nachtwake


steek, vreugde, uw kaarsen aan.
hoe eindeloze uren
wil zij pijn begluren
die haar hand doet slaan.

in huis alleen geluid.

even of er iemand was,
een ritselen langs de ruiten:
een mot die maanlicht ziet.
niemand mag nog buiten.

dekapitalisering van Ida Gerhardt’s Nachtwake’:

NACHTWAKE

Doof, hoop, uw fakkel uit.
Hoe eindeloze uren
moet zij pijn verduren
die stil de ogen sluit.

In huis is geen geluid.

Even of er iets was,
een ritseling langs de ruiten
een vlinder wil naar buiten.
Hij fladdert aan het glas.
AR_nachtschade
dv 2018 – “AR van ‘nachtschade’ – bister, inkt – A4 – €25
Advertenties

klokje


“Te Mei haddic een bloemken …”
Anon. , Weimarsch Handschrift (1537)

 

klokje

in mei had ik een klokje
uit alle klokjes uitverkoren
ze was zo lief zo wit zo stil

de zomermaanden raasden
en in de herfst het loof verging
het werd zo snel zo leeg zo kil

de sneeuw is dik mijn lijf is stijf
er rest geen grein van mei in mij
ik werd zo gauw zo oud zo koud

soms hoor ik nog mijn klokje
wit getinkel in mijn oren
zij wordt zodra zo vrij zo blij

 

convallarja
dv 2018 – “Convallaria majalis” – bister, pastel – A4 – €30

 

de dageraad


en ik was onwetend als de dageraad
die al gezien had
hoe de oude koningin haar stad opmat
met de pin van een broche,
of op verweerde mannen die
pedant en Babylonisch nauwgezet
planeten zagen rommelen in hun baan,
en sterren vervagen waar verscheen de maan,
en hun sommen deden dan op kleitablet;
en ik was onwetend als de dageraad
die boven schouderwolken paard
stil stond de schitterkoets te wiegen;
was ik – want alle wetenschap is niemendal –
onwetend en baldadig als de dageraad.

vrij naarThe Dawn” van W. B. Yeats

The Dawn

I would be ignorant as the dawn
That has looked down
On that old queen measuring a town
With the pin of a brooch,
Or on the withered men that saw
From their pedantic Babylon
The careless planets in their courses,
The stars fade out where the moon comes,
And took their tablets and did sums;
I would be ignorant as the dawn
That merely stood, rocking the glittering coach
Above the cloudy shoulders of the horses;
I would be--for no knowledge is worth a straw--
Ignorant and wanton as the dawn.
dageraad
dv 2018 – “dageraad” – bister & crayon – A4 – €30

’t levend schone


ik verzocht, omdat de wiek en olie op
zijn en toegevroren de hartskanalen
mijn misnoegd hart content te zijn
om schoonheid bij een beeld te halen
in brons of dat glorieus uit marmer komt,
komt, maar als wij weg zijn, weg is weer en
die om d’eenzaamheid niet geeft veel meer
dan een verschijning. o hart, wij zijn oud;
’t levend schone is aan ’t jonger volk:
wij kunnen al die tranen niet betalen.

 

 

vrij naar’The Living Beauty’ van William Butler Yeats

 

The Living Beauty

I bade, because the wick and oil are spent
And frozen are the channels of the blood,
My discontented heart to draw content
From beauty that is cast out of a mould
In bronze, or that in dazzling marble appears,
Appears, but when we have gone is gone again,
Being more indifferent to our solitude
Than 'twere an apparition. O heart, we are old;
The living beauty is for younger men:
We cannot pay its tribute of wild tears.

 

 

iseultgeun
dv 2018 – “Iseult” – crayon, pencil, bister – A4 – €30

Lees nog YEATS-bewerkingen…-

een jeugdherinnering


de momenten liepen als op band;
ik had de wijsheid die de liefde baart
en van huis uit ook gezond verstand.
toch, wat ik ook maar zeggen kon,
hoe mijn woord haar lof ook  won,
een noordenwind blies vol venijn
plots een wolk voor Liefde’s maneschijn.

vol geloof in alles wat ik zei
prijsde ik haar lijf en haar verstand
totdat de trots haar blik opblonk
rood plezier haar wangen kleurde
en ijdelheid haar tred opfleurde.
wij zagen, zelfs met al die lof erbij
slechts duisternis waar alles in verzonk.

wij zaten stil als steen, wij wisten,
al kwam er ook geen woord uit haar
dat alle liefde eindigde in kisten:
wreed wij zouden daar zijn afgegaan
als niet de Liefde toen met zingen klaar
van ’t meest onnozele vogeltje daar
uit wolken sleurde weer zijn wondermaan.

 

voordracht ‘in hoge stem’ dv – 2/3/2018:

 

 

vrij naar A Memory of Youth van W.B. Yeats

A Memory of Youth

The moments passed as at a play,
 I had the wisdom love brings forth;
 I had my share of mother wit
 And yet for all that I could say,
 And though I had her praise for it,
 A cloud blown from the cut-throat north
 Suddenly hid love's moon away.

Believing every word I said
 I praised her body and her mind
 Till pride had made her eyes grow bright,
 And pleasure made her cheeks grow red,
 And vanity her footfall light,
 Yet we, for all that praise, could find
 Nothing but darkness overhead.

We sat as silent as a stone,
 We knew, though she'd not said a word,
 That even the best of love must die,
 And had been savagely undone
 Were it not that love upon the cry
 Of a most ridiculous little bird
 Tore from the clouds his marvellous moon.

 

voordracht in high voice dv 2/3/2018 (mijn excuses voor de lamentabele dictie):

 

wondermaan
dv 2018 – “vogelmaan” – A6

ziehier het wolkenrood


ziehier het wolkenrood rond de gevallen zon,
majesteit is hij die sluit zijn brandend oog:
van de sterke slaan de zwakken alle werken aan
dra zo tuimelt ook wat hoog bleef staan
zo maakt de tweedracht eenheid ongedaan
zo worden alle dingen tot gemeen geheid.
zo ook, vriend, wanneer jouw grootse koers uit is
en soortgelijk het besluit is, zoveel te meer heb jij dan
gezel gemaakt van grootheid als een man,
al is het dan een kinderwens die jij verzucht:
ziedaar gevallen zon in wolkenlucht
een majesteit die sluit zijn brandend oog.

vrij naar ‘These are the Clouds’ van W.B. Yeats

These are the Clouds

These are the clouds about the fallen sun,
The majesty that shuts his burning eye:
The weak lay hand on what the strong has done,
Till that be tumbled that was lifted high
And discord follow upon unison,
And all things at one common level lie.
And therefore, friend, if your great race were run
And these things came, So much the more thereby
Have you made greatness your companion,
Although it be for children that you sigh:
These are the clouds about the fallen sun,
The majesty that shuts his burning eye.
closure
dv 2008-2018 – “closure” – bister & pen – A5

mannen worden beter met de jaren


ik ben met dromen uitgewassen;
verweerde triton van marmer
in de waterplassen;
de hele dag lang kijk ik er
naar de schoonheid van de dame
alsof ik schoonheid kon verrassen
voor de reeks die ik verzamel,
blij om door het oog te varen
of recht in het opmerkzaam oor,
verrukt om hier te zijn maar wijs
want mannen worden beter met de jaren;
en toch, en toch,
is het mijn droom, of is het waar?
o was het maar dat ik met haar
kon branden in mijn jonge jaren!
maar oud sta ik te dromen
verweerde triton van marmer
in de waterstromen.

vrij naar ‘Man Improve With The Years’ van W.B. Yeats

Men Improve With The Years

I am worn out with dreams;
 A weather-worn, marble triton
 Among the streams;
 And all day long I look
 Upon this lady's beauty
 As though I had found in a book
 A pictured beauty,
 pleased to have filled the eyes
 Or the discerning ears,
 Delighted to be but wise,
 For men improve with the years;
 And yet, and yet,
 Is this my dream, or the truth?
 O would that we had met
 When I had my burning youth!
 But I grow old among dreams,
 A weather-worn, marble triton
 Among the streams.

 

 

 

triton
dv 2018 – “florentijnse triton” – A5