ViLT

Neue Kathedrale des erotischen Elends, nl weblog (v.2)

kort

Kort proza, prozagedichten & poëtisch proza

De Roos van Umm-El-Tiel


Afdrukbaar PDF-bestand: de_roos_van_umm-el-tiel.pdf ( voor CB en mijn zus Herlinda) Muhammed vertelt mij het verhaal van Salim, Farrid en de Roos van Umm-El-Tiel. Tot in Al-Hasakah spreekt men van de Roos van Umm-El-Tiel, dochter van Sîn. Tot in Quneitra en Daraa luistert elke man met open mond naar verhalen over haar schoonheid. Er wordt gezegd dat zij weldra zou trouwen met de man die haar het juiste antwoord gaf op […]

Lees verder →

songs in the nick of time (1)


April 2015. Dromen zijn een plaag geworden. Ik word wakker bij mijn geliefde. We zijn tot glans verstrengeld, de zon herkent zich in haar gouden haar. Ik kijk naar het uur, schrik & zeg dat ik uit werken moet. Er volgt een kreuntje, ik doe mijn broek aan, mijn tenue. Ik ga zwijgend de berg af, één met haar, de ruimte is herleid tot singulariteit, de onze. Ik sta te […]

Lees verder →

dialoog


– Hoe leeg het leven is zonder onze liefde: volledig. De armen om elkaar, gekruist, fragiel, behoeftig. De woorden door elkaar, alsof het ratten zijn. De gebaren verzanden in een droog gefluister. Angst. Lelijkheid. De weg is weg, een doolhof zonder jou. Herinnering. – Inderdaad. Woorden lijken op restanten. Weerloos verzet tegen het gebeurde. Het is zo ver. Alles is over. We praten niet meer, niets is nog nodig. Laat […]

Lees verder →

alles


Het lijden is van die aard dat het lijden het lijden versterkt tot het onontkoombaar beleden wordt & alles ontsnapt aan de wilskracht van de lijdzame die zich neervlijt in het leed, het leed omarmt als een geliefde, het zwarte kleed dat leegte belooft, stilte geeft, teloor gaat in het verdwijnen van de lijdzame, implosie van het ego, de overbodigheid van de constructie in het zicht van de einder. Hoe […]

Lees verder →

alfabet van de erotische ellende – a


[noot: bij elke letter van  het “Alphabet of erotic Misery” staan 9 Nederlandse woorden (sommige ervan zijn neologismen). deze serie  gebruikt deze woorden op lyrische wijze in  korte teksten, waar vaak ook verwezen wordt naar de bisterschilderingen van de letter in kwestie, die soms ook verwijzingen bevatten naar andere Realiteiten.] a, zoals in alfa Die  blinde God van ons,  die  kosmische azijnzeiker die William Blake zo treffend weergaf: op handen […]

Lees verder →

Otto S. Janker (1)


Otto S. Janker gaat huiswaarts van zijn werk. Otto woont in een bosrijk gebied vlakbij een riant Winkelcentrum, ooit een provinciale stad van enige allure. Otto noemt het Winkelcentrum ‘Het Vochtige Veulen’ omdat hij het vergelijkt met een verdwaald veulen met vochtige ogen vlak vóór het genomen wordt door een woeste stier waarlangs het snikkende liep met opgeheven staart. Hij gaat uit werken in een andere provinciale stad, kleiner dan […]

Lees verder →

lus (t)


gruwelijk is de hunkering naar gruwel in het oplaaiende geweld & zo leidt alle gruwel naar vernietiging vernietigend is de drang naar  vernietiging in de ondergane gruwel & zo glijdt alles onhoudbaar in het Niets nietig is de weerklank der verzuchtingen in het schrokken van het Niets & zo ontstaat het Alomvattende het Alomvattende is Niets & in het Niets  is het Alomvattende als Niets geborgen & zo ontstaat de […]

Lees verder →

strelingen


U, u ziet het & zegt het, beaamt het, verbindt het tot het galmende amalgaam van een uitspraak, uw dagelijkse bevlekking van de strakke gleufjes die u toegang verlenen tot de mondiale databank: de parachutes van de deviërende Hergéfanaten openen automatisch in de beklemmende ruimte van het neerstortende pleziervliegtuigje, de aanspoelende lijken der bootvluchtelingen spellen beklijvende lijfspreuken op de stranden der riante badsteden, gedweeë neo-nazihoertjes zuigen met diep-bruine dwaalogen & […]

Lees verder →

getijde in mij


voor Tati Zij is mijn gelijke. Stel je voor, na al die jaren dit: zij beweegt, net zoals ik, niet in, maar door de holtes in de tijd. Haar bewegen ís aldus de tijd. Zij is er niet, niet hier, nergens, haar lichaam houdt zich nergens op, het is geborgen in de warme schelp van haar bewegen, dans in de dans van de wereld. Haar mond is zee, haar lippen […]

Lees verder →

de van gogh routine


Ik drink absynth aan een tafel die te groot is voor mij alleen. De barmeid is een kleine, tengere schoonheid in een roze katoenen jurk met daar onder niets dan haar huid. Mijn gedachten zijn een natte tong omringd door kroepoek: gedwongen verenging van het aangename soort. Alles is echt: er zijn krekels, tepels schuren zacht tegen het katoen, een aanraking wil zichzelf aanraken om tot aanraking te komen, het […]

Lees verder →

dit nu, alom


Make no mistake: 9/11 is een sloom virus dat pas nu de ware omvang van de pandemie bereikt. status-update: iedereen is radeloos. een man springt uit de brandende toren. zeven jaar later zie ik hem vallen, in Barcelona  op een reusachtige video-installatie, tijdens een prestigieuze expositie aldaar. zijn val is eindeloos, de herhaling duwt keer op keer de zweer open van de eeuwigheid van dat gebeuren, zijn panische angst geeft […]

Lees verder →

dromen voor het slapengaan (1-2/5)


als je er in slagen kon om elk moment te beleven, alsof het jouw laatste is, dan maak je misschien een einde aan die wereld die ten einde loopt, de wereld van de nauwelijks verborgen agenda, de Kalender van het Kapitaal & open je het ogenblik dat meteen élk ogenblik is, voor de rijkdom van de eindeloosheid der ontelbare werelden, die zich elke nacht voor onze ogen uitstrekt in de […]

Lees verder →

boom


   De boom denkt. De boom heeft geen gedachten, zijn denken is als denken onbereikbaar. Geen hand beroert het denken van de boom. Het denken is zijn onverschil: wij, die de boom zien, wiegende zijn naakte takken in de winterse zon, zien ook zijn denken. Ware er het Zijn, de boom zou zijn denken zijn, zijn Zijn zou samenvallen met zijn denken. Er is geen Zijn. Er is geen er. […]

Lees verder →

de noodzaak van herhaling, de herhaling als noodzaak


(berichten uit de permanente staat van beleg #5) wie is de vijand, waar is de vijand? in elk paar ogen stijgt zichtbaar de haat tot een kookpunt. haat voor wie? de gestresseerden, het in snel tempo afkolvende deel van de bevolking dat nog mee kan, gebukt onder de dagelijks toenemende stress, is belast met de uitvoering van een groeiend corpus van regels, gedragscode die je niet in vraag kan stellen, […]

Lees verder →

finaal


(berichten uit de permanente staat van beleg #3) de dood. hoe we die hebben aan de vreemdeling, onze broer. het afghaantje in de jachtvelden van onze gedachten. onze taal is inktvis, zichzelf verminkende voor onze eigen miskenning. ‘omar jij poort doen’ terwijl we bedoelen dat het noodzakelijk is dat iemand even aan de poort gaat staan om de afval op te vangen van onze woekering. kleutertaal die mensen denigreert omdat […]

Lees verder →

politiek, ontdaan van zichzelf


(berichten uit de permanente staat van beleg #1) échte politiek, politiek in de zin van bestuurlijk beheer van de polis, dwingende zorg voor de locatie waarin gewoond & gewerkt dient te worden, de facto voor de meesten onder ons het netwerk dat ons verbindt, de samenhang der programma’s waarmee de economische activiteit dient ondersteund te worden (sorry maar: it matters, de informatica, het virtuele, materialiseert zichzelf, elke dag meer) (voor […]

Lees verder →

ankylose (equadoriaans vocabulair 2)


[ ik lees “Equador”, het tweede boek van Henri Michaux. In het Frans. Nogal wiedes, want de fondsen voor de vaderlandsche letteren spenderen uw belastingscenten liever aan de zoveelste vertaling van Les Fleurs du Mal van Baudelaire, dan aan het vertalen van één der grootste Belgische schrijvers. Er zijn dus gewoon geen vertalingen. En mijn Frans is niet zo geweldig, dus ik moet af en toe wel ’s een woord […]

Lees verder →

oplossing (equadoriaans vocabulair 1)


[ ik lees “Equador”, het tweede boek van Henri Michaux. In het Frans. Nogal wiedes, want de fondsen voor de vaderlandsche letteren spenderen uw belastingscenten liever aan de zoveelste vertaling van Les Fleurs du Mal van Baudelaire, dan aan het vertalen van één der grootste Belgische schrijvers. Er zijn dus gewoon geen vertalingen. En mijn Frans is niet zo geweldig, dus ik moet af en toe wel ’s een woord […]

Lees verder →

Nix, de Nekkerman die uit het water kwam


Onder Het water raast daarboven, wit, luchtig. Het is mijn gladde huid, onaanraakbaar als de tijd zelf. Ik ruis er rauw & bruut maar in de grauwe klanken schuilt het oude, onweerstaanbaar zinnelijke lied dat enkel de verliefden & de gekken horen. U, U hoort er de lokkende stemmen in, U ziet dan als in een dichte mist het wentelen van sensuele lichamen in hemelsblauw opglanzende zijde, U wordt door […]

Lees verder →

Er (1)


Ik zit in een kast. Zit ik in een kast? Het is een kast. Het is volslagen donker & ik kan niet tasten of bewegen,  maar ik ruik het hout. Boenwas ook, & er hangt een vage geur van vers gewassen textiel. Een kleerkast dus. En la honda noche universal… Vreemd. Ik kan mij niet herinneren dat ik Spaans sprak, & toch denk ik deze woorden. Letterlijk. Ik zie het […]

Lees verder →

nighttime is the right time


de mond verloor de lippen eerst & dan de opening. van armen vielen af de handen, zij verstramden. de huid verschuift in plakken op de rug. de hals ligt open & al het vel is van de schedel afgevreten. het hart ligt als een honkbal in de handschoen van de ribbenkast. wij waren mooie brave kindjes. wij hebben alle ons vertoonde wegen met volharding afgelopen. wij deden alles wat wij […]

Lees verder →

g.a.l. – level 2


[een nieuw en geheel gratis first-person shooter game] Level 2 Toen viel ik ten prooi aan een hevige onrust. Op elk ogenblik van de dag had ik het gevoel dat iets mij terstond zou geopenbaard worden,  mocht ik er maar in slagen deze of gene taak zo spoedig mogelijk achter mij te laten. De collega’s verwonderden zich erover dat ik middenin een belangwekkende vergadering opstond, mij verontschuldigde en mij pijlsnel […]

Lees verder →

get a life!


[een gloednieuw en geheel gratis first-person shooter game] Level 1 Op een dag overviel mij dan die doffe beklemming. Het gevoel dat je de bergen in kon kijken, over de zeespiegel staren, naar de luchten, voorbij de luchten tot in het befonkelde zwart van de sterrenhemel, maar dat alles potdicht zat. Geen uitweg, nergens. Elk buiten dat je betrad werd ogenblikkelijk een binnen waar je niet anders kon doen dan […]

Lees verder →

De Zonnemythe


The Sun Myth Lang geleden zat de maan nog diep in de aarde. Ze was woest & heftig, een hels vuur dat onder onze voeten laaide. Wij waren naamloos, onze tongen waren lam & de woorden lagen nog  aan de ketens van modderige klanken geklonken. Als stoom ontsteeg slechts aan onze lichamen dagelijks een onmetelijk verlangen. De zon bestraalde ons met namen maar niemand kon er iets mee aan. Toen […]

Lees verder →

voice over (wit scherm)


wakker worden jochie (de stem is de activering van je geheugen) (je geheugen dat weten we dat ben jij & je lichaam is de korst op je bloedende ik) (de hele nacht lag je te woelen, te zoeken,  te bloeden, te woelen, te  kerven,  te bloeden) (er zit altijd een restje  korst in je stem zo kan je al) ja ja ik kan het horen maar het duurt  het duurt […]

Lees verder →

ommegang


Ik wil tikken op het raam maar mijn hand is ingewikkeld in witte repen gaas zoals bij een mummie. Buiten staat een vrouw te dansen rond een fakkel in het midden van de binnenplaats.  Ze danst & danst & haar dansen wekt het dansen in je brein, maar het zwaaien van haar weelderige jurk komt vervaarlijk dicht bij de brandende fakkel. Als ik probeer de repen verbandgaas  te verwijderen, blijken […]

Lees verder →

krak


In een prieeltje uitgeharkt in de onaflatende opwelling van g*ds grote gemoed, een scheet waarvan de stank geen namen heeft, zit een naarstig wijf bot te vloeken. De wanden druipen glanzend van het ijzige niets & vermenigvuldigen de kleine okeren ruimte eindeloos. Je hoort haar afwisselend zuchten, tieren, met rauwe keelklanken alles & iedereen  onverstaanbaar vervloeken. Bezwerend fluisteren & onaanhoorbaar schreeuwen. Elke klankenreeks in weer een geheel nieuwe taal. Het […]

Lees verder →

Heksenleed, een metamorfose


i.m. Heks Lilo In het land heerste droefenis om haar. De pijn zat om het schone zoals een halsband rond de hond. De hond springt. De hond is in de lucht. De lucht is in de hond. We roepen de hond om het slechts een hond te laten zijn. Gewenning, zoals de naam, is een humaan verbond. Een hond, tenminste, kan in de tuin nog louter hond zijn, blaffend op […]

Lees verder →

Haakwerkje


– “Hier, haak je vast in mijn huid, ik vlieg er toch weldra uit & de pijn is het woord van een ander”. Je spijkert het op de stilte als een vlechtwerk van staal. Alsof de woorden & hun betekenissen je vanzelfsprekend toekomen. Alsof je een bedreven meesteres van het stroeve genieten bent, een noodlottig bedroefde die slechts het sterven, de bevrediging van de drang naar bederf wil aanwijzen als […]

Lees verder →

Geef ons heden onze dagelijkse horror


“O ja die rozentuin” dv, A5, potlood & houtskool * * * Zal ik ‘s  een tuin bouwen in de vorm van je lichaam? F*ck Versailles, dit trekt gegarandeerd een veelvoud van die trieste toeristenbussen. Wereldvermaard wordt vast de met taai onkruid geringde waterput waarin zinken de radeloze zuchten omtrent het verdwijnen van het fijne in je gelaat, het oprukken van de splijtende kopzorgen, de nijd die woekert als geel […]

Lees verder →

PANTIFUSION™ RULES DA DIGIWAVES


(schrijfsel volgens de nieuwste constraint op Nuzzled Sentence) FFX! hear da viskals wegewaaien over all! Ier yorwick is fliksing in brightsels. Man had er ingeswimd driewerf da Fuckerde Hoekspleet smack in da verbotzeignuncte Eregnis im beyondkuhes grasses aber Maddy Creambartock and her girlswoons notched up da creep a weebit so out pupped da dogleash in pantifusion™ Blu ray may HD but pantifusion rules da digiwave. Courtwrights and playbanks beatnik da […]

Lees verder →

homerisch


Jaguar Toen we klein waren hadden we een tante ik bedoel we hebben ze nog maar we zijn niet klein meer en ze is helegans verdroogd en in rimpels en rafels uitgelopen ondertussen maar toe we nog klein waren dus hadden we een rijke tante en die reed met zo ne sjieken bak, zo’n Jaguar had ze, in’t bordeaux, ja bloedrood was die en het stonk er verschrikkelijk naar het […]

Lees verder →