Harusmuze #351


// 22B60

351 – bij het uitkomen van elke bocht is de weg weer weg van de weg

hexagram 44 姤 – gòu – “Paren”

input

commentaar

Harusmuze #351 verklaart veel, zo niet alles van de genese van de erotische Ellende.

scève

Qui cuyderoit du mylieu de tant d’Anges
Trop plus parfaictz, que plusieurs des haultz cieulx,
Amour parfaire aultrepart ses vendanges,
Voire en Hyver, qui jà pernicieux
Va depeuplant les champs delicieux,
De sa fureur faisant premier essay.
Et qu’il soit vray, & comme je le scay:
Constrainct je suis d’un grand desir extresme
Venir au lieu, non ou je te laissay,
Mais, t’y laissant je m’y perdis moymesme.

r.1-6 : omschrijving: ‘wie zou geloven dat de Liefde elders haar ‘vendanges’ zou gaan zoeken dan hier te midden al die engelkens gezien de Winter ook al aan ’t oefenen is om het hier te ontvolken (en Liefde zo tot spoed maant en zeker hier te blijven plukken)’ de dreigende pest en de dood van Pernette klinken hier ewa omineus door

Advertenties

Harusmuze #298


// ’t is proper, maar van de vloer kunt ge niet eten 

298 – alleen het onmogelijke maakt het onmogelijke mogelijk

hexagram 44姤  – GOU – ‘paren’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/15/harusmuze-150/

commentaar:
wat de mens het meest in de weg staat is de mens, het menselijke wat de Taoisten onder ‘REN’ verstonden. die menselijke waan maakt ook dat we de voortgang steevast als een vooruitgang denken naar een te bereiken doel. het finaliteitsdenken, het utilarisme, de fallische Erhebung, de Orde van het Woord en het Woord van de Orde, het grote Boek van het Zijn.

die Zijnsinfectie heeft haar corrumperend eindpunt bereikt: het Rot in het Rot van het zijn als de kosmische jerk off van Parminedes (to be and not to be) heeft haar Ding gedaan: het pakt niet meer, ’t is als een bruistablet opgelost in eigen drek.

de Nieuwe Orde is die van het Worden, die van het Lopende Programma.
daar valt weinig aan te tornen: het ‘moest altijd al zo Zijn’. zaak voor ons mensen is nu om ons te beschermen tegen de afschrijving van het humane door het dwars door ons tot stand gekomen Programma.

ook daar zijn onze opties beperkt: de enige weg open is die naar de toekomst en omhoog, weg van het ROT, het programma dat ons bepaald doordat het onze grond is, we waren en zijn er de belichaming van.

onze onmogelijkheid om iets anders te zijn dan we zijn dwingt ons te worden wat we dienen te worden en maakt op die manier het ondenkbare denkbaar en het onmogelijke mogelijk.

we moeten het alleen laten gebeuren en in het Gebeuren voor de ander zorgen want in het Gebeuren zelf is er nergens anders zorg voor de ander die wij allen te samen zijn. alleen ik ben de zorg voor de ander die ik ben.

de Liefde zelf is en blijft Onmogelijk, zoals het Licht onmogelijk is wanneer men zich naar het duistere richt.

aftrap (Scève):

CCXCVIII

Est il possible, ô vaine Ambition,
Que les plus grandz puissent oultrecuyder
Si vainement, que la fruition,
N’ayant povoir de leurs combles vuyder,
Les vienne ainsi d’avarice brider,
Que moins ilz ont, quand plus cuydent avoir?
Aussi Fortune en leurs plus hault povoir
Se faint de honte estre ailleurs endormie,
Comme a chascun evidemment feit veoir
Celle Province aux Charles ennemye.