SATORAREPOTENETOPERAROTAS 12

ja, er staat ook een collage van AartsKerkvaarder Kurt Schwitters (1887-1948)  in de Schrift und Bild cataloog van de gelijknamige tentoonstelling in 1963, ons Draaiboek voor deze Uitzending van becommentarieerde grafische bestanden naar aanleiding van het euh, Corona-incident.

een ‘terugkeer naar Schwitters’ is een van de grote zekerheden in mijn leven, net zoals een herlezing van Faverey en met mijn Laatste Lief* (ocharme ’t meiske) ga ik vast nog eens naar Hannover op Schwitters-bedevaart.

dus ja, als ik over Schwitters begin hier, niet zo efkens terloops zoals nu, maar echt ‘beginnen’, zoals ik over Réquichot begonnen ben, dan moogt ge beginnen pollekens wrijven want dan loopt het op z’n eind met mij en dan kan uw Brol-verzameling met Prul van mij eindelijk beginnen renderen.

(ja, schatteke echt spijtig dat we nu nie weg kunnen, anders had ik u zeker meegepakt naar Hannover nu, maar ’t mag nie è…)


(ǝz ɟǝı˥ ǝʇsʇɐɐןɹǝןן∀ uɾıɯ ʇǝɯ ɹǝpɹǝǝ ɥɔoʇ uǝıɥɔssıɯ)*

prog. manifest (ontwerp)

SATORAREPOTENETOPERAROTAS oba het NKdeE DRAAIBOEK-programma gebruikt hedendaagse middelen (Google, internet) om de afbeeldingen van een tentoonstellingscataloog van 1963 te stofferen met uitleg en, waar opportuun, wat zachtaardige Neo-Kathedraalse Stichting


Al het grafische materiaal is gescand uit dit boek (als iemand daar een auteursrechterlijk probleem mee heeft, contacteer mij aub):

  • Schrift und Bild- L’Art et l’ écriture. Katalogbuch zur Ausstellung Schrift und Bild, Amsterdam – Baden-Baden, 1963 (de Duits-Franse versie, er bestaat ook een Engels-Nederlandse)

Réquichot – dagboek zonder dagen (8)

//Réquichot Rotbak dag 44 – plots vraagt het kippenbotje zich af ‘wat doe ik hier eigenlijk in deze Rotbak?’

// vertaling van Bernard Réquichot’s “Journal sans dates” REQUICHOT 2002 p.107-149 – hopelijk elke dag een stukje – de paginanummers van de Franse tekst worden op een aparte regel rechts uitgelijnd in klein bold lettertype vermeld boven de betreffende pagina in deze vertaling

De tijd van elke wereld. Er zou zelfs een verband vast te stellen zijn tussen de werelden die door het mentale zijn gecreëerd en de innerlijke tijd die hen heeft zien geboren worden zo kort bij de aandacht die hen deed bestaan. Zo’n wereld zou enkel kunnen bekomen worden bij een corresponderende graad van bewustzijn of van tijdsverandering; zulk een denkinspanning verwekt zulk een wereld, verwekt zulk een tijd. Ze verwekt zulk een waarheid of zulk een schoonheid waarvan sommigen slechts voor het verloop van een ogenblik waarneembaar zouden zijn. Hun tijdelijkheid of liever hun afwijking van de tijd zou een aanduiding zijn van hun kwaliteit: het horloge van de innerlijke tijd zou hun waardenschaal aanduiden.

Mijn schilderijen: figuratief? neen; abstract? ook niet. Men kan er kristallen in terugvinden, schorsen, rotsen, algen; nochtans zijn die dingen niet ‘voorgesteld’. Het aanzien van mijn schilderijen heeft gewoonweg een analogie met die vegetale of minerale materie. De analogie is geen figuratie: wanneer twee katten op elkaar lijken impliceert hun gelijkenis niet dat de ene de afbeelding van de andere is. Figuratief zijn de afbeeldingen van een wereld die bestaat of van een wereld die zou kunnen bestaan. Abstract zijn de afbeeldingen van een wereld die niet kan bestaan. Die gelijkenis van mijn schilderkunst met bepaalde elementen van de natuur is niet intentioneel.

p.114

Kan die onvrijwillige analogie figuratie genoemd worden? Hun richting doet er weinig toe: als die verandert, blijft de analogie. Om de abstracte kwaliteiten van een figuratief werk te appreciëren zet men het omgekeerd om zo te vergeten wat het voorstelt; mijn werken gelijken in alle richtingen op hetzelfde.

Afbeeldingsresultaat voor Réquichot Ecrit divers

SATORAREPOTENETOPERAROTAS 11

Carlo Carrà (1881-1966) was tot WOI een anarchist van overtuiging en een manifesten onderschrijvende futurist. Vanaf dan werd hij reactionair in zijn overtuiging en ook zijn kunst kende een draai naar de verstilling en het verheerlijken van oude idealen (Giotto was een inspiratie). In 1917 werkte hij nauw samen met Giorgio de Chiroco en zij werden de innovators van de ‘metafysische school’ een schilderstijl waarin ik veel van Paul Delvaux in herken.
Carlo Carrà ging meer en meer het opkomende fascisme ondersteunen, werd lid van de Strapaese groep, een fascistoïde club van Giorgio Morandi .

Afbeeldingsresultaat voor Carlo Carrà

Il cavaliere rosso (1913), een werk uit zijn futuristische periode

bekijk hier meer werk van Carlo Carrà

prog. manifest (ontwerp)

SATORAREPOTENETOPERAROTAS oba het NKdeE DRAAIBOEK-programma gebruikt hedendaagse middelen (Google, internet) om de afbeeldingen van een tentoonstellingscataloog van 1963 te stofferen met uitleg en, waar opportuun, wat zachtaardige Neo-Kathedraalse Stichting


Al het grafische materiaal is gescand uit dit boek (als iemand daar een auteursrechterlijk probleem mee heeft, contacteer mij aub):

  • Schrift und Bild- L’Art et l’ écriture. Katalogbuch zur Ausstellung Schrift und Bild, Amsterdam – Baden-Baden, 1963 (de Duits-Franse versie, er bestaat ook een Engels-Nederlandse)

Réquichot – dagboek zonder dagen (7)

//Réquichot Rotbak dag 43 – klokken van Wuhan?

// vertaling van Bernard Réquichot’s “Journal sans dates” REQUICHOT 2002 p.107-149 – hopelijk elke dag een stukje – de paginanummers van de Franse tekst worden op een aparte regel rechts uitgelijnd in klein bold lettertype vermeld boven de betreffende pagina in deze vertaling

Degene die zijn bestaan geeft aan het universum schikt het volgens zijn wetten; iedereen geeft aan het universum het bestaan dat hem bevalt.

De grootte van de wereld is maar de grootte van het denken die hem beschouwt, wij zien hem door het innerlijke beeld dat we ervan hebben. Als we mysticus zijn, is hij maar een droom; als we dichter zijn, gemoedsuitdrukking, schoonheid. Als we chemicus zijn is hij louter reacties; wiskundige, dan wordt hij gereduceerd tot wet, tot waarheid. Onze overheersende obsessie overheerst de wereld, hij bestaat door ons. Het einde van het voelen en het denken is

p. 113

ook zijn einde, doodgaan herleid hem tot het niets, alsof onze grens ook de zijne is. Daar is de horizon van ons lynksenoog, daar waar niets nog begint.

De innerlijke tijd. Wie heeft niet een vertraging of een versnelling van het verloop van de tijd bemerkt naargelang de levensperioden, de momenten of de ogenblikken?Is het niet vaak de vertrooide die de tijd vergeet? Verstrooid, niet zo erg, diegene die zich concentreert op een zekere grens van de aandacht en zich daar uitsluitend op immobiliseert. Door zich daarop te fixeren verniet hij de tijd: er zich van losmakend herleeft de duur en omdat de geest zich nergens om bekommert kan die aanzienlijke proporties aannemen. Aldus zou de tijd maar een variabele hoeveelheid behouden aan binding, de intensiteit van het ene zou omgekeerd evenredig zijn met het bewustzijn van het andere. Er zou een heel curieuze horlogerie op punt te stellen zijn: die zou bepalen dat terwijl de perfecte lijn van de zonnewende haar constante ontvouwt zou een andere lijn oneindig gevarieerd met de sentimenten en de personen de punten benaderen of ervan afwijken, punten die zich officieel op gelijke afstand zouden bevinden. Het verwerven van die kostbare tijdsmechaniek zou het modificeren inhouden van staten waarvan het mentale de drijfveer is.

Afbeeldingsresultaat voor Réquichot Ecrit divers

SATORAREPOTENETOPERAROTAS 9

Kennen we het nog? allez ze, allemaal samen:

Melopee

Voor Gaston Burssens

Onder de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

Heinrich Campendonk (1889-1957) is een Duits-Nederlands expressionistisch schilder vooral bekend ook voor zijn glas-in-lood creaties waarvan het bekendste allicht dat in het Muiderpoort Station in Amsterdam is:

Onze cataloog zegt bij het Melopee-werk dat de schilder zich helemaal moet overgeven aan de sensation interieure van de powezie want de powezie is al geschilderde compositie van de verbale waarheid enzoverder enzovoort met op haar vel een snottebel.

Op één of ander manier wèrkt het toch niet echt vind ik, dat typografisch geklungel met tekstuele ritmieken in een beeldend werk dat eigenlijk uit lichamelijke impulsen is opgebouwd.

’t Is schoon, het heeft iets maar ’t is vis noch vlees. En als het dan zo’n subliem gedicht is als dat van onze Pol stelt het teleur als een cotelet met garnalensaus.

Nu ja ik zeg dat natuurlijk omdat ik op volstrekt ideologisch verkleurde wijze de praktijk van het Asemisch Lezen wil promoten dat volgens het Neo-Kathedraalse Dogma 42.3 de enige echte ware techniek is die men dient te bezigen om de beeldende, muzikale en verbale kunsten in 1 Openlichtzweumbad te verenigen.

Zodat we meteen tot onze Prijsvraag van de Dag zijn gekomen: waar o waar in Leuven had je vroeger nog een Openluchtzwembad? Luisteraars en medewerkers van Radio Klebnikov mogen wel meedoen maar ze kunnen nie winnen want dat zou niet eerlijk zijn! Iedereen anders wint altijd minstens twee uur gratis luisterplezier!

PRIJSVRAAG van de DAG: waar in (centrum) Leuven bevond er zich vroeger een openluchtzwembad?

prog. manifest (ontwerp)

SATORAREPOTENETOPERAROTAS oba het NKdeE DRAAIBOEK-programma gebruikt hedendaagse middelen (Google, internet) om de afbeeldingen van een tentoonstellingscataloog van 1963 te stofferen met uitleg en, waar opportuun, wat zachtaardige Neo-Kathedraalse Stichting


Al het grafische materiaal is gescand uit dit boek (als iemand daar een auteursrechterlijk probleem mee heeft, contacteer mij aub):

  • Schrift und Bild- L’Art et l’ écriture. Katalogbuch zur Ausstellung Schrift und Bild, Amsterdam – Baden-Baden, 1963 (de Duits-Franse versie, er bestaat ook een Engels-Nederlandse)

SATORAREPOTENETOPERAROTAS 8

Josua Reichert met “Joshua tree“(1963). Het werk maakt deel uit van de collectie van het Stedelijk in A’dam: kijk maar:

Ja, er gaat veel impact verloren zonder de fel rode kleur, Reichert had toen evenwel nog geen kleurenreprostatus. Een artiest met kleurenreprostatus kreeg destijds een reproductie in kleur in de tentoonstellingscatalogus van dit soort grote evenementen. De werken van artiesten met kleurenreprostatus waren voor Kees met de Kaasbol, ja zelfs voor Fritz met de Volkswagen onbetaalbaar.


De cataloog hierover: “… Grieshaber, Reichert, Ben Shahn en anderen willen de zin van de woorden doen samenvallen met hun plastische echtheid: teksten waarvan de frasen leesbaar zijn, worden vormen waarin iets van hun inhoudt leeft. Aan de zin van de woorden voegt zich hun picturale waarheid. Maar daarbovenop verkrijgt de compositie tezelfdertijd een nieuwe waarheid die de vaak banale en zinloze betekenis van het woord aan het wankelen brengt.”

Haar oudere zus Mina Clauwaert misschien? En welke bewering in dit artikel kan je als fake news beschouwen en waarom? Vul het formulier in en win twee minuten minder lange lockdowntijd!

prog. manifest (ontwerp)

SATORAREPOTENETOPERAROTAS oba het NKdeE DRAAIBOEK-programma gebruikt hedendaagse middelen (Google, internet) om de afbeeldingen van een tentoonstellingscataloog van 1963 te stofferen met uitleg en, waar opportuun, wat zachtaardige Neo-Kathedraalse Stichting


Al het grafische materiaal is gescand uit dit boek (als iemand daar een auteursrechterlijk probleem mee heeft, contacteer mij aub):

  • Schrift und Bild- L’Art et l’ écriture. Katalogbuch zur Ausstellung Schrift und Bild, Amsterdam – Baden-Baden, 1963 (de Duits-Franse versie, er bestaat ook een Engels-Nederlandse)

Réquichot – dagboek zonder dagen (6)

//Réquichot Rotbak dag 40 – echt vooruitgaan doet het wel niet

// vertaling van Bernard Réquichot’s “Journal sans dates” REQUICHOT 2002 p.107-149 – hopelijk elke dag een stukje – de paginanummers van de Franse tekst worden op een aparte regel rechts uitgelijnd in klein bold lettertype vermeld boven de betreffende pagina in deze vertaling

Ik minacht de anderen want ik heb mijn eigen universum. Ik zeg wel degelijk universum, dat wil zeggen dat de anderen erin begrepen zijn. Ik weet dat zij het mij weergeven, maar ik negeer dat.

Daar elke vorm en kleur een expressie hebben is de expressie de ontmoetingsplaats van geheel het zichtbare universum.

p. 112

Klaar te zien zelfs in de gedachten die instinctief gemaakt zijn.
Een redenering bestaat niet.

De aandachtsvolle sensibiliteit van het denken voor de producten van de handgebaren die improviseren.

Een ervaring tot het uiterste voeren: als men te snel het uiterste vindt is dat niet de weg; als men het niet vindt is het de goede.

Ik probeerde de wereld in twee nette regionen te verdelen: hier wat er concreet is daar wat er abstract is; hier wat bestaat, daar wat niet bestaat. Voor die twee alternatieven plaatste ik mijn idee; het had alles wat nodig was om niet te bestaan: de gedachte had niets concreets. Maar toch had er iemand gezegd: “Ik denk dus ik ben” Hij had het nodig te begrijpen wat er in hem gebeurde om te begrijpen wat er buiten hem was.

Sommige onderzoeken bestuderen de uiterlijke wereld, andere de innerlijke. De eersten zullen steeds de waarde van hun bevindingen betwijfelen zolang zij niet weten wat het proces en de waarde van het mentale functioneren is; en de kennis van de mechanismen en de waarde van het mentale zou beperkte kennis zijn als zij haar zekerheid niet tot aan de uiterlijke wereld kon doen reiken. De verbinding van die twee werelden zou dus primordiaal zijn. Wat zou de orde van de wereld zijn zonder onze ntelligentie om haar te vatten, haar te creëren. het begrip van de ene kan niet zijn zonder het begrip van de andere; het ene roept het andere op zijn hoogtepunt, ze zijn elkaars verwezenlijking. De uiterlijke wereld werkt zich uit in het denken, de orde van het universum dat is onze intelligentie om het te vatten, te creëren, om te vatten wat die creëert.

Afbeeldingsresultaat voor Réquichot Ecrit divers