakke hals als ze lacht
bij de optocht der rode bombeiros
van Amarante, Portugal.

 

azuleo
dv 2018 – “azuleo writing”  – A4 – crayon, water color – €25

elegie


Het rillen dat je dacht om haar
is net zo weg als zij.

Ze heeft je de regen gelaten, wind
in een cirkeltje brand in je jas
en het lome virus van de herfst
in het gras, het blad, een glas.

De dag herhaalt de daden slaafs
en wat zo stapsgewijs het einde in het midden laat
verdoet herhaaldelijk de angst, maakt

alles weer zo vertrouwd dat het je
alsmaar onbegrijpelijker wordt,  zo ver
dat je haar ziet, met de dag zo ultiem
rond haar schouders geslagen, hier.

(augustus 1994 – juli 2018)

ELEGIE
dv  2018 – “facing the inevitable” – bister crayon – A4 – €25

’t gelatene


“When i died last, and deare, I dye”

John Donne – The Legacie

 

je kijkt haar aan en zie je niet
het zich verstrijken al
nog voor het aangebroken is?

al het gezegde, wat je zei
dat er niet was, en wat je niet zei
en hoe verkleumd iedereen?

je kijkt haar aan en zie je niet
het zich van hoop ontdoen al
nog voor er sprake is van nu?

van het zichtbare, van wat je stond
te tonen dat er was, van wat je niet zag
in wat je zou te zien hebben gehad?

je kijkt haar aan en zie je niet
hoe dood jouw zien is al
en jij nog stervende?

sluit je ogen, tel jouw tranen van kristal
iedereen bij god gaat dood, maar jij
wel eerst en nu vooral.

 

(aug. 1194 – juli 2018)

 

tgelatene
dv 2018 – ” asemische lezing van ‘ ’t gelatene’ ” – bister, crayon – A4 – €25

dageraad (5/5)


Ijs en van jouw eisen het ijlste blauw
versmelten vurig tot een druppel dauw.
een vergezicht trilt aan het blad en rekt zich tot populier
die staats te zweven staat, die sleurt

de nevel neerwaarts op een eik
die stram met takken strooit, knoestig
frunnikt aan Aurora’s zijden zoom.

schoonheid giechelt
als je grapjes maakt.

het land is stil, het verre rood
verkilt. een spin gaart uit het raam
haar draad. nergens is er daad.

licht is kwistig, volledig gift:
haar gouden dageraad.

 

(aug. 1994 – juli 2018)

 

dawn5
dv 2018 – “asemische lezing van dageraad 5”  – bister, crayon – A4 – €25

dageraad (4/5)


pictoraal verschuift het rode raam naar af
en  je voet gaat op de vloer verkleuren
van goud tot bleekte. vette aders spellen
blauwe hemel om tot hel van vuur en ijs.

trilharen in de geeuwstorm, de kijkende
bollen tollen in de gaten en je wenteltoren
waggelt nog vol onnavolgbaar vluchtende
draken die het evenwicht fataal verstoren:

welkom in de brakke bak van deze brave
morgen. in het laken ligt een plooi rond leegte
haar lichaam voor begeerte was een haven
en het ontbreken breekt verzwelgen open:

monsterlijk ontwaakt het dagelijks verdriet,
woorden, toekomst, daden zijn er verder niet.

(aug. 1994 – juli 2018)

dawn4.jpg
dv 2018 – “Asemische Lezing van dageraad 4”  – bister, crayon – A4 – €25

wreed


huid is om haar afgewonden, vlees
tot lor en lap geknipt, gewrichten
uit de kom gedaan, spier en bot
met zilt en spiritus begoten, tong
door bloed en bleke gal gehaald, aders
tot een droge bol gerold, stem
heeft zich tot witte ruis verscheurd.

hier, jij bent en treurt niet meer, stilte
klopt de maat in zwijgen waar het rot
de lange zang van druipend slijm inzet.

wreed is niet het tellen van de slagen
herinnering op wat geen wil meer heeft.
wreed is dan haar vingerzetting daar
die jou maar toch jouw nek niet vindt.

(herwerking van ‘VERZACHTE ZEDEN’  – 25/08/1994 – 13/07/2018)

 

WREED