upsized


weekPlus
dv 2017 – “NKdeE CR&D fiche ‘Perculatie'” -Pastel op papier 95×70 cm

De verzwakking van de post-mortem mens, veroordeeld tot onzichtbaarheid in het eeuwige Nu – de nivellering van de individualiteiten in de geradicaliseerde horizon: ‘er is niets te zien, niets te verwachten’ wordt ‘in het Er is het Niets te zien’. De reïficatie en de kwantificatie wordt radicaal doorgetrokken, in de GeldRuimte is elke kwaliteit een commoditeit, een betaalbaarheid, een Schuld.

Iedereen is Schuldig.

Het individu wordt van het Niets onttrokken, gesubstraheerd: U bent Niets en kan zich enkel door uw betaalkracht (uw schuld dus want alles wat u verdiend dient te worden geconsumeerd in het Nu) een geheugenplaats veroorloven, u wordt bewaard in de Bestanden. Alles wat u doet is er op gericht uw geheugenplaats te behouden, desgevallend uit te breiden. U realiseert daarmede uw eigen Niets, een aflaat van het eeuwige Nu dat Niets is.

Zelf bent u Ondergronds. Al van bij uw geboorte zit u in het Verzet, in de Ondergrondse. Uw groei wordt gevoed door uw zwakte, het wak in het Nu. Door het wak van uw zwakte sijpelt het leven door tot uw Zelf.

In het Zelf is elke perceptie een perculatie door het wak, een druppeling van het Echte door de uiterst verfijnde filters van het Nu.  De filters vormen in wezen een uiterst efficiënte beschermlaag. Het eerste wat we zien is niet mama of papa maar een camera. Van bij de vroegste ontwikkeling van geavanceerde cognitie wordt er een beeldenplug in uw brein geslagen. Daardoor wordt massaal de stroom van Onmenselijkheden gepompt: video, audio, de verschrikkingen te lezen op de gelaten van uw Ouderen.  Zo werd u geformatteerd voor ontvangst van de Bestanden.

De perculatie is noodzakelijk voor het in stand houden van het individu in een exploiteerbare staat. De filtrageprocessen dienen nog geoptimaliseerd te worden door de processen van condensatie, vervreemding, representatie en revisie: de cultuurindustrie, de sociale netwerken, de media en de markteconomie.

De vraag hoe lang de Homo Post-Mortem nog in stand gehouden dient te worden hangt momenteel nog van te veel factoren af om rationeel benaderd te worden, maar de Overbodigheid in het Mogelijke is al enkele decennia een feit.

In het kader van de Afvalpreventie is het raadzaam om nu reeds met de Opruiming van de mannelijke exemplaren te beginnen. Dit kan, gezien de recente successen met de uitrol van het Euthanasieprogramma,  geruisloos via de geijkte sensibiliseringscampagnes bouwend op het nog steeds immens populaire humanisme. Een mannelijk bestaan is obsoleet, niet meer menswaardig.

Elk individu heeft aanspraak op haar vrouwelijkheid via het geboorterecht. Het Eindspel van de mensheid, het Laatste Woord,  hoort toe aan de Femina Post-Mortem. Het Laatste Woord is uiteraard het Verdict van de Mens, de Uitspraak van de Naam van God.

 

week2008
dv 2008 – ‘intuitieve init van de klasse “PERCULATIE”‘ – potlood op papier, A5

humus


humus
dv 2017- “humus”

“The Intelligence does not require consciousness because it does not exist in time, it exits time, only enters it to meet its requirements, that is to establish its eternity. It is not conscious because there is nothing to be with, nothing to fall back on, it is ‘ascious‘”

Lode Kok in his Athens reading, November 23th, 2027

aquarel ‘humus’

dv 2017, ink & water color on paper, A5

€20,00

 

namen van het niets


nomsdenon
dv2017 – “nom de non de noms”

“in de naam van de dingen
zit de naam van het niets

het niets noemt de dingen
de dingen dragen de naam

de naam van god is uit
het niets de naam geworden
die de god der dingen
heeft tot god benoemd

schrap de namen
weg met dingen
weg met alles dat in de naam
van dingen en van god gebeurt”

Lode Kok, Anke Veld, KOLK, 2022

 

aquarel ‘nomdenoms’

dv 2017, water color & ink on paper, A5

€25,00

rastopaal


kweekmens_groot
dv 2017 – “Kweekmens KP-210 aka ‘Neopoet’

 

[…]

Node grashopper faaltje ni moeftu nog:
’t zuden hand is af, hebben de hemelluh
hunnen hellu afgedoan. Gekeerd in se du
ut der utten utgefeeld, verdaan al boenkte
huver gesoegd die sunne die lokens in alle
tinge tingt in & weur di weur were wie nu
mit uns die alle wie be wier, sinne die.

Priktuns die eugen om zie
mit ziede geplakte drupting, druptie ze uut
die kwetterdeung frolikt die roden rad
tut tu tunen tutter sie bilabillen, klakt sie
aspectogans diene tuttelmip & hast sie
die klakgang in ritmus leuswie der kant

[…]

heurig dich veulen, hemelluh effel, playtuns nu
diftiane uber ikspi tinggleuf tangmoezel ere
ins euteleute utsnidde euterleunt, heultuns
irte manoe habbe urweil nitvergongen dru
ikspi verdisspierte heurplekt, schrukt mut
der blubiallen peurtent ikspi sik nier
ikspi snikti noestalgica indirtisse mist
utzude suituske richque chikalte skune klapti
org velti ikspi der bubarsneuterbeu intu intu.

 

 

nota:
het betreft hier een zgn.  ‘proofe der treunsleute ins alte Prierogineus’ van de eerste strofen van ‘Pastoraal’ uit ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’. Ik citeer ze hier in de staat van toen:

“Dat geschipper, liefje, hoeft niet meer:
het strand is uit, de hemel heeft de em
al uit haar hel geheven. De zee viel stil,
ze was in kabbels uitgegolfd wellicht, &
ook de zon zeeg neer, het zand blonk
in haar stralende lakens ál van glas. Kijk
ik kijk erdoor & zie je weer zoals het
eerder was & daarin jij met mij erbij.

Kom, sla je zomerrokje
om je natte badpakslip, sluip druipend
met eksterlachjes weg langs wegels,
toeter tonen met getuite lippen, klak
verwachtingsvol je tongetje & rep
je billen in het ritme van een deuntje
dat je dapper maakt & los van zeden.

[…]

Haast je, hemels elfje, kom & speel
nu diafaan voor mij het hamelmeisje
in dit al te lang vergeten achterland, haal
je handen langoureus & onverschrokken
door mijn korzelig vergroeide vacht, schurk
je dijen droevig langs mijn grijze sik
& spreek mij nostalgiek terwijl ik snik
van rijke oogsten & het zorgvuldige zaaien
of verhaal mij plagerig van het beloken zicht
uit kelderkamerramen op de strakke spieren
van die ene drammerige meesterknecht.
 

2006-2017, uit “HEMELNETLYRIEK – Lyrische teksten van vilt.skynetblogs.be 2004-2007” P.O.D.-boekje in voorbereiding (of als ik een uitgever vind…)

De serie ‘Gedicht van de dag’ geeft sinds 2/06/2017 dagelijks, in de laatst bewerkte versie, een andere dv-tekst met dagelijks een ander dv-prentje.

(gelieve taal- of spelfouten of andere stoorsels te melden als reactie hier, dank!)

Leve de Praktijk van de Vrije Lyriek

aquarel “Kweekmens”

dv 2017, ink, bister & water color on paper, A4 – Gratis levering naar adressen binnen de Benelux!

€30,00

het niets is een uitvinding


ruistScan1200

8 mei 2005. Mei is mijn Maya. Nederland ontwaakt uit haar consumentenroes. Lode schrijft:

Ongeluk voor twee personen

Bespottelijk, ook hier, is
het opgeven van bloed
ter verduidelijking,
de donatie clarificeerplasma,

het wat glijdt er
nu weer in het duidingsveld,
het wie vaart er
daar mijn aderlating aan,
het hoe heks ik het
hier uit. Kom, kortom,

de bel gaat, schuif aan,
treedt binnen, bestel ons een
ongeluk voor twee personen.

http://schrijfmee.blogspot.be/2007/01/ongeluk-voor-twee-personen.html

 

Lode zegt: het gaat te goed, te snel. Geef mij 500 bladen en ik schrijf ze vol. Puntgave gedichten allemaal, een na een. De sonnetten van Shakespeare? Geef mij een maand. Wat gebeurt er toch met mijn brein? Aja: je drinkt niet meer, dit is normaal. Pff, het hele humanisme is gebouwd op een ridicule reïficiatie, een dubbele reductie met als verzwegen init-faze de uitvinding van het Niets, gepikt van de Arabieren zoals bijna alles van het Neoplatonisme. Heraclitus: waar ligt Efese? Ficino: een verdwaalde pinguïn op het strand. Lode bazelt.

Maar het pakte wel verf, het er kon ermee doorgaan: het herleiden eerst van het gulpende magma van het gebeuren tot het gestolde goud der dingen, de zwarte basis van het fictionaliseren. Dan het sukkelwerk, het eindeloos gepruts, het omsmelten, omvormen, aanpassen, 10 middeleeuwen lang vijlen, slijpen, zagen, klieven, segmenteren van de dingen tot de virtuele kern van hun oorzaken, het dogmatieke jerommekensatoom van god die zichzelf opheft.
En dan plots Hiroshima, oef ploef, de soufflé van het tot Zijn opgeblazen Niets zakt in en blaast over lijk en land haar Vernietigende Schrikwind.  De kat miauwt, de kanariepiet wist het al: alle dingen zijn nep. Dood is alles wat wij wakker zien. Het meten houdt op daar waar het leven begint.

Jaja, ik weet het, dat is ook de vraag niet, de vraag is hoe gek, op welke wijze?

Die D&G daar kom je geen zak mee verder, de verklaring duurt langer dan dat het verklaarde meegaat, na het boek. Hij had die Guattari moeten dumpen, Gilles, het is zijn Yoko. What were they thinking anyway? Anti-dit, anti-dat, anti-watalniet: twee zeurnichten ziek in het zelfde afzakhandjesbed.
Dat heb je bij Nietzsche ook, al die energie die verspild wordt aan refutaties van nonsens en nitwits. Het lijken wel docu’s van National Geographic  docu’s die boeken van Friedl, 50 minuten wachten op twee zinnetjes. Kee, kee, de aforismen tussendoor, smullen, pimcakes met koffie, maar bon…

Als het belangrijk is hoef je het niet op te schrijven. Of net wel, maar dan is het weer wat anders. De status van het geschreven woord zelf staat ter discussie, maar niemand kijkt verder dan haar geldbeugel. Is cultuur iets van iedereen dat je deelt of moet het geproduceerd worden en geconsumeerd? Waarom schrijven dichters bundeltjes, een 19eeuwse drukkersvereiste en waarom niet gewoon gedichten? Wie heeft er hier schrik van zijn lezers? Zwijg toch, ettertje, we nijpen je wel plat, we pitsen de kak wel uit uw mierelijfke! We pakken uw vrouw af, uw kinderen, uw werk, uw huizeke, uw tuinslang!
Hoor ik u nog?

En wat gaat ge doen als ik niks meer heb dat ge kunt afpakken?

Anyway: elk ding is pudding. Het niets is een uitvinding om de leugen van het ding te verbergen. Een blinde vlek in het ziektebeeld. Zelfs Bataille besefte het nauwelijks, de mestkever. O Sylvia!

makles2

Schrijf het op: ik moet Aristoteles uploaden, de fysica, de metafysica,  al die beestenvoortplantingsnonsens ook, hoe kan ik anders zelfs maar beginnen aan een reverse-engineering van het zijn.

Ik moet die nota’s hergebruiken later, alleen nog potlood vanaf nu, Gaupin heeft gelijk, legendes worden gemaakt, de Stones wisten dat ze de Stones zouden worden en hielden alle Stonesdingen voor de foto’s, de memo’s, de smart talk, anything als het maar ergens werd opgeslagen, bijgehouden. Things matter when they are recorded. Je ziet het voor de ogen klonteren. Daarom: je moet de toekomst opslaan, bewaren tot de tijd eraan komt. De tijd is er nooit op het moment zelf. Kinderen: noteer!

Hoestbui. Lode hijgt. Lode zucht. Van zijn fouten kan je leren.

ritme
dv2017, screenshot van een Facebook post

 

Lode denkt: ik zie mij al zitten, twintig jaar later, uitgekotst door vrouw en kinderen, werkloos en kutalleen ergens in een godvergeten gat in Euthanasiekliniek Vlaanderen, het gaat allemaal  lekker iets sneller dan verwacht de afgrond in,  er zit een gek met een Kuifjeskop in het Witte Huis,  in concertzalen en op voetbalpleinen ontploffen spijkerbommen van godsdienstwaanzinnigen, in de bossen van Oud-Heverlee jagen teams van Boswachters-Integratiewerkers op Niet-Vlaamse bomen, zuipen mag niet meer, voor roken en wijven heb je geen geld, als er iemand aanbelt duik je weg, ze hebben je gevonden ze komen je halen…

Gaupin is een paashaas, hij moet van mijn vrouwen afblijven, de graspoeper.

Lode zwijgt.

Wie  de neuk is Gaupin?

 

Lode’s doel


mirrorburn
dv 2005, photoshop montage

‘Die lieve coele mei, die is ons ontdaen’
Anon. 15de eeuw

mei is mijn maya & doet mij geloven
dat het absoluut vele, het schone
in mijn enige niets is verscholen

hoe zoetelijk zingt het & wil het de nachtegaal
hoe hoog & hoe lustig zoekt ook de leeuwerik
hoe wild & onzinnig graven mijn honden
hoe dicht in zichzelf heeft mijn ik zich gesloten

mei is mijn maya & wil mij doen zeggen
dat ontieglijk het vele, het ware
in mijn nietige ik ligt verscholen

met ruimte de lucht wil mij wurgen
met halmen het gras mij doorklieven
de mensen zijn monden met blijtende bleinen
de goden zijn spasmen, ventielen & klieren

mei is mijn maya dus drink van mijn hart
mijn gutsende geven, mijn woord
is uw weg, mijn hel is uw leven