Harusmuze #420

420 – de weg van de mensen gaat weg van de mensen

hexagram 10  (lǚ) – ‘Stappen’

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/15/harusmuze-28-reconstructie/

commentaar

slecht nieuws is alleen maar slecht voor de betrokkenen. voor de algemene gezondheid van onze planeet kan je de ‘komst’ van de mens bezwaarlijk goed nieuws noemen, maar al zijn we dan voor ontelbare plant- en diersoorten her ergste virus sinds de laatste uitwas van intelligentie op aarde (waar gelukkig niemand nog weet van heeft) wijzelf kunnen onze opkomst aan het eind van de planetaire degradatieladder moeilijk zelf gaan betreuren.

we hebben niet voor niks onze sociale netwerken zo uitgebouwd dat we onszelf daar dagelijks kunnen overtuigen hoe geweldig we wel niet zijn. zoals ik gisteren al de uitlatingen van ons Haruske mocht verduidelijken: het is au fond goed nieuws dat van wat wij onze taak achten er zo goed als niks terecht komt ’t zou anders nog veeeeel erger zijn.

nu dus het slechte nieuws. ahum.

de weg die onze soort maakt voor zichzelf, de vorm van intelligent leven waarin wij gebeuren wordt gekenmerkt door mateloze expansie, autofagie, autodestructie en rabiate zelfverloochening. neen: met zelfverloochening bedoel ik niet dat wij zonder oog voor eigen levensbehoud zomaar in het vuur springen voor de ander. wat wij verloochenen is onze eigen intelligentie: geconfronteerd met een eindeloze geschiedenis van autofage uitbuiting, verknechting en georganiseerde exploitatie van onze soortgenoten beweren wij met een staalhard gezicht dat het niet onze fout is dat [vul hier de atrociteit van uw voorkeur in] in het licht van een halve eeuw rampzalig stijgende overbevolking en met alle nodige kennis en middelen voorhanden vinden wij het eerder opportuun om de Chinezen zo lang met de vinger te wijzen omdat die hun bevolking aan ‘inhumane maatregelen’ onderwerpt, tot ook zij hun poging om de bevolking onder controle te krijgen ook maar opgeven, want aja, zo pesten ze alleen zichzelf maar.; en sinds de rapporten van de club van Rome in de jaren zeventig is het al duidelijk dat we heel ons nest in sneltreinvaart aan het verpesten zijn maar we doen lekker verder want is het niet Ghewèllldig.

soit. we hoeven onszelf zo niet de duivel aan te doen: we kunnen het gewoon niet helpen. het kan immers niet anders dan dat ons soort intelligentie, het soort dat wij als ‘intelligentie’ herkennen en willen erkennen (de dieren hebben het ook, maar dat kunnen we dus om culinaire redenen niet hebben è), zo geprogrammeerd is dat het zichzelf uitroeit voor het contact kan maken met een ‘soortgelijke soort’ (je leest al dadelijk hoe verblind wij zijn door onze eigen euh, schittering).
moest dat niet zo zijn dan zat het hier al vol met aan de linkerkant de Star Trek intelligentsia en aan de rechterkant de eerder loempe Star Wars boerkens, waartussen het dan uiteraard met de regelmaat van de klok lekker nietsontziend oorlogje is.
maar daar is dus niks van te merken, en gezien de enormiteit van het ons omringende universum kunnen we enkel besluiten dat onze afwijkende soortgenoten gewoon niet de tijd hebben om tot bij ons te raken voor ze zichzelf om zeep hebben geholpen.

neen, onze kansen zijn niet bepaald beter in te schatten dan die van de ‘vorige’ (tijd en afstand weet je wel, relatief dus) wat niet anders dan enkele miljarden ‘failed attempts‘ kan zijn. zo werkt de natuur nu eenmaal (herinner u de tienduizenden schildpadjes die naar het strand moeten spurten waarvan er tien het halen, uiteindelijk).

vandaar dus dat de enige weg van de mensen een weg is die weg gaat van de mensen. over ‘de mens’ wil ons Muzeke het al niet meer hebben, zij hecht geen geloof aan neo-rationalistische megaprojecten die onze ‘humaniteit’ dusdanig gaan onderhand pakken dat het allemaal ‘goed’ komt. hoe meer dat we onszelf blijven wijsmaken dat we met z’n allen ‘samen’ rationeel kunnen handelen, hoe erger het wordt, en snel dan nog ’s ook.

de mensen ondergaan die ‘mens’ alleen maar, wij lijden aan onze eigen ziekte: de humane intelligentie. alles wijst erop dat die intelligentie zich autonoom van ons gaat verwijderen, ons achterlaten in ons mens-zijn zoals wij het animale leven menen te hebben achter ons gelaten.

maar gelukkig kan het ook zijn dat ik mijn Harusmuzeke weer gans verkeerd begrepen heb, è, ik ben ook maar een serieus loemp en vrij pessimistisch dichtertje.

in ieder geval hoeven we er niet wakker van te liggen, want we kunnen er toch niks aan doen dat ergens een sikkepit gaat ‘veranderen’. wat we wel kunnen is zo goed mogelijk voor elkaar zorgen, en dat is voor mij wat er hier werkelijk gezegd wordt: maak u niet druk om waar ge toch niks aan kunt doen, maar kijk rond u en ziet wat ge daar kunt doen, dat het lijden van de ander (hier èn ‘op een ander’) vermindert.

verwacht niks, heb zelf zo weinig mogelijk nodig, help uzelf door de ander te helpen en geef wat ge kunt geven. en zijt in alles bloedeerlijk met uzelf, dan wijst alles zichzelf ook uit. dat laatste is wel heel belangrijk vind ik: ge moet èn uw eigen beste vriend zijn en uw ergste criticus, zelfmedelijden is een koekske dat ge u moogt gunnen als uw eten op is en uw werk gedaan.

voilà, dat viel toch nog best mee als slecht nieuws, niet?

scève



Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): PLUS L'AMOLLIS PLUS L'ENDURCIS.

embleem XLVII – La Femme qui bat le beurre – Motto: Plus l’ amollis plus l’ endurcis

Peu s’en falloit, encores peu s’en fault,
Que la Raison asses mollement tendre
Ne prenne, apres long spasme, grand deffault,
Tant foible veult contre le Sens contendre.
Lequel voulant ses grandz forces estendre
(Ayde d’Amour) la vainct tout oultrément.
Ne pouvant donc le convaincre aultrement,
Je luy complais un peu, puis l’adoulcis
De propos sainctz. Mais quoy? plus tendrement
Je l’amollis, & plus je l’endurcis.

Harusmuze #377

22B108

377 – ’t blazen drijft van ’t zuigen de noodzaak aan

hexagram 10  (lǚ) – ‘Stappen’

input

https://dirkvekemans.com/2018/08/27/harusmuze-71/

commentaar

de plaats die wij bekleden is onze blind spot. in de causaliteitslussen die wij hanteren is het causale denken zelf hetgeen ons ontsnappen moet om tot een conclusie te kunnen komen.

het causale denken heeft een ‘causa’ nodig, een oorzaak, een ding. maar elk ding heeft een oordeel nodig, een verdict die bepaalt dat iets een ding is. het bepalen gebeurt via reductie van een gebeuren tot een fictieve zijnsdimensie, de ‘verietsing’ van een gebeuren. reductie is herleiding, wij worden voorlopig de gelei-ding van dat deel van het gebeuren, wij maken er onszelf deelgenoot van zodat we het kunnen geven en hebben.

het gelei-ding dat wij zijn beleeft heel veel plezier aan het hebben van deze leiding. het voelt zich stevig in controle, het heeft het Ding in de hand.

we ademen in en we ademen uit. om tot een blazen te komen moet er gezogen worden. de noodzaak daarvan is dat het blazen als blazen wordt gezien dat derhalve een zuigen moet hebben, want de herleiding van ademen tot blazen maakt van de luchtcirculatie een ding dat bestaat uit een blaasding en een recht evenredig zuigding. zo werkt de ademhaling nu eenmaal, hebben we geleerd. de noodzaak van het zuigen is dus het blazen dat van het zuigen een benodigde oorzaak maakt. en zo verder.

het bestaan van al die zaken wordt schijnbaar bevestigt door de cyclus van de ademhaling: we moeten wel blijven ademen, denken we, want als we dat stoppen is er niks meer, geen enkele zaak, geen lucht, geen zijn.

maar iets dat niet anders kan dan gebeuren is niet hetzelfde als een noodzaak: het is niet eens iets, het gebeurt gewoon. de noodzaken bevinden zich dus zonder uitzondering in onszelf die er nood aan hebben. ” ’t zit in uw kopke” (Chicken Run, Vlaamse versie).

om tijdelijk te genezen van de ingebeelde noodzaak van het Zijn volstaat het daarom meestal om deze oefening uit te voeren:

  1. diep in te ademen en zolang je adem in te houden tot je beseft dat er geen noodzaak bestaat om te zuigen.
  2. een minuut lang rustig in en uit te ademen
  3. volledig uit te ademen en zolang je adem in te houden tot je beseft dat er geen noodzaak bestaat om te blazen.
  4. een minuut lang rustig in en uit te ademen
  5. bij aanhoudende noodzaak van het Zijn stappen 1 tot 4 te herhalen

geniet van uw genezing in het volle besef van de tijdelijkheid ervan.

scève

Ce cler luisant sur la couleur de paille
T’appelle au but follement pretendu:
Et de moy, Dame, asseurance te baille,
Si chasque signe est par toy entendu.
Car le jaulne est mon bien tant attendu
(Souffre qu’ainsi je nomme mes attentes,
Veu que de moins asses tu me contentes)
Lequel le blanc si gentement decore:
Et ce neigeant flocquant parmy ces fentes
Est pure foy, qui jouyssance honnore.

Harusmuze #283


// laaf leef :: fel faal

283 – angst voor ’t gebrek aan angst voorbij ’t keerpunt

hexagram 10  (lǚ) – ‘Stappen’

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/30/harusmuze-165/

commentaar:

er wordt wel eens beweerd dat angst ‘uiteindelijk’ angst voor de dood is, en dat kan wel enigszins kloppen omdat je, onafhankelijk van het voorwerp van je angst, toch altijd weer blijkt een of ander einde te vrezen, en hoe erger de angst, hoe duidelijker het ‘als dan’ is in de gedachte ‘als ik dit doe of als er dit gebeurt, dan…’ hoe dichter je bij evidente doodsangst uitkomt.

de pleinvrezige: ‘als ik daardoor, moet ga ik dood’
de smetvrezige: ‘als ik die hand schud, word ik zo weer ziek’

vandaar ook die nette Aristoteleske indeling der angsten en fobieën op hun voorwerp met daaronder de trechter van de doodsangst.

maar, lieve vingerbevertjes: bekijk toch ook eens de positieve kant van het verhaal! angst heeft ook een positief voorwerp, want angst beschermt, ze behoedt u voor allerlei narige dingen zoals drukke festivalweides met bier en braadworstmorsende kunkels, ze houdt u verre van die o zo knappe Marlon met al zijn vieze ziektes want ja dat weten we wel dat ie niet snel een kans voorbijgaat.

angst is ook een kennisverwervingsmotivator, net zoals de springintveldse euforie die ons bij het nieuwe brengt. vandaar dat we binnen de NKdeE Bewegingsleer al die voorwerpen laten wat ze zijn, fictieve dingen namelijk die de rol vervullen van een bepaald dwz benoembaar keerpunt in de emotieve dynamiek.

er is het gebeuren van het subject waardoor het gebeuren van de angst een opwelling is, veroorzaakt door het perceptiegebeuren dat maakt dat het subject een voorwerp van angst ontwaart en als dusdanig herkent op basis van eerdere angstgevoelens: de angst wordt getriggerd en aldus ontstaat er een keerpunt, een point of no return waarnaar de angst wordt gestuurd als naar een attractiepool: aldus komt er een angststroom op gang die het onbekende (we weten niet of het voorwerp in onze perceptie wel degelijk onze angst vereist maar hebben sowieso schrik voor het onbekende, de grote leegte voorbij het keerpunt, daar, in dat enge daar achter het angstvoorwerp.

wat daar achter ligt is immers steevast het grote Niets, het Onbenoembare, het niet-Zijn, het geen-Dingen-meer. Het spookbeeld, de antipode van het Zijn en de Dingen dus, dat wat ook onze onverkwikkelijke ontologische verslaving in stand houdt, we hebben het Zijn en de Dingen werkelijk nodig, zoals Vaihinger ook al wist: we kunnen niet leven zonder de fictie daarvan. wij simpelen van duale geest toch!

De angst kent dan ook als enige, radicale oplossing het ‘de angst onder ogen zien’, het ‘door de angst heen gaan‘: want wat er dan gebeurt is dat we effectief voorbij het keerpunt van de angst ‘gaan’ (een beetje zoals we van Microsoft ergens naartoe moeten gaan elke dag) en ja, tja, dat is gewoon een keerpunt è, dan kan de beweging niet anders dan keren, met de bevrijdende perceptie van het ‘oude vertrouwde’ Zijn met haar benevolente Dingen tot onafwendbaar gevolg.

op die wijze bekeken is de angst dus het mechanisme bij uitstek dat onze levensnoodzakelijke ficties in stand houdt, tot ver buiten het ons denkbare een veilige buffer voor het Zijn en de Dingen achter het Noodlottig gedachte Keerpunt van de Dood.

22B84a

misschien, zelfs, als we het dan toch zo durven te stellen, is de angst wel een soort slingshotmaneuver in de dynamiek van de eeuwige terugkeer…

commentaar bij de embleemtekst:

de dubbele dubbele punt in de formule staat voor ‘verhouden zich tot elkaar zoals’ dus a b :: c d wil zeggen a en b verhouden zich tot elkaar zoals c en d.

om de geautomatiseerde schrijverij mogelijk te maken zouden er vele lijsten van dit soort uitspraken moeten aangemaakt worden, om de AI te voeden, het leerproces aan te scherpen met echt ‘taalgevoel’
Zoiets kan makkelijk volgens de beproefde Google-methode: je laat dat middels ‘spelletjes’ door de massa’s van alle aandacht en menselijkheid gedepriveerde ‘gebruikers’ doen, FB-verslaafden maar dan net een tikkeltje erger als u en ik.

neen dat is geen fabeltje, Google organiseert dat soort euh,’onderzoek’ al jaren. aja, het brengt op è
en wat is Facebook anders dan een gigantisch cognitief-emotioneel opnameapparaat dat onze ‘meningen’ en andere afwijkingen in de waanzin van de rationaliteit volstrekt overbodig maakt?

Harusmuze #249


//konnais pas

249 – de mens is schoon omdat mensen falen

hexagram 10  (lǚ) – ‘Stappen’

input:

https://dirkvekemans.com/2019/01/02/harusmuze-198/

herarodin

scève

Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): MON TRAVAIL DONNE A DEUX GLOIRE.

En permettant, que mon si long pener
Pour s’exercer jamais ne diminue,
Tresaisément te peult acertener,
Qu’en fermeté ma foy il insinue,
Affin qu’estant devant toy ainsi nue,
Tu sois un jour clerement congnoissant,
Que mon travail sans cesser angoissant,
Et tressuant a si haulte victoyre,
Augmente a deux double loyer croissant,
A moy merite, a toy louange, & gloyre.

Harusmuze #105

harusmuze105

105 – zevenbladig zet de vijverster haar vijf gebieden uit. het vijverwater streeft gestaag en onversaagd naar meesterschap in het gevijverte

hexagram 10 履 – – ‘stappen’

scève

Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): OU MOINS CRAINS PLUS SUIS PRIS.
E11 – L’ oyseau au glus – Ou moins crains plus suis pris

Je vy aux raiz des yeulx de ma Deesse
Une clarté esblouissamment plaine
Des esperitz d’Amour, & de liesse,
Qui me rendit ma fiance certaine
De la trouver humainement haultaine.
Tant abondoit en faveur, & en grace,
Que toute chose, ou qu’elle dye, ou face,
Cent mille espoirs y sont encor compris.
Et par ainsi, voyant si doulce face,
Ou moins craingnoys, là plus tost je fus pris.

r.3: esperitz :’vital forces’ (McFarlane)

Harusmuze #59

harusmuze059

59 – een helpende hand is een reikende hand: help dus de hand stapsgewijs de hand te bereiken

hexagram 10 –   (lǚ) – ‘stappen’

scève

Taire, ou parler soit permis a chascun,
Qui libre arbitre a sa voulenté lye.
Mais s’il advient, qu’entre plusieurs quelqu’un
Te die: Dame, ou ton Amant se oblye,
Ou de la Lune il fainct ce nom Delie
Pour te monstrer, comme elle, estre muable:
Soit loing de toy tel nom vituperable,
Et vienne à qui un tel mal nous procure.
Car je te cele en ce surnom louable,
Pource qu’en moy tu luys la nuict obscure.