SATORAREPOTENETOPERAROTAS 1

De afbeelding overgenomen in de cataloog is afkomstig uit een modern boek Das Weltreich der Magie van Kurt Seligmann.
Het is afkomstig van Jacques Gaffarel’s Curiositez inouyes sur la sculpture talismanique des Persans, horoscope des Patriarches et lecture des estoiles (1629) die een heel systeem uitwerkte om de sterren van de hemel met lijnen te verbinden en zo letters te vormen, zodat je de nachtelijke hemel letterlijk kon ‘lezen’. Jacques Gaffarel baseerde zijn rigoureuze kabbalistiek op de theorieën van Guillaume Postel die het Hebreeuws als de oorspronkelijke taal zag, de taal van de Openbaring die ons ook de Wil van God in de sterren kon doen lezen.

De Stem van God spreekt uit de sterren voor wie Hem lezen wil.

Deze hemelkaart is ook opgenomen in Jerome Rothenberg en Pierre Joris‘ bloemlezing Poems for the Millennium, volume 1.

prog. manifest (ontwerp)

SATORAREPOTENETOPERAROTAS oba het NKdeE DRAAIBOEK-programma gebruikt hedendaagse middelen (Google, internet) om de afbeeldingen van een tentoonstellingscataloog van 1963 te stofferen met uitleg en, waar opportuun, wat zachtaardige Neo-Kathedraalse Stichting


Al het grafische materiaal is gescand uit dit boek (als iemand daar een auteursrechterlijk probleem mee heeft, contacteer mij aub):

  • Schrift und Bild- L’Art et l’ écriture. Katalogbuch zur Ausstellung Schrift und Bild, Amsterdam – Baden-Baden, 1963 (de Duits-Franse versie, er bestaat ook een Engels-Nederlandse)

SHIT JONG

Iwatani kan mij niet helpen.
Het water is vreemd, de bomen zijn vreemd
en het is winderig. Wind stroomt in de lucht.
Er is geen grote golf. Het pad is moeilijk.
De situatie is altijd anders.

Het water uit het lied is niet
het water dat uit de diepte
van het gebergte is gebroken:
het is belangrijker.

Deze wilde strategie is te lang
voor elke stap en het is moeilijk
om terug te keren. Ik heb de mosziekte al omarmd
en toch lijd ik nog steeds.

Shuo Shui Jian, Jian Qiu Qiong, Yao
Fresh Fish Long Qi: geen van hen is visachtig
en de grot is grotachtiger dan haar naam.
De sneeuw komt het dal binnen, de sterren
zijn verspreid, het geluid van de lucht is
drukte, het rijm is gebroken en het verlies
breekt de stem. Zwart tuimelgras, ijzer en
het witte mos is het drijvende ijsgeld.

Bovendien wordt het recht om bekend te worden
door het neushoornsysteem nog steeds ontkend
in de woeste cultuur en opvoeding van Jinggang.
Hij kijkt eerst naar de lege vallei en luistert
naar de rustige en vervolgens turbulente geest.
Het scherpe hoog-zwakke onderscheid loopt dwars
over de blauwe trap, leunt tegen de blauwe
wapperende kraanbotten en vliegt rond
Ao Beiting. Shit jong.

Honderd-voet spiegel, Qianqu Hanxing
Xingfei, waste de oude dingen voor de Jun,
omdat de nieuwe kleren geen vuil dronken,
maar wel sneeuwvorst, hongerige stenen,
ruggen, slank gras, grassen uit de Qiongye
Vallei en meer nog. Goed en fout is goed en
fout in attributielandschap!

Voer de diepten van het plezier in, ga
naar de top, zoek naar de beste, vind
de overwinning, zie de ontsnapping
van de gewoonte, het punt van de stroom,
het draaien van de trucs, vergeet de dingen.
De beesten zijn erg bang, de Luo Qiao, voor
de vreemdheid van de plaats en de angst:
word volledig een fan. Shit jong.

Puin, diarree, gebarsten jade
en He Wei, als je het niet kunt
afstemmen, is het maar een wijsje.
Maar het is humoristisch, oud,
verschrikkelijk, geschokt en
schokkend. Xie Gangjian haatte
vroeger veel waas en zwak, en
adviseerde je botweg om voor
jezelf te zorgen.

In het verleden was het zuidelijke
landschap van Panshuo vaak zo dun
zo dun, en de glimlach is nog steeds
eenzaam, de zon en de maan
zijn bevroren, de rand van de sneeuw
is vorst, de schaduw is leeg, de jade
is gespoten en het ijs is niet geboren.

Hoewel de nieuwe overwinning terugkeert,
blijft de voormalige provincie comfortabel.
Hoewel het voorzichtiger is geweest,
is het niet in staat geweest om te corrigeren
waar de zon is opgekomen en waar hij is
naar de gelederen gestegen. Shit jong.

De heilige dynastie doorzocht de rotsvallei
hier om luit te spelen, om ver weg te reizen:
koppige geesten, verbijsterde geesten,
blikken, blikken, woede en water,
om Yu Yu bang te maken. Moeilijk
om te vergeven, vind hij het moeilijk
om naar het treurige Chudian te gaan.

dv 30/01/2020 – Transmutatie (bewust verkeerde lezing en omdichting) van 石淙 (Stony Gurglings) van Meng Jiao – sorry è

FU#3 – OK’OIL en FU#4 JOAT

Hier de Fonetische Uitwerking (FU) van de Nahdadisten van de C-M’s van 18 en 19-05. Voor de explicatie en de oorsprong van de FU’s zie https://dirkvekemans.com/2018/05/17/fu-2-gla/

 

FU #3 – OK’OIL

18-05-OK-OIL

 

Uitspraak van deze FU:

(2x uitgesproken)

noot: u merkt dat de fonetische weergave in IPA slechts een benadering is, ik heb geen passend teken gevonden voor de convulsieve klik aan het begin van de FU

Voorbeelden van semantisering (verduring) in het gebruik:

  • “’t is goe, laat het zijn”
  • “’t is genoeg geweest ik bol het hier af”
  • “merci, laat maar zitten”
  • “nen andere keer misschien”
  • “laat mij ne keer gerust, truttemie/voddenvent”
  • “interessant maar uwen doemp maakt mij misselijk”

 

FU #4 – JOAT

 

19-05-JOAT

 

Uitspraak van deze FU:

(3x uitgesproken)

Voorbeelden van semantisering (verduring) in het gebruik:

  • ‘met plezier!”
  • “dat spreekt voor zich”
  • “bij u of bij mij?”
  • ’t is wel ewa warm hier è”
  • “ik dacht al dat ge’t nooit zou vragen”

fatale fout

Het remmen schoot door alles heen: de weg
was van behangpapier, het ogenblik
modder, het licht ziek en wij waren weg:
jij op jouw pad weg en op mijn pad ik.
  Het boek baalde kleverig en zo dik
dat je blad na blad eruit moest scheuren.
  Hier, zei je, neem deel aan ons gebeuren.
De woorden schuiven bitter op de tong
en de zinnen zijn naar stof gaan geuren.
  Vergeefs dicteer ik mij die jij ooit zong.

 

 

 

vergeefs
dv 2018 – “fatal error during init”– crayon, bister & ink – 15,7x22cm – €40

Dance of Innocent Passion

album: Dance of Innocent Passion (1981)
duur: 11:37

 

 

Bloed klopt bloed klopt bloed
in je oor de wereld door, je slaat
met je slaan aan het welken, kort
eerst dan verder, hier

ik

zeg je hier, daar,  de tekens die je maakt
in het maken van tekens, de aarde
die je schept in het scheppen van klaarte

en daarmee zeg je de passie het leed aan
van de onschuld, het inslaande ritme
waaruit volgt op de kookketels het mesjogge
druppelveld, de  wollige wervelingen
van de ontwakende melodie,

haar geinige beenomslag om het randje laken,
haar rozige stulpen van o tot een luchtkussen
waarin je sonoriteitenkabinet in pluchen wolkjes
explodeert,

de vederbespraakte zangwijzer ochtendploft

en het rillen van de kleuren in het licht
en de spilzucht van je pompen, je brommen
en je neerwaartse worteldrang & schel klikt

in het hemelhaakje het schetteren der gewekten
de lijkjes wier  lijfjes werden aangehaald
in het verschroeiende zicht van het beenloze
volop drinkende het nectar, de tandeloze voorspraak

en gij glimlacht de glimlach der edelen
bij het scherprechteren van de dingzieke kids
van wie je de speeltjes met slavenhanden klutst
de joysticks als aardse kicks verwerpt, kijk

zeg je zie je niet wat ik zei?

 

dance_of_innocent_passion
dv 2018 –  “SUN(t)RA(nce) #3: Dance of Innocent Passion”

De SUN(T)RA(NCE) teksten werden in 2008-2009 geschreven telkens tijdens het beluisteren en (slechts) gedurende de duur van de betreffende compositie van jazzmeester SUN RA. De aangebrachte redactie (toen en nu) is minimaal.

Het grafisch werk bij deze herneming wordt nu ook gemaakt tijdens… en (slechts) gedurende….

Het plakken en signeren en scannen, dat doen we rustig erna ja, in de volle welluidende stilte van de alom openvallende monden bij het beluisteren van deze hemelse muziek…

De duur van de compositie staat telkens vermeld onder het mp3-pijltje. Als u die tijd nu niet hebt, kom dan later ’s terug ofzo, want dit is echt wel opgezet als klank-beeld-tekst eenheid.

Relax, geniet ervan, goed aflopen doet het toch nooit…

 

Lees verder in  SUN(T)RA(NCE)…

zij raakt zo raakt ook haar

 

second005

 

 

zij raakt zo raakt ook haar de schouder bloot
zij spreekt zo spreekt ook gras de voeten aan
zij lacht zo licht schiet in de vijver los
zij raakt mij aan en zo krijgt zij haar naam

van haar is nergens nog herinnering
waar zij gebeurt, gebeurt verbijstering

de haarlok geeft de schouder haar bestaan
de voeten leggen streling uit aan gras
de vijver laat de zon zijn vrijheid zien
haar naam schrijft zij alleen bij volle maan

 

writing005

Intensity

album: Dance of Innocent Passion (1981)
duur: 6:10

witregels

het gegeven is hangende, we fluimen
er tegenin de doorgang knabbelt onze magen weg, de handen
vervellen, de ogen bengelen op de bespeelde pleinen van de angst

wierook op het veld, gevangene van het woordje vaderland
je penis als een eindje ballon floept uit je broek
je armen dragen niet je armen
je hoofd knikt je hoofd weg

je benen verfomfaaien
je schoen resteert

hier is van het ik wat er door kan
je ik tekent je ik op tot het ik hikt
reflux van de soulwax in je oor

(afloopt op trampoline)

 

 

 

intensity
dv 2018 – “SUN(t)RA(nce) #2: Intensity” –  total size A4

 

 

 

De SUN(T)RA(NCE) teksten werden in 2008-2009 geschreven telkens tijdens het beluisteren en (slechts) gedurende de duur van de betreffende compositie van jazzmeester SUN RA. De aangebrachte redactie (toen èn nu) is minimaal.

Het grafische werk bij deze herneming wordt nu ook gemaakt tijdens (…) of (hoofdzakelijk) gedurende (…). De lyriek en de grafiek proberen heel erg stuntelend als pasgeboren kalfjes een analoge beweging met de muziek te maken. De aarde is een slechte receptor voor Saturnaal gebroed.

Het plakken en signeren en scannen, dat doen we rustig erna ja, in de volle welluidende stilte van de alom openvallende monden bij het beluisteren van deze grensoverschrijdende muziek…

De duur van de compositie staat telkens vermeld onder het mp3-pijltje. Als u die tijd nu niet hebt, kom dan later ’s terug ofzo, want dit is echt wel opgezet als klank-beeld-tekst eenheid.

Relax, geniet ervan, goed aflopen doet het toch nooit…

 

Lees verder in  SUN(T)RA(NCE)…

zonderling

second_005

 

een weigering geen eind en geen begin
een aarzeling geheim er middenin
vernietiging een adem zonder zin
waarheen ik ging werd alles zonderling

in golven golft het vlakke van de zee
in vlakken tijd de zon danst met haar mee

het eind was van begin de weigering
geheim er middenin  haar aarzeling
haar adem was van zin vernietiging
en elk gebaar van haar zo zonderling

 

writing_005

volhardende, van liefde uit

second_004.jpg

 

volhardende, van liefde uit of weg
van walg, het einde ingesteld als spil
en kil de kracht benut van wat verstijft,
ontwarrend uit verval de keer die blijft.

is ’t wit? de lelies drijven op het rot.
is ’t zwart? het ware zweert uit het genot.

rigoureus de polen dol doen lopen
vrank de emmer laten overlopen
vrij zich uit de welstand laten bannen
driest de driften duchtig doen vermannen.

 

writing_004

 

volhardende
synops

verovering, het kansvel breekt

verovering
verovering: gignogram en pierskelet

 

verovering, het kansvel breekt: geluk
bereikbaar nu te kijk gesteld, gebrand
als god in god tot één slof kool van god
verhoogde druk die uitbreekt in geluk

o dwarreling van stof in karteling
hapsneeuw hondsolijk nat of naast gehapt

beklemming al in de herinnering
te vrezen reeds is de vernietiging
het toeslaan van de boeken van bezit
de wens die weeral zonder vader zit

 

verovering_pier
verovering: piergenese

 

verklaring: de ‘pier’ is de lyrische ritournelle, de dreun die eerst in het brein emergeert, vervolgens wordt ‘ingeprent’ en dan in asemische kribbels herhaaldelijk wordt neergeschreven.
uit die kribbels wordt de graffiti-achtige ‘worm’ of pier geabstraheerd die op haar beurt lexicaal wordt ingevuld door de dichter (in haar moedertaal). deze lexicale invulling geeft de dichter de aanzet, het thema van het te schrijven dizain

in het dizain wordt zo getrouw mogelijk binnen de (prosodische) contouren van de pier gewerkt, behalve in het middenstuk, het stretto waar de dreun wordt losgelaten (maar niet de telling van de lettergrepen, die blijft streng van toepassing ter wille van de verdichting).

de pier wordt ook uitgewerkt in een gignogram van de gedachte beweging waaronder een poging gedaan wordt om het ‘skelet’ van de dreun zo exact mogelijk te vatten (de onderliggende intensiteiten die de dreun voortstuwen als beweging).

tenslotte wordt de lexicale invulling ook nog ’s weergegeven in de aansluitingstaal.
ik experimenteer nog met een visuele ‘samenvatting’ van het resulterende dizain: daarin zou kunnen worden nagegaan hoeveel lyrische informatie effectief in deze codering kan worden behouden.

 

verovering_synops
synops van ‘verovering’

Hierboven dus zo’n visuele “synops” van het hele dizain: twee keer vier maal de pier, de tweede keer in een andere ‘toon’ met in het midden het ‘stretto‘ dat hier ook als toonwissel werkt: de beleving van de vreugde slaat om in angst om de vreugde te verliezen en kleurt zo de perceptie.

het dubbele risico is natuurlijk dat je of elke keer een soort ‘uniek schrift’ gaat uitvinden om het gebeuren te vatten of, anderzijds de schriftuur echt laat degenereren in een  code: in beide gevallen vindt ge dan het warm water uit.

nee m.i. zit het juist in het openhouden van die spanning tussen het veralgemenende en het specifiërende, een constante oscillatie tussen (asemisch) schriftgebaar en codegenese ( ‘betekenisgeving’).

Ja daar kruipt veel energie in, omdat je de schrijfgewoonte ook moet onderhouden, ik doe dat met Meditatief Schrijven waarmee je net ook weer de betekenis loskoppelt van het schriftgebaar maar toch ook weer in de buurt houdt. Zonder dat soort oefening is het hele experiment tot mislukken gedoemd denk ik, je hebt die sensibiliteit nodig anders wordt het gebakken lucht.

dit soort ‘ontdekking’ (en heel Asemia)  is natuurlijk alleen maar mogelijk omdat het schrift nu vrijwel een overbodigheid is geworden, een freezone want niet meer kapitaal belast: je schrijft geen macht of cheques meer.

de wereld redden doe je niet met theorieën maar met kattebelletjes…

 

 

 

de trekplek en de dreun

trekplek

staarlicht veertien door het wolkenhemdje 
rokstofrest veert op geur van oevergras
aarde traag betrekt de fluksontbloting
LAIS handvlakvol al graagte klatert

      hemelscheurend helder is het vreugdelied
      van eufraat tigris is zij stroomgebied

blik die philtrumaait, likt en schouderdruipt
weerzin al daar enkel weerzienswanhoop 
ziet het zien.
              verlangen stuwt verlangen
tot het in de takken kladden taal vertrapt


deze Ouwense trekplek is meteen ook vertrek voor een alternatief ritmisch-melodisch dizain dat het rijmcorset vervangt door (al even beklemmend, het moet spannen è) een  recursieve, ritmische ‘enveloppe’: een dreun.
ge kunt, en nu wordt het interessant, die enveloppe ook tekenen è, zo bv. in een dubbele articulatie van het schriftgebaar zoals in graffiti de spuitbeweging verzelfstandigt tot een tag:

laisfrase

die grafische tag wordt dan de mal voor de beweging, die natuurlijk primair een gedachtenbeweging is, een mentaal gebeuren (dat ge ook neurofysiologisch kunt gaan detecteren, identificeren, coderen en wie weet: programmeren)

de LAISdreun is een basisritme van drie hoofdklemtonen en een bijklemtoon dat uitdeint Die dreun wordt ook in het hele dizain als structuurprincipe gebruikt, vandaar dat het een recursieve dreun is. Op het einde, in de laatste verzen, verwatert de dreun zodat je het hele dizain kan lezen als 10 x de dreun die op zich ook weer een dreun is: het dizain als elfje, hihi.

uiteraard kon ik het niet laten om in het midden van al dat gedreun een wat ik noem ‘lyrisch stretto’ te plaatsen. al dien dreunen, dat werkt fugatisch in op de hersenen omdat ge met de ene dreun in de echo van de andere dreun terecht komt en daar waar de dreunen verstrengelen kunt ge als Bachliefkozer natuurlijk een strettooke placeren è, want wat is ne fuga anders dan een omstandige manier om net die stretto mogelijk te maken? joost zal het geweten hebben!

ge krijgt een  epigram omgevormd tot gram-epiek: er wordt niet naar een conclusie toe geschreven maar het schrijven is de aanzet, vaak een irrationele taalcluster, de gebeurtenis  die uitdeint in het geschrevene.

hier is de gebeurtenis de nogal rijke cluster ‘staarlicht veertien’: het licht van de zon is het staren van Apollo/Acteoon op de jonge nimf Daphne/Diana, dat staarlicht valt dus op haar maan en veert daar op de tien van haar perfectie (oeieoei en zo jong nog, daar schuurt de censuur al heur billen), de onschuld van het uitspelen van de klederkens en het waterplenzen.

het verlangen van de geilblik van de medeplichtige lezer ook al, mannelijk, of lesbisch, ge ziet hoe onlosmakelijk diep ‘filosofisch’ het schrijven versleuteld is met het mannelijke begeren, tja, maar bon, soit, het begint hier op het uitleggen van uw eigen mop te lijken,-

ik wou maar zeggen : dit ligt meer in het verlengde van de resultaten van het asemische schriftonderzoek waar ik momenteel net die ‘bewegingsenveloppe’ in  het sublexicale consistentievlak aan het onderzoeken ben.

de boeken van Jim Leftwich, dat moet gezegd,  komen al dadelijk goed van pas om de gevolgde onderzoeksmethoden hier te documenteren.
leest:

” there’s more to do, in the close readings to discover how nonverbal fields envelope clusters of words with an ancanny emanation of what, not meaning, stuff
Stuff, i dont know, light, energy of some sort “

Tom Taylor in een brief geciteerd door jim leftwich in rascible & kempt, Vol I, p.18

 

rasc_kempt1
(niet twijfelen dus è mensen: spaart en koopt die boekskens)

second hand writing 001

writing_001
blue book right page 001

 

 

second_001
blue book opposite 001

 

procedure ‘second hand writing’:

right page / rechterblad

  1. herhaal 1 frase handschrift (krabbels) in potlood voor de duur van het blad
  2. vat de frase samen, maak een ‘definitieve’ versie met litho crayon in het midden
  3. maak een contour in potlood rond het handschrift in crayon
  4. zet de potloodkrabbels ‘in het net’ met Chinese inkt:
    1. die boven het crayon met een gewone fijne pen
    2. die onder het crayon met een bredere kalligrafiepen
    3. bedenk ondertussen in de moedertaal (NL) een ‘invulling’ voor de krabbel

 

opposite page / linkerblad

  1. schrijf links bovenaan in gewone pen de moedertaal ‘invulling’ van de krabbelfrase
  2. schrijf onderaan rechts in kalligrafiepen de EN vertaling/bewerking van de moedertaalinvulling
  3. maak in het midden een tekening/iconografische voorstelling/gignogram van de beweging uitgedrukt door de aldus tot stand gebrachte ‘second hand writing’
  4. dateer de pagina

 

blueBookCover
blue book cover (A4 dummie)

 

U kan ‘second hand writing’ verder volgen via de Engelstalige NKdeE-blog:
http://nkdee.blogspot.be/2018/02/second-hand-writing-001.html

bij Badende Nimfen van Delvaux

 

delvaux2

Onrust

De aarde blaast kattig, het water wil aftochten.
Vuur verklaart stormachtig het sterven
aan het blauwzwarte uiteinde van windstoten.

Bloedrood de wolken trekken zich in afschuw
van het ondermaanse af. De hemelbesmeurde
schuift nerveus met haar dreigende limousines
op de straat onderaan. Het duister donkert nog,

het woelen wakkert verder het woelen aan.
Het iets dat te gebeuren staat, klimt
hoog ter beurs. De onrust wordt

mondig.

 

gesprekken met zichzelf

 
Nieuwe onderwerpen die je
misschien leuk vindt
 
 
Feta
21k volgers
 
Boerderijdieren
7k volgers
 
Van de weg af
147k volgers
 
Cartoons
15k volgers
 
Witte keukens
45k volgers
.

wanneer de assemblage van mijn neigingen (conatus)
de diep in het plasma van mijn aansturing geborgen
traan verlatenheid, de vacuole van tristesse
die vergeefs benepen werd
door de agentia doodsdrift en destructie
wanneer wat ik nu
doornen noem zich keren gaat

tot actieve begeerte
animositas
generositas
pietas

dan dien ik mij vooraf te sterken (fortitudo)
want middels de ars rectae rationis (de kunst van de juiste rede)
dien ik het hoofd te bieden aan de grillen van het lot (fortuna)

g*ds uitdrukking van God
in de schaafrots aan mijn kusten
in de gifstoot van de kwal
in het krijsen van de meeuwen
in het rukken aan de flarden huid.

in de meditatio ook
vind ik nog enige remedia.

binaryhopper
dv 2017 – “BS 310 Binair defecerende Sprinkhaan”

het gedicht

het gedicht is een erectiel tekstweefsel. de vrije lyriek maakt er in deze toestand node gebruik van, maar van harte is het niet. je kan een vrije lyricus herkennen aan de korte maar diepe zucht die zij voorafgaand aan het meestal afgedwongen voorlezen van een gedicht ten gehore brengt.

de meeste gedichtenlezers (of luisteraars) zijn vooralsnog mens, dus kortzichtig egocentrisch en grenzeloos hebzuchtig. populaire gedichten presenteren zich dan ook vaak als stramstaande stookstokken die de lezer pakken als een moslima in minirokje in de achtersteegjes van kabul.

de vrije lyricus echter verstopt zijn lyriek bij voorkeur in een of ander slap krulletje dat zich schuilhoudt in de toendra van de tekstuele fauna.
zo’n krulletje wil wel ’s gelezen worden, maar enkel als het zo nodig moet. è.

bij lezing krult het zich diep in de naar oneindigheid uitsliertende  gedachtenkronkels van de lezeres en op het verste punt daarvan gekomen zwelt het op tot honderden malen haar oorspronkelijke proportie zodat het alsnog distinct waarneembaar wordt in wat helaas niet anders dan de poel des verderfs van des lezers innerlijke zieleroerselen genoemd kan worden. “liefde” misschien, in één of andere mystiek-religieuze context, maar wie gelooft daar nog in?

de lezer kreunt even en vergeet dan ogenblikkelijk alles wat er haar overkwam. de lyriek van de vrije lyricus sluimert dan viraal in de lezer tot zij haar bij seksueel contact overdraagt aan niet-lezers.

bij seksueel contact met andere lezers van hetzelfde gedicht is er geen overdracht maar rot het ogenblikkelijk, wat de kans op zwangerschap van de belezen vrouw op dat moment met 12% verhoogd. de ideologen van het VFL spreken in dat verband van ‘verhoogd risico (sic) op zwangerschap’ bij lezing van ‘zgn. ‘vrije lyriek”.

het weze duidelijk uit het voorgaande dat het nogal ongepast is de vrije lyricus haar promiscuïteit te verwijten. zij is slechts op zoek naar wat zij reeds geschreven heeft.

stopt daar ’s mee, è!

gezellig onderonsje

marslagenNASA
NASA 2006 : tesserae op Mars

gloed voor guido

o rouwgezel, gij

loeit de schaduw van de aaiersbloem, de lila miabillen,
& het tussendoorse van het prangen onzer
loodplooien (ooien) (oin) (o)

hoogacht het leegpletsen in de klaproep der
handen (nden) (nd) (e)

& uit de nijdnaad van het scheurschip,
onder de glijzangen zijner zinkgrijpers,
het behangsel week na weekend afvallende
krasvlees (asvlees) (avls) (a)

o, ’t zal bruisend in het witsel ruisen der
oogdervingen (vingen) (ing) (i):

ongenadig ons als zaad de klank ontvalt

[8/05/2006 16:02 – 12/05/2017 9:19]

uit HEMELNETLYRIEK, Vrije Lyriek op http://vilt.skynetblogs.be 2004-2007
PoD in voorbereiding

het niets is een uitvinding

ruistScan1200

8 mei 2005. Mei is mijn Maya. Nederland ontwaakt uit haar consumentenroes. Lode schrijft:

Ongeluk voor twee personen

Bespottelijk, ook hier, is
het opgeven van bloed
ter verduidelijking,
de donatie clarificeerplasma,

het wat glijdt er
nu weer in het duidingsveld,
het wie vaart er
daar mijn aderlating aan,
het hoe heks ik het
hier uit. Kom, kortom,

de bel gaat, schuif aan,
treedt binnen, bestel ons een
ongeluk voor twee personen.

http://schrijfmee.blogspot.be/2007/01/ongeluk-voor-twee-personen.html

 

Lode zegt: het gaat te goed, te snel. Geef mij 500 bladen en ik schrijf ze vol. Puntgave gedichten allemaal, een na een. De sonnetten van Shakespeare? Geef mij een maand. Wat gebeurt er toch met mijn brein? Aja: je drinkt niet meer, dit is normaal. Pff, het hele humanisme is gebouwd op een ridicule reïficiatie, een dubbele reductie met als verzwegen init-faze de uitvinding van het Niets, gepikt van de Arabieren zoals bijna alles van het Neoplatonisme. Heraclitus: waar ligt Efese? Ficino: een verdwaalde pinguïn op het strand. Lode bazelt.

Maar het pakte wel verf, het er kon ermee doorgaan: het herleiden eerst van het gulpende magma van het gebeuren tot het gestolde goud der dingen, de zwarte basis van het fictionaliseren. Dan het sukkelwerk, het eindeloos gepruts, het omsmelten, omvormen, aanpassen, 10 middeleeuwen lang vijlen, slijpen, zagen, klieven, segmenteren van de dingen tot de virtuele kern van hun oorzaken, het dogmatieke jerommekensatoom van god die zichzelf opheft.
En dan plots Hiroshima, oef ploef, de soufflé van het tot Zijn opgeblazen Niets zakt in en blaast over lijk en land haar Vernietigende Schrikwind.  De kat miauwt, de kanariepiet wist het al: alle dingen zijn nep. Dood is alles wat wij wakker zien. Het meten houdt op daar waar het leven begint.

Jaja, ik weet het, dat is ook de vraag niet, de vraag is hoe gek, op welke wijze?

Die D&G daar kom je geen zak mee verder, de verklaring duurt langer dan dat het verklaarde meegaat, na het boek. Hij had die Guattari moeten dumpen, Gilles, het is zijn Yoko. What were they thinking anyway? Anti-dit, anti-dat, anti-watalniet: twee zeurnichten ziek in het zelfde afzakhandjesbed.
Dat heb je bij Nietzsche ook, al die energie die verspild wordt aan refutaties van nonsens en nitwits. Het lijken wel docu’s van National Geographic  docu’s die boeken van Friedl, 50 minuten wachten op twee zinnetjes. Kee, kee, de aforismen tussendoor, smullen, pimcakes met koffie, maar bon…

Als het belangrijk is hoef je het niet op te schrijven. Of net wel, maar dan is het weer wat anders. De status van het geschreven woord zelf staat ter discussie, maar niemand kijkt verder dan haar geldbeugel. Is cultuur iets van iedereen dat je deelt of moet het geproduceerd worden en geconsumeerd? Waarom schrijven dichters bundeltjes, een 19eeuwse drukkersvereiste en waarom niet gewoon gedichten? Wie heeft er hier schrik van zijn lezers? Zwijg toch, ettertje, we nijpen je wel plat, we pitsen de kak wel uit uw mierelijfke! We pakken uw vrouw af, uw kinderen, uw werk, uw huizeke, uw tuinslang!
Hoor ik u nog?

En wat gaat ge doen als ik niks meer heb dat ge kunt afpakken?

Anyway: elk ding is pudding. Het niets is een uitvinding om de leugen van het ding te verbergen. Een blinde vlek in het ziektebeeld. Zelfs Bataille besefte het nauwelijks, de mestkever. O Sylvia!

makles2

Schrijf het op: ik moet Aristoteles uploaden, de fysica, de metafysica,  al die beestenvoortplantingsnonsens ook, hoe kan ik anders zelfs maar beginnen aan een reverse-engineering van het zijn.

Ik moet die nota’s hergebruiken later, alleen nog potlood vanaf nu, Gaupin heeft gelijk, legendes worden gemaakt, de Stones wisten dat ze de Stones zouden worden en hielden alle Stonesdingen voor de foto’s, de memo’s, de smart talk, anything als het maar ergens werd opgeslagen, bijgehouden. Things matter when they are recorded. Je ziet het voor de ogen klonteren. Daarom: je moet de toekomst opslaan, bewaren tot de tijd eraan komt. De tijd is er nooit op het moment zelf. Kinderen: noteer!

Hoestbui. Lode hijgt. Lode zucht. Van zijn fouten kan je leren.

ritme
dv2017, screenshot van een Facebook post

 

Lode denkt: ik zie mij al zitten, twintig jaar later, uitgekotst door vrouw en kinderen, werkloos en kutalleen ergens in een godvergeten gat in Euthanasiekliniek Vlaanderen, het gaat allemaal  lekker iets sneller dan verwacht de afgrond in,  er zit een gek met een Kuifjeskop in het Witte Huis,  in concertzalen en op voetbalpleinen ontploffen spijkerbommen van godsdienstwaanzinnigen, in de bossen van Oud-Heverlee jagen teams van Boswachters-Integratiewerkers op Niet-Vlaamse bomen, zuipen mag niet meer, voor roken en wijven heb je geen geld, als er iemand aanbelt duik je weg, ze hebben je gevonden ze komen je halen…

Gaupin is een paashaas, hij moet van mijn vrouwen afblijven, de graspoeper.

Lode zwijgt.

Wie  de neuk is Gaupin?

 

dag van de week

“de dag van de week is …
MAANDAG!!!!!!”

de verkiezing van de dag van de week kwam tot stand dankzij de geheel onbaatzuchtige steun van de Vintrobank, uw Huis van Schaamteloos Geschonden Vertrouwen! Elke dag een nieuwe dag van de week steunen, je moet het verdienen, elke dag!

wit

moi non plus

moi_non_plus_daglicht

 

“Scoonre wijf was noyt gheboren
(het standbeeld van de Kathedraal,
zich hullende in
neo-kathedraalse taciturniteit)”

dv 2017, ink & water colour on paper, A3

wit

Achterbergverprutsing

noot: daar waar een ‘verhaspeling’ nog een discutabele meerwaarde geeft aan de verhaspelde tekst (‘update’), is een ‘verprutsing’ een rabiate aanval op de integriteit van de bewonderde tekst. De grens tussen een verprutsing en ongewenste intimiteiten op de werkvloer is dan ook heel dunnetjes en soms geheel afwezig, waardoor sommigen het verprutsen van teksten bij  respectloze, laakbare feiten zoals lijkenpikkerij en zelfs plagiaat willen onderbrengen. Het plegen van een verprutsing is dan ook niet aangewezen (“slecht voor de commerce”) voor een noviet in de letteren…

De verprutsing van deze gefêteerde maandag zit in dit hoekje te wriemelen met ‘Graf’ van Gerrit Achterberg

wit

bergop

gij laat mij tot de stenen toe
met hetzelfde gebrek aan geweld
als eenmaal tot uw huid, gij

die heel mijn lied bevat
& de woorden wij weigert
te noteren in faveure
van het ogenblik

nu is ons

grint waar geen klank in aard
blind zand ontvangt
neergezegen lijfelijk restant

de dood is
de dood is
de dood die
in een haak bewaard

dood is

(de vingeren wapperen alsof)

Christine D’haen over Achterberg: http://www.dbnl.org/tekst/_die004195101_01/_die004195101_01_0032.php, verschenen in  DW&B jaargang 9, 1951, een tijdschrift dat u heden voor € 52 per jaar in vier voorgeprogrammeerde afleveringen (‘tijdschrift’? de tijd verloopt dan wel erg discreet tegenwoordig, met te behappen en te vomiteren brokken van een  jaar voordien bereidde kwartalen) de alternatieve feiten van de haar sponsorende bank serveert. Smakelijk!

Aja, natuurlijk! de oerbetekenis van ‘kwartaal’ dringt tot mij door! DW&B staat driemaandelijks vol met voortreffelijk ingeboekte taal!

het oorspronkelijk gedicht van Achterberg:

Graf

 Gij laat mij tot de steenen toe

met dezelfde teederheid,

als eenmaal tot uw huid.

Mij is te moede of de dood

u maar verwisselde van kleed.

De plaats, die gij geworden zijt:

grint,

blind zand,

kruid:

gebenedijd.

Gebenedijd.
Gerrit Achterberg, Cryptogamen, ‘S-Gravenhage 1946, p.196

Bewaren

Bewaren

de gave van het onmogelijke

[ waar is dat voorwoord henen]

de opeenstapeling van de vernomen trivialiteiten leidt tot zinsverbijstering
mocht er iemand nog aan twijfelen: artaud had gelijk. ge zoudt er zot van worden.

het gegevene is een gave, dwz. voor anderen is het een gave (“zij heeft een gave”).
een lyricus heeft niets. voor de lyricus
is de gave een opgave.
de opgave is de lyrische opgave (die voor de anderen niet geldt, zij geven het op).
de opgave is het onmogelijke te maken:

niet: het onmogelijke mogelijk te maken (dan verdwijnt het onmogelijke in de werking van het vermogen) (kieken!)
wel: het onmogelijke te ‘realiseren’ als onmogelijk (“en tant que”)

(zucht)

de Vrije Lyriek is alles behalve vrij. de Vrije Lyriek is enkel vrij in zoverre zij met rust gelaten wordt bij het uitvoeren van haar Opgave.
inderdaad: de anderen hoeven zich niet meer te bemoeien met de uitvoeringsmodaliteiten van de opgave (zij hebben het tenslotte al opgegeven).

gelukkig is er nog het Programma van de Vrije Lyriek.
het Programma van de Vrije Lyriek (“Radio Klebnikov”) is elke zaterdag te beluisteren via Radio Scorpio (18u-20u).

af en toe worden er via dit kanaal of via http://nkdee.be enkele brokken van de Broncode van het Programma van de Vrije Lyriek vrij gegeven.
het spreekt voor zich dat het Programma van de Vrije Lyriek als Open Source ontwikkeld wordt.

hieronder volgt een deel van de de broncode voor de ‘Spyrale Lyrique Petrarca-Scèvienne’ (SLPS), een pakket (‘package’) tools voor de Neo-Kathedraalse Diagrammatologie.

slps2

” exercising the Sacred Signature on a sketch of the SLPS”
dv 2010-2015, ink, bister (2010) and pencil (2015), A5

de code

Aanzet tot de code voor de Configuratie  van de ‘Spirale Lyrique Petrarco-Scèvienne’ (SLPS) die het Corpore Chiastico Tournante in beweging zet. Code geschreven in pseudo-Math, een nogal slijmerig dialect van NK DeEP, de NKdeE Programmeertaal, een vorm van pseudocode.

Als de high end printer dv een programma geschreven in NK DeEP afdrukt krijg je een NK Diagram (of een foutmelding).

De Configuratie specifieert alvast de resources van de bijgevoegde NK Diagrammata van de SLPS. Verduidelijkende commentaar staat in’t purpergrijs achter twee schuine strepen, bv.:

//Isodore Isou was nog veel zotter

Er bestaat een ‘voorwoord tot de gave van het onmogelijke‘, maar de lezer wordt geadviseerd dat te lezen na de gave zelf. Of niet.

importeer (“Délie”, “Microcosme”, NKDeEP.Diagram);

laat het zijn;
laat Ω een oogpunt zijn :: een vector;
Ω verdwijnt;
Ω (“Délie”);

// Ω is het focale verdwijnpunt, ‘L’idée’ van het Onmogelijke, het eternele idool “Délie”. NK DeEP veronderstelt de integratie van een lexicon en taalregels in de programmatuur. Zonder de nodige taalklassen geeft de printer een nogal cryptische foutmelding, zoals “weer niet op taalklas geweest zeker?”. Het toewijzen van een taalafhankelijke naam aan een variabele in NK DeEP gebeurt dus zo:
[variabele](“naam van de variabele uit het lexicon”);

laat α het standpunt zijn :: een vector met duur Δ

// zowel oogpunt als standpunt worden gedefinieerd als vector want zonder beweging is er geen perspectief, enkel de flatlands van het geschrevene & de ketens van het getekende

α (“Auteur”);

//declaratie van de variabelen

hemellichaam t (“aarde”);
hemellichaam s (“zon”);
hemellichaam l (“maan”);

// elk programma in NK DeEP begint met de redundante regel ‘laat het zijn’. na vier regels code mag je in NK DeEP de woorden “laat het zijn”  of “laat x een y zijn” laten vallen, dus “hemellichaam t (“aarde”); ” verschilt enkel woordelijk van “laat t een hemellichaam zijn met lexiconnaam “aarde”.

lichaam f (“vrouw”);
lichaam h (“man”);
lichaamloze m (“muze”);

semantische cluster e (“ERTS”);
semantische cluster r (“REST”);
semantische cluster s (“STER”);

//definitie van de eclaratieruimte, het canvas en van de trajecten

EclaratieRuimte MS= nieuwe EclaratieRuimte (“fuscum subnigrum Maurice Scève”)
Buiten B = nieuw Agamben.Buiten (MS,”la mer fugace des ombres”);
Canvas c= nieuw Canvas(MS);

//tekent een nieuw canvas met de begripsruimte van Scève en een Buiten dat de begripsruimte bepaalt

Spiraal SLPS= nieuwe Spiraal ( α , Ω);

//tekent een spiraal van het canvasomvattende Oogpunt α naar het Verdwijnpunt Ω

Sfeer te (“tekstueel”) = SPLS.sfeer (Ω, 1);
Sfeer hu(“humaan”) = SPLS.sfeer (Ω, 2);
Sfeer ce (“celeste”) =SPLS.sfeer (Ω, 3);

te.bevolk (e,r,s);
hu.bevolk (f,h,m);
ce.bevolk (s,l,t);

// een sfeer is een waarneembaar omwentelingstraject, een iteratiespoor gelegen tussen een Oogpunt en een Standpunt. De ligging van een Sfeer is altijd relatief aan het aantal Sferen rond een Oogpunt en haar volgorde te tellen vanaf het Oogpunt. Het eerste argument in de sfeerbepaling is het Oogpunt, het tweede de volgorde)

SLPS.annoteer.telKlaar(aantalOogpunten, te.bevolking,hu.bevolking,ce.bevolking);
// annoteert de Spiraal met numerieke data op de specifieke telKlaar-wijze (zie aldaar)

doededeuitoe();

//minimale opruim- en beleefdheidsfunctie bij afsluiting van een programma

slps1

“SLPS print”

dv 2017, ink & water colour, A5

voorwoord bij de gave van het onmogelijke

// ach, bel maar: den auteur is hedennacht in Derrida hervallen

in een voorwoord zegt men wat er niet toe doet
men spreekt zich tegen, nu het nog kan
bv. laat ons leren tellen

0 – de uiteindelijke opbrengst der analogieën is de onveranderlijkheid, het niets waarop men tellen kan
1 – het onveranderlijke is nul, de identiteit is één, namelijk dat wat niet veranderde
1 –  één is wat er niet veranderde
2 – één is wat er niet veranderde en één is wat er aan het niets ontsnapt
3 – één is wat er niet veranderde en (één is wat er niet veranderde en één is wat er aan het niets ontsnapt)

stel: midden in het voorwoord duikt er een probleem op, een error, fataal of niet-fataal
(men had zich daaraan niet verwacht, problemen, hier nog, voor het boek dat al geschreven is)

niet-fataal:
– er is woordgebruik (“usage”) in het voorwoord dat pas na het lezen van het boek kan worden begrepen
– het voorwoord verwijst naar iets dat in het boek vergeten/niet aanwezig is

fataal:
– het boek verwijst naar iets dat in het voorwoord is vergeten
het boek wordt nooit gedrukt, dus het voorwoord heeft geen zijnsbasis

bijvoorbeeld in deze rampspoedige escalatie:

in het boek staat geschreven : de onveranderlijkheid heeft geen diepgang, er is
pas perspectief als het standpunt verschuift
(snel, redactie: begin met opsommen, lijsten maken, benoemen, ordenen)

stel:
– de stoel der taalfilosofen is een stoel op de brandhoop
– de auto (” car”) der economen is het autowrak, een kippenhok
– de bloem der liefde groeide op deze afgestorven rozelaar
– van de tuinbank rest enkel het ijzeren onderstel

de opbrengst dezer analogieën is duidelijk een groteske kronkel, men kan de opbrengst verwoorden, maar het is niet echt iets waarop men gaan tellen kan
ergo: het boek is in het voorwoord reeds kapot gegaan
we zeggen: het boek kan niet worden gedrukt (wie drukt er nu een kapot boek?)

het voorwoord houdt een moment stilte bij zijn eigen dood.wit

wit

wit

als voorwoord is gegeven nu: de gave van het onmogelijke, zelve

wit

wit

n-kamer

veegophaarkin

“n-embodiment in an RGB-room with slightly shifting perspective”
dv 2017, ink & water color on paper, 12,5 x 18 cm

met dank aan een geweldige Nele! Zie http://nele.nu

handleiding voor het maken van een n-kamer (manifold)

  1. maak een canvas – canvas :: een 3d representatie van kleur-space (rgb) :: ‘irreële” omgeving met logische verankering in realiteit (RGB-space is een valabele voorstelling van ‘reëel’ kleurspectrum
  2. voeg virtuele belichting toe – plaatsing van virtuele objecten in RGB space verandert die nu van diagram in getekende voorstelling van een “kamer”
  3. voeg naakt toe, ‘kleurt’ het geheel met visueel-emotionele ‘spanning’ en referentie naar de Koenstberg (Ruins of Art)
  4. construeer ‘analoge’ voorstelling van een letter (n)
  5. voeg Engelse titel toe met andere interpretatie dan de veronderstellingen in deze handleiding

dv on the Gesture of Writing: http://nkdee.blogspot.be/2017/01/n-embodiment-in-rgb-room-with-slightly.html

Bewaren

NKdeE Instructie Tablet 001

instructietablet_001_zij
T 001, zijdelings genomen

// NkdeE Instructietabletten worden gebruikt in de Kristineacademie ter instructie van de Novicen in de Kathedraalse Leer. Het zijn plaatjes in triplex waar langs beide zijden kunstig ingekleurde Leesnotities van de Kathedraalauteur zijn gekleefd. Voor de duurzaamheid (die Novicen toch) worden de tabletten minstens driemaal gevernist met bootvernis.
De Kristineacademie is een Participatief Educatief Proces  (PEP) in de Kathedraal, thans, zoals van bij haar opening, gesloten. Er gaan geruchten dat de Academie de afgelopen jaren enkele maanden open is geweest, maar enig bewijs is daar niet van. Sowieso is de Academie des winters gesloten.

Korte Explicatie der Tabletkanten van T 001

instructietablet_001_kanta

“NKdeE Instruction Table 001 – A-side”
dv 2016, ink and water color on paper glued on wood, varnished, A5

Kant A

// een beetje zoals de singles op vinyl in de Jaren Stillekens, hebben de NKdeE Instructietabletten een A-kant en een B-kant. Op de A-kant vind je meestal een hapklare brok Kathedraalse Leer uit één van de Hoofdrichtingen waarin deze zich beweegt. De B-kant geeft wat info over iets nuttigs of interessant, een vlugge Bouwtip…

De A-Kant van dit tablet geeft een afbeelding van, in Neo-Kathedraalse termen, de Werkelijkheidsgangen tussen de Consistentievelden Woord, Beeld en Schrift in het Deiktische Oponthoud van het humaan waarneembare/kenbare. Het geheel is in feite een opgave, een oefening voor de Novice. De opdracht is simpel: teken de ontbrekende pijl. De opgave schematiseert de gang van het Zichtbare naar het Leesbare, maar aangezien geen enkel Kathedraals beschreven proces een stasis kan zijn (ophouden in het ‘zijn’) , moet er een volgende stap zijn, ergo: teken die pijl.

De Consistentievelden worden aangeduid door de dubbel gestreepte R’en. Het zichtbare verheft zich in het Humaan kenbare als Beeld (ℝ). Het Beeld wordt in het Deiktische Oponthoud getrokken (=tijdelijk bespreekbaar gemaakt, de grens van het Deiktische wordt aangegeven door de horizontale “IND”) door het Woord (ℝ’). Het Woord wordt in de ‘magische’ handelingen van het schrift gevangen in het woord als ‘geschreven beeld’ (ℝ”) (cfr. L’Image écrite van Anne-Marie Christin ISBN 978-2-0812-2890-0 ). Van zichtbare vluchtigheid naar schijnbaar vereeuwigde code in het leesbare.

De recursieve Sluiting van het proces is natuurlijk de terugkoppeling van het schrift naar het zichtbare (Visible).

Dit lijkt complex en onbegrijpelijke nonsens maar  is allemaal poepsimpel en perfect te vatten eens je de illusie van het Zijn en het Er opgeeft. Het past hier om de Aanhef van [de Kathedraalse Leer] te citeren, een episch leerdicht van 3003 verzen (in voorbereiding):

Geen zijn bestaat,  geen wereld is, geen ding is iets
& Alles wordt pas duidelijk & klaar als niets.
Vergeefs is elk verplaatsen van hier naar daar:
hier is niets& niets is daar, de tijd brengt alles bij elkaar.
Mijn woorden zijn mijn woorden niet, het is een hek
Van loze tekens, afgedaan gebeuren. Er is geen plek
Verborgen in hun letterlijke staan, hun stem is lang al
Heen van hen gegaan, & zij blaken, zwart als as
Van vuur dat uitgeraasd ooit hemels leven was.
Plaats vinden deze verzen bij jouw lezing pas.

Van beweging, Muze, breng ik onbewogen het relaas
& Van gebeuren afdruk slechts & vaag helaas.
Maar hoor: ik ben alweer een trilling in jouw oor
Jij geeft mijn sterven in jouw adem nieuw gehoor,
Verstrengelende streling,  vernieuwend de toon
Van het schone, dit uur waarin ik al eeuwen woon,
Waar jouw ster mijn stof met zulk ’n helder licht beschijnt,
Dat verlangen in verlangens doel onmiddellijk verdwijnt.

instructietablet_001_kantb

Kant B

Kant B is een simpele Bouwinstructie te gebruiken bij het ontwerpen van een Grafische gebruikersomgeving (G.U.I.). Uiteraard brengt het gebruik van de zgn. Gulden snede evenwicht en klaarheid in de opbouw. Hoe dat zulks dan daadwerkelijk gerealiseerd kan worden is na het doorgronden van deze B-kant nog steeds de Vraag.

NKdeE Ekphrasis – introductie Yuko Otomo

over Ekphrasis in de NKdeE

// gereserveerde woorden in de NKdeE programmataal staan in italic en beginnen met een hoofdletter – een verklarend Lexicon van deze woorden is in voorbereiding

Je merkt er (nog) nauwelijks wat van, maar de Neue Kathedrale des erotischen Elends heeft dit Werkjaar (’16-’17) een Zijbeuk lopen rond ekphrasis.

Ekphrasis is, volgens Wikipedia, een kunstige beschrijving van een voorwerp, meestal van een kunstvoorwerp en in het bijzonder van een schilderij.

Ekphrasis is sinds de Oudheid een retorische stijlfiguur, beschreven in de handboekjes retoriek en het werd in de loop der tijden dan ook beoefend als literaire schrijfoefening, en met wat voorbeelden kom je dan al vlug aan een geruststellend literair genre.

In de twintigste eeuw werd het begrip verruimd naar ‘beschrijvingen’ van objecten uit alle mogelijke kunsttakken en sprak men ook al van ‘muzikale ekphrasis’, een ‘uitdrukking’ van een picturaal werk in muziek.

De Kathedraalse Leer is, in haar meest bevattelijke gedaante, een Bewegingsleer, houdt zich niet bezig met het creëren of doorgronden van objecten, maar met het inzetten of karakteriseren van bewegingen. Het Definietsel van een  Kathedraalse Ekphrasis heeft daarom ook tezelfdertijd een ruimer als een enger Bereik dan de gangbare definities van het begrip:

Ekphrasis :: Translatie van een Gedachtebeweging (Klasse) naar een verschillend Uitdrukkingsveld (Printer)

“… ja Fred euh…”

// oké, ik begrijp dat je aan dit Definietsel niet veel aan hebt als je de Definietsels van Translatie, Gedachtebeweging en Uitdrukkingsveld niet ter beschikking hebt. Alles op zijn tijd hè…

In mensentaal is een Kathedraalse Ekphrase elke overdracht van een creatieve inspanning van het ene medium naar het andere. De overdracht geeft een creatieve meerwaarde aan de beweging (ekphratische Winst).

De Auteur, bv.,  gaat naar een tentoonstelling ‘leest’ daar een werk en drukt haar lezing ‘anders’ uit. Een schilderij wordt een gedicht. Een gedicht wordt muziek. Muziek wordt gevisualiseerd in een filmpje door visualiseringssoftware. Een visualisatiefilmpje wordt de input voor een literair-generatief programma. Jaap Blonk draagt in een schimmig Amsterdams auditorium de output van het literair-generatief programma voor, terwijl op de retro overhead-projector een graatmagere asemicus ritmisch gestructureerde kribbels neerpoot. De leden van het Beperkte publiek zijn Live op Facebook en maken jazzy hoofdbewegingen en vingerknippen ter leuking van het geheel…

Handig toch, die mensentaal.

over Yuko Otomo

Yuko Otomo is een New Yorks auteur en kunstenares van Japanse origine.
In haar visuele werk zoekt ze de pure abstractie op. Haar werken werden op diverse plaatsen tentoongesteld, vooral in New York (Tribes Gallery, Anthology Film Archives Courthouse Gallery, ABC No Rio, Brecht Forum, Gallery 128, Knitting Factory, Vision Festival,…).

Als (tweetalig) auteur vertaalt ze, en ze schrijft essays en kunstkritieken. Die teksten zijn veelal online beschikbaar via de webruimte van ARTEIDOLIA, een collectief van auteurs waar ze samen met haar partner Steve Dalachinsky, deel van uit maakt.

Maar Otomo is vooral ook een erg bijzondere dichteres. In bundels als Garden: Selected Haiku (Beehive Press), Small Poems (UDP), The Hand of the Poet (UDP), Cornell box Poems, Genesis, en Fragile (Sisyphus Press) heeft ze haar eigen stijl gevonden, die, hoe kan het anders, erg gekleurd is door het Japans en de Japanse cultuur.  Bedrieglijk eenvoudig taalgebruik met een immens observatievermogen en subtiele aandacht voor de kleinste kronkel in de bewegende gedachte.

study_coverIn 2013 bracht ze bij Ugly Duckling Press STUDY uit, een 286 blz. dikke bundeling van de ‘kunstgedichten’ die ze sinds de jaren ’80 schreef.
Ekphratische gedichten dus, geschreven tijdens of na het bezoek van een tentoonstelling. In New York passeert alles van toonaangevende kunst, en Yuko Otomo is een hongerige expo-bezoekster, dus je krijgt in de bundel meteen een pracht van een staalkaart van de hedendaagse en wat oudere visuele kunsten., de auteur laat je ook dingen zien die je nog niet kende…

In haar beste gedichten uit STUDY doet ze mij aan ons lyrisch monument Hans Faverey denken, wanneer die over Hercule Seghers schrijft of over François Couperin.

Om u maar te zeggen dat dit werk écht de moeite is.

Gedurende het NKdeE werkjaar  2016-2017 zal ik enkele gedichten(reeksen) uit STUDY kiezen en hier publiceren, voorzien van een ‘vertaling’ naar het Nederlands.
De ‘vertalingen’, het weze bij voorbaat duidelijk, zijn enkel bedoeld als hulpmiddel bij het lezen van het Engelse origineel. Literaire vertalingen, daar hou ik mij niet (meer) mee bezig, de ekphratische winst die je  bij dergelijke translaties maakt is te miniem voor de moeite die erin kruipt.
Om fouten te vermijden heb ik vriend en beroepsvertaler Rutger H. Cornets de Groot gevraagd en bereid gevonden om de vertalingen effen na te lezen, waarvoor dank.

gil: het

gilhet

// voorontwerp van een GIL (Generatief Interactief Literatuurprogramma)

  • Lees aandachtig volgende opgave°:

HET

wat is het?

kom & breng

het in de omgang (
het mengen
het in verandering brengen
het vertroebelen)

de dode letter met de dood besmeuren
het levende woord met het lijf belichamen
de zin uitbraken als schreeuw van een gevangene*

het eten – er in roeren – paplepel
het drinken – het schudden – hanenstaart
het snuiven – het versnijden – bankkaart
het horen – het mixen – koptelefoon
het voelen – het opwrijven – kleerborstel
het ruiken – het inademen – walm

 

  • Lees de opgave nogmaals
  • Schrijf nu hieronder een korte tekst (een zin is genoeg) waarin u  de woorden die hierboven  in het vet staan, gebruikt:

    De verzamelde zinnen worden later gepubliceerd op deze blog.

———–
° ‘literatuur lezen is een opgave’
* ‘elk nieuw concept is een onbedwingbare schreeuw’

malecosteus indicus (de vale)

 bij 'Hallelujah Junction' van John Adams

malacosteus_sm
NkdeE Onderlegger 002 (detail)

dagelijks echter & met wredere ijspegels helder
de vogelende walgmuziek & vaal is de vale de
boven de wanhoopsvelden als wanhoop
uitgestreken wanhoop bij het zachte
neerzijgen van warmte  bij strijkende strijkers
oplinters stijf geknield, huldigende de afgeknalde

soldaatkinderen (schoon is het bloedloze vel
van den oorlog, plukhaartjespluis in de wind)

in mist, in pracht, in driest

gezang

& strak de omarmende armen omarmen
de engel,  de vale de
wanhoop brokt &
straalt uit &
de slokhals in klokt
het verdriet &  de

vale

(glimmend in het donker een grijs laagje slijmnatte pels)

stem de stem stijgende is haar uit de dunste lipjes ont-
stijgende is haar uit de ijlste gedachte weg-
latende is zij is wat haar nog ont-
breken

konkan.

iszal.

komtkwam.

vale de de vale de vale de vale de vale de vale de de
de vale de gele geleende geen-zon gel
slokhals haar binnenklokt wijl straalstok haar
uitroeren wij de ontroerende, zo ons geschonken zij

wordt

werd

DOEDEIDEUITOE gij
onbeschubte scharnierkop  gij stompsnuit
gij kaakloze roeipootkreeftenfretter.

maskerman (fiche)

maskerman[zonder titel – Werkblad]

dv2016, ink on paper, A4

f (ekphrasis)

De vinculis in genere, the lid nailed shut, the sarcophagus of light”
Peter Lamborn Wilson, Abecedarium, Xexoxial ed. 2010, p.23

BAF
VAV
, zie

de op het land genagelde aarding i-k
afglijdend in de trage neergang a-b
naar het eternele vlak van het niet-
iets, de taohemel e-f.

elk ogenblik (de letter is hol, vol
verdwenen klank, een sarcofaag
van de spraak) een ogenblik.

vlug, de lichtval c-d is al
begraven & verzand. zodra
verheft zich tegendraads
de rug h-g,

bereken snel de x in het gat
van de tijd: x is de afdruk
van x, lawaaierig
& tergend
traag.

irritatie van de huid onder het masker: de
vleugelgeknipte in de klem van de spiraal.
nu is een déjà vu
van nu.

“muziek, maestro”.

samen zijn

samen zijn

ekphrasis  van  Space Time door Karl Heinz Jeron

 

1.vvsd1

de universele tijd is een gemiddelde
van verzamelde data van honderden
atoomklokken

elke klok heeft een eindige precisie

elke klok heeft een klokafwijking

elke klok die op een gegeven tijdstip
de universele tijd aangeeft,
wijkt
na verloop van tijd
af van de universele tijd

een atoomklok heeft

een lichtsignaal op een afstand van 1 kilometer
is na 0.000003336 seconden
waarneembaar

Wat doe je vandaag? Heb je tijd voor mij??wit

2.vvsd2

een atoomklok heeft
bijna geen klokafwijking

sonificatie is data-afhankelijke generatie van klank
waarbij de transformatie
systematisch, objectief en reproduceerbaar
is.

sonificatie is een algoritme

Praatjes vullen nog steeds geen gaatjes!

wit

3. vvsd3

een gebeurtenis is een idealisering
van een gebeurtenis

de tijd, het tijdstip van een gebeurtenis,

in een gebeurtenis
gebeurt er niets:

alleen in het geval van een licht-
of tijdachtige scheiding
kan de ene gebeurtenis de andere beïnvloeden.

Maar nu als ik thuis kom ben ik gewoon weer Danique, een eenzame gescheiden dame van 43 jaar en merk ik dat mijn sociale leven op een dieptepunt staat

afdrukbare versie in PDF-formaat: samenzijn.pdfwit

la fouf de mer fait du bruit / moment (24)

larouteestnoir


“la fouf de mer fait du bruit”

cdbv 2015, body print, bister & pastel A2

het onvoltooide heden heeft bijna een punt bereikt
elk  woord gaat weg, de straat is opgebroken, zang
waarin ik zwevende hang. de wereld barst
van zelfgenoegzaamheid. een cluster klanken

wil nog iets beduiden. in de winter bloeit
de winter open tot een naakte roos
de koude brengt de koude tot onszelf
witte haat in de gestolen gezichten.

de raven staan te pikken op de lege wei.
het is november. er komt een scheur in het behang.
verklaringen leg ik onverantwoord af. er is
het overheersende gevoel van bladersterfte.

ik breng een langzaam lied in jou, gevogelte.
het bloeden is niet meer te stelpen. stapvoets
ontdek ik de weidsheid van jouw ware veld.

33 romantitels ( € 0.20/st)

Rich Burroughs
Rich Burroughs

witregels

ik & het einde
waar ik eindig
het eindigende ik
ik eindig
ik beëindig ik
eindig ik
toen ik eindigde, ik
ik, finaal
einde, zon, ik
ik, ik
in het einde is ik
eindelijk ik
ik, eindelijk
waar het einde is, ben ik
in het einde is het ik dat ik ben
ik, eindelijk ik
eind-ik
dikkertje dikkertje eind
ik-einde
einde. het deinende
het einde van ik
ik
dapper is het einde, ik
ik, het einde
op het einde, ik
ik op het einde
te ik om te eindigen
eindig dan, ik
ik eindig dan, danig
als ik eindig, dan
nu ik eindig dan
ik, uiteindelijk
daar, einde, ik
ik, ik, einde

witregels

Asemic Endgame illus. Գ

corruption of darkness

“Asemic Endgame IllustrationԳ “

dv 2013, ink, acrylics, bister on paper and cloth on wood, 50×42 cm

“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with  Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.

EYES

what we see is dead already, darkness
surrounding darkness, what we see is
dying, death surrounding the progression

of death, darkness surrounding darkness
our bodies are nothing but holes & cracks
the sun’s devastation pouring through

the defenseless tissue of our dying selves
blood & sand mixed with the blackness
of our absence that is eternally present

already in the shimmering seconds of
horror that we call life, & All is War
waging amongst us, against us, we are

prey and predator alike, we are we are
We are We Ar W R I A WE ARE WAR
and darkness surrounds the Dark within

our skull. I’s are EYESAREWAREYES.

cfr. http://www.academia.edu/3127630/Terra-_and_-Terror_Ecology_Secrets_from_the_Arrakeen_Underground

eerste leesboekje

aap

ap apa aa a aa aa apa pa a aap.

apen epen nepe neep pana panae
paan pene peen pena ne pa een aap.

enee eena eeno een opnametent?
een te een ma ennet een nee een tonnenmaat?
manee mapa een aap met een noot.

ovenwanten io?
antoniemen wo?
een noot van wim.

a tomatenpoeder!
nenee eet de noot maar op.

materiaal vat terminaal &  valeriaan m
maar val niet

uitdoet uittoog getooid  uit goed
uit doge uit de goot.