gesprekken met zichzelf


 
Nieuwe onderwerpen die je
misschien leuk vindt
 
 
Feta
21k volgers
 
Boerderijdieren
7k volgers
 
Van de weg af
147k volgers
 
Cartoons
15k volgers
 
Witte keukens
45k volgers
.

wanneer de assemblage van mijn neigingen (conatus)
de diep in het plasma van mijn aansturing geborgen
traan verlatenheid, de vacuole van tristesse
die vergeefs benepen werd
door de agentia doodsdrift en destructie
wanneer wat ik nu
doornen noem zich keren gaat

tot actieve begeerte
animositas
generositas
pietas

dan dien ik mij vooraf te sterken (fortitudo)
want middels de ars rectae rationis (de kunst van de juiste rede)
dien ik het hoofd te bieden aan de grillen van het lot (fortuna)

g*ds uitdrukking van God
in de schaafrots aan mijn kusten
in de gifstoot van de kwal
in het krijsen van de meeuwen
in het rukken aan de flarden huid.

in de meditatio ook
vind ik nog enige remedia.

binaryhopper
dv 2017 – “BS 310 Binair defecerende Sprinkhaan”

het gedicht


het gedicht is een erectiel tekstweefsel. de vrije lyriek maakt er in deze toestand node gebruik van, maar van harte is het niet. je kan een vrije lyricus herkennen aan de korte maar diepe zucht die zij voorafgaand aan het meestal afgedwongen voorlezen van een gedicht ten gehore brengt.

de meeste gedichtenlezers (of luisteraars) zijn vooralsnog mens, dus kortzichtig egocentrisch en grenzeloos hebzuchtig. populaire gedichten presenteren zich dan ook vaak als stramstaande stookstokken die de lezer pakken als een moslima in minirokje in de achtersteegjes van kabul.

de vrije lyricus echter verstopt zijn lyriek bij voorkeur in een of ander slap krulletje dat zich schuilhoudt in de toendra van de tekstuele fauna.
zo’n krulletje wil wel ’s gelezen worden, maar enkel als het zo nodig moet. è.

bij lezing krult het zich diep in de naar oneindigheid uitsliertende  gedachtenkronkels van de lezeres en op het verste punt daarvan gekomen zwelt het op tot honderden malen haar oorspronkelijke proportie zodat het alsnog distinct waarneembaar wordt in wat helaas niet anders dan de poel des verderfs van des lezers innerlijke zieleroerselen genoemd kan worden. “liefde” misschien, in één of andere mystiek-religieuze context, maar wie gelooft daar nog in?

de lezer kreunt even en vergeet dan ogenblikkelijk alles wat er haar overkwam. de lyriek van de vrije lyricus sluimert dan viraal in de lezer tot zij haar bij seksueel contact overdraagt aan niet-lezers.

bij seksueel contact met andere lezers van hetzelfde gedicht is er geen overdracht maar rot het ogenblikkelijk, wat de kans op zwangerschap van de belezen vrouw op dat moment met 12% verhoogd. de ideologen van het VFL spreken in dat verband van ‘verhoogd risico (sic) op zwangerschap’ bij lezing van ‘zgn. ‘vrije lyriek”.

het weze duidelijk uit het voorgaande dat het nogal ongepast is de vrije lyricus haar promiscuïteit te verwijten. zij is slechts op zoek naar wat zij reeds geschreven heeft.

stopt daar ’s mee, è!

gezellig onderonsje


marslagenNASA
NASA 2006 : tesserae op Mars

gloed voor guido

o rouwgezel, gij

loeit de schaduw van de aaiersbloem, de lila miabillen,
& het tussendoorse van het prangen onzer
loodplooien (ooien) (oin) (o)

hoogacht het leegpletsen in de klaproep der
handen (nden) (nd) (e)

& uit de nijdnaad van het scheurschip,
onder de glijzangen zijner zinkgrijpers,
het behangsel week na weekend afvallende
krasvlees (asvlees) (avls) (a)

o, ’t zal bruisend in het witsel ruisen der
oogdervingen (vingen) (ing) (i):

ongenadig ons als zaad de klank ontvalt

[8/05/2006 16:02 – 12/05/2017 9:19]

uit HEMELNETLYRIEK, Vrije Lyriek op http://vilt.skynetblogs.be 2004-2007
PoD in voorbereiding

het niets is een uitvinding


ruistScan1200

8 mei 2005. Mei is mijn Maya. Nederland ontwaakt uit haar consumentenroes. Lode schrijft:

Ongeluk voor twee personen

Bespottelijk, ook hier, is
het opgeven van bloed
ter verduidelijking,
de donatie clarificeerplasma,

het wat glijdt er
nu weer in het duidingsveld,
het wie vaart er
daar mijn aderlating aan,
het hoe heks ik het
hier uit. Kom, kortom,

de bel gaat, schuif aan,
treedt binnen, bestel ons een
ongeluk voor twee personen.

http://schrijfmee.blogspot.be/2007/01/ongeluk-voor-twee-personen.html

 

Lode zegt: het gaat te goed, te snel. Geef mij 500 bladen en ik schrijf ze vol. Puntgave gedichten allemaal, een na een. De sonnetten van Shakespeare? Geef mij een maand. Wat gebeurt er toch met mijn brein? Aja: je drinkt niet meer, dit is normaal. Pff, het hele humanisme is gebouwd op een ridicule reïficiatie, een dubbele reductie met als verzwegen init-faze de uitvinding van het Niets, gepikt van de Arabieren zoals bijna alles van het Neoplatonisme. Heraclitus: waar ligt Efese? Ficino: een verdwaalde pinguïn op het strand. Lode bazelt.

Maar het pakte wel verf, het er kon ermee doorgaan: het herleiden eerst van het gulpende magma van het gebeuren tot het gestolde goud der dingen, de zwarte basis van het fictionaliseren. Dan het sukkelwerk, het eindeloos gepruts, het omsmelten, omvormen, aanpassen, 10 middeleeuwen lang vijlen, slijpen, zagen, klieven, segmenteren van de dingen tot de virtuele kern van hun oorzaken, het dogmatieke jerommekensatoom van god die zichzelf opheft.
En dan plots Hiroshima, oef ploef, de soufflé van het tot Zijn opgeblazen Niets zakt in en blaast over lijk en land haar Vernietigende Schrikwind.  De kat miauwt, de kanariepiet wist het al: alle dingen zijn nep. Dood is alles wat wij wakker zien. Het meten houdt op daar waar het leven begint.

Jaja, ik weet het, dat is ook de vraag niet, de vraag is hoe gek, op welke wijze?

Die D&G daar kom je geen zak mee verder, de verklaring duurt langer dan dat het verklaarde meegaat, na het boek. Hij had die Guattari moeten dumpen, Gilles, het is zijn Yoko. What were they thinking anyway? Anti-dit, anti-dat, anti-watalniet: twee zeurnichten ziek in het zelfde afzakhandjesbed.
Dat heb je bij Nietzsche ook, al die energie die verspild wordt aan refutaties van nonsens en nitwits. Het lijken wel docu’s van National Geographic  docu’s die boeken van Friedl, 50 minuten wachten op twee zinnetjes. Kee, kee, de aforismen tussendoor, smullen, pimcakes met koffie, maar bon…

Als het belangrijk is hoef je het niet op te schrijven. Of net wel, maar dan is het weer wat anders. De status van het geschreven woord zelf staat ter discussie, maar niemand kijkt verder dan haar geldbeugel. Is cultuur iets van iedereen dat je deelt of moet het geproduceerd worden en geconsumeerd? Waarom schrijven dichters bundeltjes, een 19eeuwse drukkersvereiste en waarom niet gewoon gedichten? Wie heeft er hier schrik van zijn lezers? Zwijg toch, ettertje, we nijpen je wel plat, we pitsen de kak wel uit uw mierelijfke! We pakken uw vrouw af, uw kinderen, uw werk, uw huizeke, uw tuinslang!
Hoor ik u nog?

En wat gaat ge doen als ik niks meer heb dat ge kunt afpakken?

Anyway: elk ding is pudding. Het niets is een uitvinding om de leugen van het ding te verbergen. Een blinde vlek in het ziektebeeld. Zelfs Bataille besefte het nauwelijks, de mestkever. O Sylvia!

makles2

Schrijf het op: ik moet Aristoteles uploaden, de fysica, de metafysica,  al die beestenvoortplantingsnonsens ook, hoe kan ik anders zelfs maar beginnen aan een reverse-engineering van het zijn.

Ik moet die nota’s hergebruiken later, alleen nog potlood vanaf nu, Gaupin heeft gelijk, legendes worden gemaakt, de Stones wisten dat ze de Stones zouden worden en hielden alle Stonesdingen voor de foto’s, de memo’s, de smart talk, anything als het maar ergens werd opgeslagen, bijgehouden. Things matter when they are recorded. Je ziet het voor de ogen klonteren. Daarom: je moet de toekomst opslaan, bewaren tot de tijd eraan komt. De tijd is er nooit op het moment zelf. Kinderen: noteer!

Hoestbui. Lode hijgt. Lode zucht. Van zijn fouten kan je leren.

ritme
dv2017, screenshot van een Facebook post

 

Lode denkt: ik zie mij al zitten, twintig jaar later, uitgekotst door vrouw en kinderen, werkloos en kutalleen ergens in een godvergeten gat in Euthanasiekliniek Vlaanderen, het gaat allemaal  lekker iets sneller dan verwacht de afgrond in,  er zit een gek met een Kuifjeskop in het Witte Huis,  in concertzalen en op voetbalpleinen ontploffen spijkerbommen van godsdienstwaanzinnigen, in de bossen van Oud-Heverlee jagen teams van Boswachters-Integratiewerkers op Niet-Vlaamse bomen, zuipen mag niet meer, voor roken en wijven heb je geen geld, als er iemand aanbelt duik je weg, ze hebben je gevonden ze komen je halen…

Gaupin is een paashaas, hij moet van mijn vrouwen afblijven, de graspoeper.

Lode zwijgt.

Wie  de neuk is Gaupin?

 

dag van de week


“de dag van de week is …
MAANDAG!!!!!!”

de verkiezing van de dag van de week kwam tot stand dankzij de geheel onbaatzuchtige steun van de Vintrobank, uw Huis van Schaamteloos Geschonden Vertrouwen! Elke dag een nieuwe dag van de week steunen, je moet het verdienen, elke dag!

wit

moi non plus

moi_non_plus_daglicht

 

“Scoonre wijf was noyt gheboren
(het standbeeld van de Kathedraal,
zich hullende in
neo-kathedraalse taciturniteit)”

dv 2017, ink & water colour on paper, A3

wit

Achterbergverprutsing

noot: daar waar een ‘verhaspeling’ nog een discutabele meerwaarde geeft aan de verhaspelde tekst (‘update’), is een ‘verprutsing’ een rabiate aanval op de integriteit van de bewonderde tekst. De grens tussen een verprutsing en ongewenste intimiteiten op de werkvloer is dan ook heel dunnetjes en soms geheel afwezig, waardoor sommigen het verprutsen van teksten bij  respectloze, laakbare feiten zoals lijkenpikkerij en zelfs plagiaat willen onderbrengen. Het plegen van een verprutsing is dan ook niet aangewezen (“slecht voor de commerce”) voor een noviet in de letteren…

De verprutsing van deze gefêteerde maandag zit in dit hoekje te wriemelen met ‘Graf’ van Gerrit Achterberg

wit

bergop

gij laat mij tot de stenen toe
met hetzelfde gebrek aan geweld
als eenmaal tot uw huid, gij

die heel mijn lied bevat
& de woorden wij weigert
te noteren in faveure
van het ogenblik

nu is ons

grint waar geen klank in aard
blind zand ontvangt
neergezegen lijfelijk restant

de dood is
de dood is
de dood die
in een haak bewaard

dood is

(de vingeren wapperen alsof)

Christine D’haen over Achterberg: http://www.dbnl.org/tekst/_die004195101_01/_die004195101_01_0032.php, verschenen in  DW&B jaargang 9, 1951, een tijdschrift dat u heden voor € 52 per jaar in vier voorgeprogrammeerde afleveringen (‘tijdschrift’? de tijd verloopt dan wel erg discreet tegenwoordig, met te behappen en te vomiteren brokken van een  jaar voordien bereidde kwartalen) de alternatieve feiten van de haar sponsorende bank serveert. Smakelijk!

Aja, natuurlijk! de oerbetekenis van ‘kwartaal’ dringt tot mij door! DW&B staat driemaandelijks vol met voortreffelijk ingeboekte taal!

het oorspronkelijk gedicht van Achterberg:

Graf

 Gij laat mij tot de steenen toe

met dezelfde teederheid,

als eenmaal tot uw huid.

Mij is te moede of de dood

u maar verwisselde van kleed.

De plaats, die gij geworden zijt:

grint,

blind zand,

kruid:

gebenedijd.

Gebenedijd.
Gerrit Achterberg, Cryptogamen, ‘S-Gravenhage 1946, p.196

Bewaren

Bewaren

de gave van het onmogelijke


[ waar is dat voorwoord henen]

de opeenstapeling van de vernomen trivialiteiten leidt tot zinsverbijstering
mocht er iemand nog aan twijfelen: artaud had gelijk. ge zoudt er zot van worden.

het gegevene is een gave, dwz. voor anderen is het een gave (“zij heeft een gave”).
een lyricus heeft niets. voor de lyricus
is de gave een opgave.
de opgave is de lyrische opgave (die voor de anderen niet geldt, zij geven het op).
de opgave is het onmogelijke te maken:

niet: het onmogelijke mogelijk te maken (dan verdwijnt het onmogelijke in de werking van het vermogen) (kieken!)
wel: het onmogelijke te ‘realiseren’ als onmogelijk (“en tant que”)

(zucht)

de Vrije Lyriek is alles behalve vrij. de Vrije Lyriek is enkel vrij in zoverre zij met rust gelaten wordt bij het uitvoeren van haar Opgave.
inderdaad: de anderen hoeven zich niet meer te bemoeien met de uitvoeringsmodaliteiten van de opgave (zij hebben het tenslotte al opgegeven).

gelukkig is er nog het Programma van de Vrije Lyriek.
het Programma van de Vrije Lyriek (“Radio Klebnikov”) is elke zaterdag te beluisteren via Radio Scorpio (18u-20u).

af en toe worden er via dit kanaal of via http://nkdee.be enkele brokken van de Broncode van het Programma van de Vrije Lyriek vrij gegeven.
het spreekt voor zich dat het Programma van de Vrije Lyriek als Open Source ontwikkeld wordt.

hieronder volgt een deel van de de broncode voor de ‘Spyrale Lyrique Petrarca-Scèvienne’ (SLPS), een pakket (‘package’) tools voor de Neo-Kathedraalse Diagrammatologie.

slps2

” exercising the Sacred Signature on a sketch of the SLPS”
dv 2010-2015, ink, bister (2010) and pencil (2015), A5

de code

Aanzet tot de code voor de Configuratie  van de ‘Spirale Lyrique Petrarco-Scèvienne’ (SLPS) die het Corpore Chiastico Tournante in beweging zet. Code geschreven in pseudo-Math, een nogal slijmerig dialect van NK DeEP, de NKdeE Programmeertaal, een vorm van pseudocode.

Als de high end printer dv een programma geschreven in NK DeEP afdrukt krijg je een NK Diagram (of een foutmelding).

De Configuratie specifieert alvast de resources van de bijgevoegde NK Diagrammata van de SLPS. Verduidelijkende commentaar staat in’t purpergrijs achter twee schuine strepen, bv.:

//Isodore Isou was nog veel zotter

Er bestaat een ‘voorwoord tot de gave van het onmogelijke‘, maar de lezer wordt geadviseerd dat te lezen na de gave zelf. Of niet.

importeer (“Délie”, “Microcosme”, NKDeEP.Diagram);

laat het zijn;
laat Ω een oogpunt zijn :: een vector;
Ω verdwijnt;
Ω (“Délie”);

// Ω is het focale verdwijnpunt, ‘L’idée’ van het Onmogelijke, het eternele idool “Délie”. NK DeEP veronderstelt de integratie van een lexicon en taalregels in de programmatuur. Zonder de nodige taalklassen geeft de printer een nogal cryptische foutmelding, zoals “weer niet op taalklas geweest zeker?”. Het toewijzen van een taalafhankelijke naam aan een variabele in NK DeEP gebeurt dus zo:
[variabele](“naam van de variabele uit het lexicon”);

laat α het standpunt zijn :: een vector met duur Δ

// zowel oogpunt als standpunt worden gedefinieerd als vector want zonder beweging is er geen perspectief, enkel de flatlands van het geschrevene & de ketens van het getekende

α (“Auteur”);

//declaratie van de variabelen

hemellichaam t (“aarde”);
hemellichaam s (“zon”);
hemellichaam l (“maan”);

// elk programma in NK DeEP begint met de redundante regel ‘laat het zijn’. na vier regels code mag je in NK DeEP de woorden “laat het zijn”  of “laat x een y zijn” laten vallen, dus “hemellichaam t (“aarde”); ” verschilt enkel woordelijk van “laat t een hemellichaam zijn met lexiconnaam “aarde”.

lichaam f (“vrouw”);
lichaam h (“man”);
lichaamloze m (“muze”);

semantische cluster e (“ERTS”);
semantische cluster r (“REST”);
semantische cluster s (“STER”);

//definitie van de eclaratieruimte, het canvas en van de trajecten

EclaratieRuimte MS= nieuwe EclaratieRuimte (“fuscum subnigrum Maurice Scève”)
Buiten B = nieuw Agamben.Buiten (MS,”la mer fugace des ombres”);
Canvas c= nieuw Canvas(MS);

//tekent een nieuw canvas met de begripsruimte van Scève en een Buiten dat de begripsruimte bepaalt

Spiraal SLPS= nieuwe Spiraal ( α , Ω);

//tekent een spiraal van het canvasomvattende Oogpunt α naar het Verdwijnpunt Ω

Sfeer te (“tekstueel”) = SPLS.sfeer (Ω, 1);
Sfeer hu(“humaan”) = SPLS.sfeer (Ω, 2);
Sfeer ce (“celeste”) =SPLS.sfeer (Ω, 3);

te.bevolk (e,r,s);
hu.bevolk (f,h,m);
ce.bevolk (s,l,t);

// een sfeer is een waarneembaar omwentelingstraject, een iteratiespoor gelegen tussen een Oogpunt en een Standpunt. De ligging van een Sfeer is altijd relatief aan het aantal Sferen rond een Oogpunt en haar volgorde te tellen vanaf het Oogpunt. Het eerste argument in de sfeerbepaling is het Oogpunt, het tweede de volgorde)

SLPS.annoteer.telKlaar(aantalOogpunten, te.bevolking,hu.bevolking,ce.bevolking);
// annoteert de Spiraal met numerieke data op de specifieke telKlaar-wijze (zie aldaar)

doededeuitoe();

//minimale opruim- en beleefdheidsfunctie bij afsluiting van een programma

slps1

“SLPS print”

dv 2017, ink & water colour, A5