Harusmuze #465


22B102

465 – ’t is niet omdat het verergert dat het vroeger beter was

hexagram 31  (xián)“Verenigen”

invoer

commentaar

hoewel het wereldbeeld van de Neo-Kathedraalse Bewegingsleer aka de ‘Gignomenologie‘ ons voorhoudt dat de evolutie die wij waarnemen in feite een devolutie is, een deterioratie die aansluiting zoekt en vindt bij de algehele kosmische entropie (‘alles wordt brol’) op onontkoombare wijze gekoppeld aan het unidirectionele van de tijd (‘brol ontbrolt niet’ , ‘ge kunt geen soep ‘ontkoken”), impliceert dat niet zomaar dat het vroeger beter was. die schijnparadox wordt veroorzaakt door de generatiefazering van het Rot, een recursie van de humane differentiëringsdrang.

elke beleving is subjectief en gebonden aan de initiële staat van het subject, elk kind wordt even levenslustig geboren en accepteert de toestand waarin het arriveert zoals die gebeurt, het is zijn/haar toestand, het ervaart niets anders, wat het van daarvoor te weten komt is secundair (bewust in de verhalen of onbewust in de epigenetische laag, het geheel van gebaarlijke en sensorisch-intuitieve kennisgeving (het ziet en kopieert ouderlijk gedrag/motoriek/gebarentaal/attitudes).

het ondraaglijke is absoluut relatief, dwz. : de grens van wat draaglijk is aan leed wordt in elk individu opnieuw en anders gelegd, zodat er geen absolute pijngrens bestaat. dus de ervaring van het ondraaglijke schuift gewoon mee op met het progressieve Rot.

en plus: moesten we in de tijd terug kunnen reizen en in het Romeinse Rijk de mensen gaan vertellen wat er allemaal zat aan te komen, het perspectief zou hen totaal de moed en levenslust tot eender wat ontnemen. nou en, denk je dan misschien, dat toont toch dat het voor hen béter was. Hm, in hoeverre kan je objectief gezien een toestand waarin het ergste nog moet komen beter vinden dan de toestand waarin dat al achter de rug is?

Advertenties

Harusmuze #382


22B34

382 – als het jou stoort, zet dan jouw het af

hexagram 31 (xián), “Verenigen”

input

https://dirkvekemans.com/2018/08/22/harusmuze-66/

commentaar

onze ergernis lijkt soms onoplosbaar door in te grijpen in de omgeving die de ergernis veroorzaakt. de verwijderde ‘oorzaak’ wordt dan ogenblikkelijk ingevuld door een variant op wat je verwijderde. je blijft je maar ergeren, je vindt geen rust. hoe kan dat?

wel, ‘het’ dat jou stoort bestaat immers niet, ‘het’ is enkel de semantische leegte van het gebrek, de nood waar je geen woorden voor vindt. het irritante neemt plaats waar het zich kan nestelen, waar het bij uitstek irritant kan zijn, dus pal in de blokkade in je hoofd, daar net waar je niet omheen kan, dus net die plek die je heel de tijd met je bewuste gedachten probeert te ontkennen.

het stoort jou niet maar wat er gebeurt waar ‘het’ niet mag/kan zijn is daarvan de invulling. het gebeuren vult nu eenmaal altijd probleemloos alle gaten in de zijnsfictie in, aja, ‘echt’ hoeft het niet te zijn, als het maar ‘is’ wat het ‘is’. wat wij ‘essentie’ noemen is au fond niet meer dan amorfe intensiteit, tijdelijke belangrijkheid.

“nee ik mis mijn kind niet het is die vervloekte kakmuziek bij de buren”.

als je jezelf van dat soort opwellende ergernis wil bevrijden, dien je eerst de eigen noden te erkennen. als dat niet werkt, kan je maar beter ’s gaan praten met die buren.

algemener: ergernis heeft een signaalfunctie, maar vaak wijst ze weg van de ware oorzaak naar iets dat buiten onze controle ligt. het zeuren over de ergernis is dan een vraag om bevestiging van de aangemaakte ontkenning van het eigen probleem. zeuren is zo succesvol omdat iedereen van de onzekerheid omtrent de eigen fabeltjes af wil, het is dus een win-win situatie in het negatieve veld, en de gedroomde ingangspoort voor andere nijdigheden.

scève

L’heureux sejour, que derriere je laisse,
Me vient toute heure, & tousjours au devant.
Que dy je vient? mais fuyt, & si ne cesse
De se monstrer peu a peu s’eslevant.
Plus pas a pas j’esloingne le Levant,
Pour le Ponent de plus près approcher:
Plus m’est advis de le povoir toucher,
Ou que soubdain je m’y pourroys bien rendre.
Mais quand je suis, ou je l’ay peu marcher,
Haulsant les yeulx, je le voy loing s’estendre.

Harusmuze #356


22B84a

356 – van slechte gevolgen is er een andere oorzaak, van goede geen, of wij zijn het zelf

hexagram 31 –   – xián – “Verenigen”

input

https://dirkvekemans.com/2018/09/17/harusmuze-92/

commentaar

de causaliteit die wij in het dagelijkse leven hanteren is nogal gekleurd door onze behoeftes. in de sociale media stelt iedereen trots haar/zijn/het geluk voor als een persoonlijke verdienste en wat er slecht gaat is voer voor het eeuwige vingerwijzen dat nooit de spiegel vindt waar de ware toedracht overduidelijk is.

scève

Quand Apollo à sué le long du jour.
Courant au sein de sa vielle amoureuse,
Et Cynthia vient faire icy sejour
Pour donner lieu a la nuict tenebreuse,
Mon coeur alors de sa fornaise umbreuse
Ouvre l’Etna de mes flammes ardentes,
Lesquelles sont en leur cler residentes,
Et en leur bruyt durent jusques a tant,
Que celle estainct ses lampes evidentes,
De qui le nom tu vas representant.

Harusmuze #328


// het tellen vertelt zich onophoudelijk

328 – de verteller vergist zich constant

hexagram 31 – XIAN – “Verenigen”

input

https://dirkvekemans.com/2018/10/15/harusmuze-120/

commentaar

in elke relationele fysica is het humane perspectief de enige constante die noodzakelijk als constant moet worden gedacht.

scève

Tant variable est l’effect inconstant
De la pensée encor plus incertaine,
Que sur les doigtz deux pour troys va comptant,
Et tient jà près la chose bien loingtaine.
Car estant pris dessoubz sa main haultaine,
Je m’en allois plorant la teste basse:
Et devant elle ainsi comme je passe,
En me voyant me jecte un soubris d’oeil,
Qui me feit rire: & par ce je compasse
Amour leger mesler joye en mon dueil.

Harusmuze 297


// fien, de foefelfleur, in ’t vol van heur kleur 

297 – het schrijven betekent, het tekenen beschrijft

hexagram 31咸 – XIAN – ‘verenigen’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/16/harusmuze-151/

commentaar:

[later]

strikt gesproken staan tekenen en schilderen natuurlijk buiten het talige maar er is, zo stelt ons vandaag de Harusmuze voor, wel degelijk een verband. de formule: ‘het schrijven betekent / het tekenen beschrijft” is immers een indicatie van dat verband.

de menselijke interactie met het ‘echte‘, met wat wij zien wordt enerzijds vanuit het denken middels de betekenis aangereikt in de vorm van taal, benoeming, verwoording en schrift

anderzijds beschrijven wij het echte wat wij zien met onze gedachte lijnen en tekenen wij vaak ook al het aldus beschreven echte, waarin ook een wil in schuilt om het ‘mooie’ te zien, het schoon bedachte te priviligeren boven de achtergrond van het ‘gewone’ en onze blik het cachet te geven van door ervaring gerijpte wijsheid de toeschouwer een zienswijze aan te reiken die haar overweldigt met ons ‘kunstenaarschap’.

dat het tekenen dan voorafgaat aan de betekenis van het schrijven is maar één draai aan het recursieve wiel van de humane waarneming die altijd in de eerste plaats zichzelf waarneemt en voor waar neemt…

CCXCVII

Si, tant soit peu, dessus ton sainct Pourtraict
L’oeil, & le sens aulcunement je boute,
De tout ennuy je suis alors distraict,
Car ta figure a moy s’addonne toute.
Si je luy parle, intentive elle escoute,
Se soubriant a mes chastes prieres.
Idole mienne, ou fais que ses meurs fieres
Celle là puisse en humaines changer,
Ou bien reprens ses superbes manieres,
Pour non, ainsi m’abusant, m’estranger.

Harusmuze #117


117

117 – je leest niet wat je zegt, je hoort niet wat je schrijft: over het doen zullen we dan maar zwijgen.

hexagram 31 – – HSIEN – ‘verenigen’

scève

Pour m’enlasser en mortelles deffaictes
Tu m’afoiblis le fort de ton povoir:
Soit que couvrir esperances deffaictes
Face un bien peu d’espoir appercevoir,
Si ne peult on non asses concevoir
A quelle fin ton vouloir se dispose.
Parquoy mon bien, qui en ta foy repose,
Au long souffrir patiemment m’enhorte: 
Car aussi bien ta cruaulté propose
De me donner, comme a mort, vie morte.

r.2: “Délie hides the full force of her influence so as to ensnare the lover the more easily” (McFarlane)
r.3: Soit que : ‘hoewel’ couvrir esperances deffaictes : ‘het bedekken van [de herinnering aan] verloren hoop’
r.5: Si : ‘Niettemin’
r.10: comme a mort : ‘als aan een dode man’ (cfr Erasmus ‘De Vrijer en zijn Meisje”)