ogenblik


in het station
is de brede trap
naar de tunnel naar de sporen
nog met een deur gescheiden
van de wachtruimte

de treinen zijn
plaatjes van aluminium
geschikt op het uithangbord

ik doe alsof ik
op mijn makker wacht
maar ik wacht op jouw gezicht
tussen de klimmende vlekken jas
en boekentas die naar de deur toestormen
ik wrijf en adem op het raam en wrijf
om toch maar jou te zien

het erge is niet
erg voor mij en ook niet voor jou
in het bijzonder

maar dat het hier was toch
dat het licht begon te trillen in je lach
dat het zingen in je ogen klaterde
en dat je haar zo heel gewoon
tot net niet op je naakte schouder viel

het ogenblik is toen aan ons
voorbij gegaan

 

 

ctel

Advertenties

Harusmuze #97


harusmuze097

97 – verberg het stralen in het vakgebied: vertraag de tijd waarin je niets doet tot het uiterste

Hexigram 36 –明夷 – MING YI – ‘helderheid verbergen’

 

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

alles


ik fezel tot mijzelf alsof ik iemand was, een muzelman.
de maan waar ik naar kijk is dezelfde als de jouwe daar.
alle andere lijnen krullen zwiepend weg van het punt
waar jij ze hebt doorgeknipt. bloed welt op in striemen.

neen. een man klopt bij zijn buurman aan,  zijn ene arm
wordt afgehakt. verdwaast kijkt hij zijn buurman aan die
weerom hakt voor arm 2 en benen 1 en 2. dan

brengt hij hem naar ’t hospitaal, je kan je buurman toch
niet. jarenlang rijdt de buurman hem rond en overal deelt
de romp de vreugde van het leven aan de mensen mee.

ik fezel tot mijzelf alsof ik iemand was, een muzelman.
de maan waar ik naar kijk is dezelfde als de jouwe daar.
dat is alles.

 

dv, bujumbura,burundi, 24-04-2009 @15:12  rev 19-09-2018

 

muzelman
dv 2018 – “muzelman (apothekersgaper)” – potlood – A5

niet nu


jouw handen helaas draag ik overal nog mee. jouw vingers
strelen mij de nek als burundese regen en uit mijn droom
trekken ze meedogenloos de stoppen van het verlangen.
herinnering stroomt dan in vlagen uit mijn beven. wenend

word ik wakker en ik ween omdat ik wakker word. krekels
zetten vogels naast de schoten in de verte en van de moskee
zet in een klagerige gebedenzang. zij snoeren tanganika vast
en willen van de wereld net als jij het einde zien en daarna pas

de tijden tot een plaats vervoegen waar het goede goed en het
kwade kwaad mag zijn. maar niets daarvan bestaat. de wereld
draagt ons in een diep geborgen bel en in het wiebelende

omspansel daarvan zien wij enkel onze eigen hel. het schone
spiegelt zich in de ogen van hen die in de ogen stonden toen die
nog keken naar het schone dat wij in elkander zagen. nu dus niet.

 

dv, Bujumbura, Burundi 24/04/2009 @6:33 rev. 19/09/2018

 

 

 

 

nietNu
dv 2018 – “niet nu” – pastel & photoshop