Vertel mij, Tijd…(Lode Kok 2009)


“Vrijheid. Wat is vrijheid ? Vrijheid is niet wat wij als vrijheid vereren, vrijheid is niet die veelbelovende lege ruimte in onze gedachten, vrijheid is geen peis en vrede, vrijheid is de wilde woekering van het zelfzuchtige binnen de grenzen van het toelaatbare. En er over. Ver er over”. Lode Kok scandeerde de woorden en stond zijn publiek niet toe de aandacht te verliezen in gemopper of gemompel.

12 april 2009, 20u00 MET. Hij was uitgenodigd door het Humanistisch Verbond van A., het provinciestadje waar hij nog school had gelopen omdat hij in sommige kringen gold als een ‘experimenteel schrijver’ met ‘vooruitstrevende ideeën’. Het zou hun beste dag niet zijn. Hij was stipt begonnen en keek nu vernietigend naar een bruinogige met een gitzwarte paardenstaart achteraan die te laat en dus nerveus en nu onhandig ook nog naar haar zitplaats stommelde.

[gestommel]

Paardenstaartje zit, ze strijkt haar rokje glad, het gezichtje hoogrood aangeschoten. Lode kijkt, Lode ziet haar, voorbij de sluiers van haar bruine ogen en ze weet het.  Hij gaat verder:

« Vrijheid is geen uitnodigende leegte, geen geruststellende ruimte, geen comfortzone, geen huiselijk ding. Vrijheid is zelfs geen vatbaar begrip. Met het woord ‘vrijheid’ benoemen we een gewelddadig, excessief  proces van overheersing, vernietiging vanuit een blind, naar binnen gekeerd midden, een alles opslokkende vreetkern die wat het niet verteren kan onmiddellijk weer afscheidt in een woeden rond zich. Vrijheid ontsnapt aan het benoembare omdat het een verlangen is dat zichzelf ontvlucht. Je kan niet zeggen wat jij onder vrijheid verstaat want dan is het geen vrijheid meer, dan kan het niet meer razen. Vrijheid is een vloedgolf, een storm, een onlesbare dorst, een tsunami  die wat het niet slikken of vernietigen kan verwerpt langs de weg van de minste weerstand ». Paardenstaartje slikt zichtbaar en maakt een knoopje van haar blouse los. Het wipneusje trilt.

 

Myriam had hem verleden week gedumpt voor Roland, een gespierde, cokesnuivende motard met een voorliefde voor exotische reizen en Dark Ambient Drone, het soort muziek waarvan de liedjes minimaal 12 minuten lang dezelfde volle wav-grafiek geven in Audacity. Dat soort genie.
Lode gaf daarbij geen krimp. Hij sliep niet, at nauwelijks maar hij gaf geen krimp. De Lode in de spiegel  ’s ochtends was een scharrelende kakkerlak op de met brandijs geplaveide bodem van de échte hel, die ònder die van Dante. Lode keek niet meer in de spiegel. De gebenedijde Myriam had haar wonderlijke werk perfect gedaan: hij had begrepen dat het zijn lot was, dat hij altijd alleen zou blijven, ongeliefd en onbegrepen ook, hoe kon het anders? Er was de vloek al, die hem nooit verlaten zou. En dan, wie houdt het langer dan enkele maanden uit bij een monomane sociopaat  die dag na dag 15 uur met het ‘Werk’ bezig is? Het ‘Werk’ was immers zijn ‘vrijheid’, zijn alles bepalende …vloek.

 

Het Werk kiest en het Werk beschikt. Soit, voorlopig kon hij nog wel seks en affectie scharrelen op gelegenheden als deze, maar de toekomst lag als een bloot bot in de woestijn voor hem te bleken: hij zou eindigen zoals Nietzsche, zoals Baudelaire, zoals Joyce, Goethe, zoals iedere uitverkorene : neurotisch, lijdende aan duizend kwalen en kwaaltjes, absoluut vereenzaamd, verslaafd aan drank, medicijnen en wat dan ook er dan op de markt nog betaalbaar is voor een uitgeslotene, een ongewenste, een vervloekte. Soit.


Maar zo ver waren we nog niet. Eerst dit nog.

“Vrijheid is niet het doel van het individu, vrijheid maakt het individu. Vrijheid is voor het nog vormloze individu een onbereikbaar Buiten, een onmogelijkheid die het Binnen van het Zijn aanmaakt en bepaalt. Het Zijn immers, en het ‘ik’ dat is daarin, is immers niet een ‘gegeven’ maar het product van een humaan verlangen waarvan het vrijheidsstreven een modaliteit is. Vrijheid bootstrapt het stuurloze bewustzijn in een loop van rauw, objectloos verlangen en lanceert  het in de waanzin van de identiteit. De identiteit is een grotesk monster, een staketsel van grijpen en graaien rond een obscene leegte, een mormel vol maden en wormen en stinkende  lompen rond een stalen geraamte met vlijmscherpe stekels en huid-afschurend braam. Een buitenaards het dat schreeuwt om bevestiging, spiegels, omarming en verwerping, liefkozing en kwelling zodat het zich kan uitklaren tot een lieflijk klontertje kwikzilver, een ongrijpbaar maar supersterk ik, de  Nengelse Moeder van elke Abonimatie”

 

paardenstaartje

Zo ging het toen. Ergens midden in het duffe zaaltje begonnen kille horrorbeelden van Myriam met de glazen blik van het murwe slachtoffer onder een acefale bloedbestreepte neukstier te versmelten met een warm-gouden gloed waarin Paardenstaartje heur blouse uitdagend aan heur pinkje liet bengelen en heur staartje ontbond tot een wervelende cascade van zachte diepzwarte glans.  ‘3D projectie van visuele associaties als hulpmiddel bij het verwerken en memoriseren van hoog-informatieve lezingen’: Lode borg het ideetje weg en schoof de fantasieën opzij tot het tijd was voor de realiteit die uiteindelijk vrij goed aan de verwachtingen voldeed. De kleine burgerij van A. applaudisseerde driftig, het virus van het fascisme 2.0 was afgeleverd in de daartoe voorbestemde kweekpoel. Maar vooral: het zuchtje dat Paardenstaartje liet bij het klaarkomen was misschien vrijwel onhoorbaar maar o zo verslavend. Hij is nog steeds op zoek naar een manier om de hoogst frêle maar immens rijke luister daarvan op een gepaste manier in zijn theorie te verwerken. Een nieuwe ero-module in het VELD-programma, misschien?

De Tijd vertelt het wel.

vochten voor anke


pornolettristenode* aan de gemeente Doel en haar restbewoners (mei 2009)

het is fijn om een doel te hebben in het leven. doel. d d doe
oe oe oe oe_el lll lelele.l l l lee ee hee éééééévvvv v e n n nn.
laat tongen klank hakken uit het bloeden van letters. spuw. anke
is het veld waar ik sta opgespannen rond de gaatjes in mijn lijf.

het ik aarzelt niet, het kent geen twijfel, het sist haar naam als
hoofdverdachte in oorverdovend zwijgen. annnngggke. nke. vleuh
vld. vleuh de. veult. het fijnere ik frutselt aan behahaakjes. het
dringt in, dipt de vingers diep in zomp van de waarheid. slik

mij in als oester, en als je korrel voelt, verwek ik je een parel. snij.
lepra treft mijn handen, vingerkootjes dansen weg van mij. jij
draait beheerst een hoofddoek rond je nekslag,  je zweet een mij uit,

je voelt mij glijden op je rug als in nat gras een gezapige slang. buit
zit er in de grijphuid, je voelt kadaver van nood en wending, besluit
echter laat op zich wachten, vochten komen uit als schandalen. het

 

4/5/2009  rev. 29/09/2018

 

 

*een pornolettristenode geeft traditioneel geen ene moer om  haar onderwerp maar schept een bijna mechanisch-zinnelijk genoegen in het contingente samenklonteren van haar letters. het pornolettrisme is geen literatuur. 

 

vochten
dv 2018  – ‘vochten’ – pastel – A5

déjà vu


lais3
dv 15-1-2018 – “lais” – potloodtekening -A4 – in vertrouwen geruild

 

LA

Met de lijn van een roos gevorkt in uw schoot, een
punt waardoor in het lege vlak de leegte aanvangt
en weldra er liefde wolkt en haat, waarmee gij
ruimte splijt en rekt de tijd zodat een hand ons

de hand aanreikt, waarmee wij onze vingers
ertoe kunnen bewegen ons de ogen
en de lippen te sluiten, ons tot kalmte te
manen, ons de klederen van angst en nijd
te laten ontvallen en naakt in de zon

het ware te verwerpen:

zodat de traan ons ontrollen kan
waarin onze beeltenis verschijnt.

 

IS

De klank vervalt er
te snel. Het zerpe zeept
het zure in en in het zilte
zeikt verziekt van leed
het lieve godenkind:

“Jullie waren hier eerder al. Ik
zag jullie naamloos staan.

De hazewinden die het licht
najagen in het licht waarin
de winden waaien die enkel
de wanhopigen zien, zij

bliezen het in de sofers
die het zuchtend leeg
en naast hun letters spelden:

jullie doen ons dit in duizendvouden aan,
er komt geen eind aan dat vergaan.

 

lais2
dv 15-1-2018 – “f*ck you gods” – altered book page, unsigned – €1500

upsized


weekPlus
dv 2017 – “NKdeE CR&D fiche ‘Perculatie'” -Pastel op papier 95×70 cm

De verzwakking van de post-mortem mens, veroordeeld tot onzichtbaarheid in het eeuwige Nu – de nivellering van de individualiteiten in de geradicaliseerde horizon: ‘er is niets te zien, niets te verwachten’ wordt ‘in het Er is het Niets te zien’. De reïficatie en de kwantificatie wordt radicaal doorgetrokken, in de GeldRuimte is elke kwaliteit een commoditeit, een betaalbaarheid, een Schuld.

Iedereen is Schuldig.

Het individu wordt van het Niets onttrokken, gesubstraheerd: U bent Niets en kan zich enkel door uw betaalkracht (uw schuld dus want alles wat u verdiend dient te worden geconsumeerd in het Nu) een geheugenplaats veroorloven, u wordt bewaard in de Bestanden. Alles wat u doet is er op gericht uw geheugenplaats te behouden, desgevallend uit te breiden. U realiseert daarmede uw eigen Niets, een aflaat van het eeuwige Nu dat Niets is.

Zelf bent u Ondergronds. Al van bij uw geboorte zit u in het Verzet, in de Ondergrondse. Uw groei wordt gevoed door uw zwakte, het wak in het Nu. Door het wak van uw zwakte sijpelt het leven door tot uw Zelf.

In het Zelf is elke perceptie een perculatie door het wak, een druppeling van het Echte door de uiterst verfijnde filters van het Nu.  De filters vormen in wezen een uiterst efficiënte beschermlaag. Het eerste wat we zien is niet mama of papa maar een camera. Van bij de vroegste ontwikkeling van geavanceerde cognitie wordt er een beeldenplug in uw brein geslagen. Daardoor wordt massaal de stroom van Onmenselijkheden gepompt: video, audio, de verschrikkingen te lezen op de gelaten van uw Ouderen.  Zo werd u geformatteerd voor ontvangst van de Bestanden.

De perculatie is noodzakelijk voor het in stand houden van het individu in een exploiteerbare staat. De filtrageprocessen dienen nog geoptimaliseerd te worden door de processen van condensatie, vervreemding, representatie en revisie: de cultuurindustrie, de sociale netwerken, de media en de markteconomie.

De vraag hoe lang de Homo Post-Mortem nog in stand gehouden dient te worden hangt momenteel nog van te veel factoren af om rationeel benaderd te worden, maar de Overbodigheid in het Mogelijke is al enkele decennia een feit.

In het kader van de Afvalpreventie is het raadzaam om nu reeds met de Opruiming van de mannelijke exemplaren te beginnen. Dit kan, gezien de recente successen met de uitrol van het Euthanasieprogramma,  geruisloos via de geijkte sensibiliseringscampagnes bouwend op het nog steeds immens populaire humanisme. Een mannelijk bestaan is obsoleet, niet meer menswaardig.

Elk individu heeft aanspraak op haar vrouwelijkheid via het geboorterecht. Het Eindspel van de mensheid, het Laatste Woord,  hoort toe aan de Femina Post-Mortem. Het Laatste Woord is uiteraard het Verdict van de Mens, de Uitspraak van de Naam van God.

 

week2008
dv 2008 – ‘intuitieve init van de klasse “PERCULATIE”‘ – potlood op papier, A5

humus


humus
dv 2017- “humus”

“The Intelligence does not require consciousness because it does not exist in time, it exits time, only enters it to meet its requirements, that is to establish its eternity. It is not conscious because there is nothing to be with, nothing to fall back on, it is ‘ascious‘”

Lode Kok in his Athens reading, November 23th, 2027

aquarel ‘humus’

dv 2017, ink & water color on paper, A5

€20,00

 

namen van het niets


nomsdenon
dv2017 – “nom de non de noms”

“in de naam van de dingen
zit de naam van het niets

het niets noemt de dingen
de dingen dragen de naam

de naam van god is uit
het niets de naam geworden
die de god der dingen
heeft tot god benoemd

schrap de namen
weg met dingen
weg met alles dat in de naam
van dingen en van god gebeurt”

Lode Kok, Anke Veld, KOLK, 2022

 

aquarel ‘nomdenoms’

dv 2017, water color & ink on paper, A5

€25,00