Harusmuze #475


22B79

475 – als het stilvalt moet je wachten tot het stilvalt

hexagram 56  (lǚ) – “Vertoeven”

invoer

Harusmuze #178 – liefde zoekt naar blinde liefde

commentaar

als het stilvalt gebeurt het stilvallen, dan is er nog niets stilgevallen wat het ook is dat er aan het stilvallen was.

zegt ze. maar ff iets anders, een experimentje, een gedachtenexperiment, doet ge mee? jeuh!

in onze opstelling hebben we iets dat stroom krijgt en op een bepaalde moment zet er iemand de stroom af en dat heeft zoveel gevolgen dat we absoluut zeker en 100% exact moeten weten wanneer juist de stroom is uitgevallen. de vraag is dus naar de absolute datering van die gebeurtenis.

nu zijn er twee mogelijkheden: ofwel is de tijd een continuum en is er dus geen absolute datering mogelijk, want ge kunt die dan altijd exacter maken, meer cijferkens na de komma, ofwel is er wel een exacte datering mogelijk namelijk als de tijd discreet is. (ik weet niet hoe dat zit juist, ik vind het ook niet direct of daar absoluut uitsluitsel en algehele consensus over is, maar ik meen begrepen te hebben dat de meerderheid van de wetenschappers naar het discrete kamp neigt )

stel dat de tijd discreet is, dat er dus een minimaal tijdsverloop is waarna er geen kleiner tijdsverloop meer denkbaar is, en ook niet mogelijk. een Planck-constante maar dan temporeel gedacht (jaja, sèg, mag ik: ik weet daar allemaal te weinig van, maar ik wil er toch over nadenken, het is plezant. begot!).
in dat geval zou je denken dat een einde absoluut is, en dus geheel kwantitatief te duiden, exact meetbaar. het ogenblik waarop de transitie van ‘er is stroom’ naar ‘er is geen stroom’ gemaakt wordt is dus in dat geval een exact moment dat geregistreerd kan worden.

dan heb je toch iets, zou je denken. dan heb je een vast moment, een eikpunt, een timestamp, zoals die b.v. in de programmatuur gehanteerd wordt waarbij klokslag middernacht 1 januari 1970 de computertijd is beginnen lopen en het aantal milliseconden dat je moet terug tellen is dan het getal voor ‘nu’. men noemt dat de UTC-tijd en je vindt dat getal voor ‘nu’ o.m. hier: https://currentmillis.com/

laat ons dus stellen dat de stroom is uitgevallen op het moment 1570825448104 dat overeenstemt met vrijdag 11 oktober 2019 om 20u24 , maar we hebben daarvan ook alles gemeten tot aan onze hypothetische discrete tijd, dus daar staat nog een komma achter met ontieglijk veel cijferkens, aja want die h-bar van Planck is 6,626 070 15 × 10−34 (sinds 20 mei van dit jaar, 2019, is dat uitgeroepen tot de exacte waarde, daarvoor was het altijd give-or-take 0,000 000 081 maar nu moet dat ineens niet meer, aja wij zijn wel modern hier è seg. ik vind 0,000 000 081 anders wel gigantisch véél in een context van 10−34 , maar bon, wie ben ik è)

exacter dan dat de tijd bepalen dan tot die precisie zou dus ook al geen ‘zin’ meer hebben want dat is nu eenmaal de ‘bestaansgrens’ als ge het hebt over hoe klein iets kan ‘zijn’. sinds 20 mei 2019 is alles wat kleiner is dan dat verbannen uit het Zijn der Dingen.

(ge voelt mij al komen è, wacht maar ’t wordt schoon!)

soit, kee, goed, maar nu: laat ons nu veronderstellen dat de tijd ‘eeuwig’ verder loopt, en dat, godbeware, wij menskens het al die tijd blijven uitzingen, inclusief dus onze computertijd. ja, kweetet dat is totaal ongeloofwaardig maar ’t is een gedachtenexperiment è, Einstein kwam ook met absurditeiten aanzetten dan, soms. toch. ewa.

als de tijd eeuwig is en blijft doorlopen komt ge op een bepaald moment uit op een situatie waarbij het berekenen, of zelfs maar aanduiden van het exacte moment waarop de stroom uitviel in ons experiment zoveel tijd in beslag gaat nemen dat het niet meer voorstelbaar wordt (de cijferkens voor de komma van onze UTC-tijd zijn teveel geworden om op te noemen, zelfs voor de strafste computer, want zelfs de strafste computer moet ge opzetten eerst vooraleer die kan beginnen tellen en op het moment dat ge die opzet moet ge al een verschil incalculeren tussen het startmoment van de telling en de uitkomst van de telling, maar dat verschil is ondertussen ook al net iets minder dan eeuwig geworden.

bloeb. PEUT. wég ‘exact’ moment.
het bestaat misschien nog wel, maar het is onbepaald, het heeft logische noodzakelijkheid (necessity) maar het is a futuriori onbepaald.

bon, ge zult zeggen, “ja en dan, misschien is de tijd helemaal niet ‘eeuwig’ è en het doet er toch helemaal niet toe of dat exact moment nu ooit ’s onberekenbaar en onbepaald wordt”

joa. ik ben het dan helemaal eens met u. ik heb daar geen probleem mee.
het gedachtenexperiment ging er wel van uit dat het exacte moment en de bepaaldheid daarvan een zaak van leven of dood was, maar bon, zelfs dan: voor mij is het Zijn een fictie, dus ik heb het niet nodig dat als er ‘iets’ exact is, nu, op dit moment, dat het dan altijd en voor eeuwig en in elke mogelijke wereld zo ‘is’. ik fluit van panta rei en pak mijn biezen.

maar iedereen die wel in de existentie van het Zijn gelooft die heeft wel ewa werk, peinsk.
want als het benoemen van het identieke zèlf een onmogelijkheid wordt, waar blijft ge dan met de noodzakelijkheid van het zijn van die identiteit? è?

hihi.

Advertenties

Harusmuze #404


404 – de geschiedenis van de toekomst is de hemel van de gepriviligieerden

hexagram 56  (lǚ) – “Vertoeven”

input

https://dirkvekemans.com/2018/07/31/harusmuze-44-reconstructie/

commentaar

(ha op 29/7 mag ik mij altijd ewa uitleven in de commentaar, jeuh!)

een onverwachte wending in de verdere degradatie van het rot is voor velen wellicht het feit dat de toekomst alsmaar onbereikbaarder en geslotener wordt en dat zij voor de meesten onder ons zal vervangen worden door de gesimuleerde toekomst zoals die toegelaten wordt vanuit de voltooid vergrendelde toekomst van de geprivilegieerden.

die geprivilegieerden, die in niets moeten onderdoen voor de goden op de Olympos zullen gaan bepalen waar de grenzen liggen van het Mogelijke waarbinnen wij met onze illusoire vrije wil mogen doen wat we willen, omdat het daar voor de status van hun Vergrendelde Toekomst toch niks uitmaakt of uitmaken kan.

de uitbouw van die ‘hemel’ is al decennia lang merkbaar bezig. het zit zo: door de corrosieve werking van het Rot die omwille van de gerichtheid op de vernietiging de integriteit van alles wat nog heel is en een met zichzelf aanvalt en middels complicaties (verwikkelingen) elke eenheid verwoest en transformeert tot complex interagerende sub-entiteiten, denk aan doorgroeiende ‘ondode’ organen, explosies van bevolkingen van vraatzuchtig ongedierte te midden de kolkende massa’s van half-vergaan débris, door heel die catastrofale Rotwending die zich alom manifesteert, vooral ook daar waar er van rigide structurering en complexe interacties van afhankelijkheden sprake is, krijg je uiteindelijk een algehele collapse, een instorting van de toekomst in een volstrekt berekenbare Afloop ( cfr. de ‘vertelde’ tijd van Anke Veld, de internetroman die zich afspeelt terwijl hij geschreven wordt).

het is alsof alle non-lineaire functies die bouwden op de onvoorspelbaarheid, het contingente, het ‘random’ dat ook onze computersimulaties hun ‘levensechtheid’ geeft, alsof dat allemaal is ingestort, nu de informatie van de Afloop ons bereikt heeft: de Afloop is bekend en kan niet verhinderd worden, de enige uitweg is het uitstel in de GeldRuimte, een kosmische variant op wat onze regeringen al eeuwenlang lijken te doen met de staatsschuld: het probleem voor zich uit duwen tot na de datum, het gegeven van de volgende verkiezing.

in de kosmische variant van de Grote Schuldverschuiving gaat het er wel ewa anders aan toe: de verkozenen verkiezen zichzelf en de niet-verkozenen die vergaat het zoals de ‘illegale’ migranten nu: het staat u volkomen vrij te verzuipen in de Middellandse Lijkenpoel of uw hoofd stuk te lopen tegen de spatvrije muren. We ontraden wel het kogel- en bommenvangen want dat is navenant toch ewa duur gebleken.

op dit ogenblik is dit vrolijk ogend plaatje nog grotendeels verborgen achter de onwil om de realiteit onder ogen te zien en de behoudsgezinde reflexen in de percepties en gedachten van de heersende klasse, maar naarmate er meer eurocenten beginnen te vallen daar, zal de uitbouw van de Hemel meer en meer open en bloot gebeuren, eens dat er voldoende compliciteitsverankering is, kan dat ook probleemloos.

‘compliciteitsverankering’? wel het is nu al zo dat iedereen die hier in onze contreien geboren wordt, eigenlijk in een strafkamp, een genocidefabriek terecht komt. niet als slachtoffer, maar als Oberst, als medeplichtige aan de genocide. die massamoord op soortgenoten gebeurt uiteraard niet hier, binnen het Kamp, waar iedereen braafjes zijn gazon afrijdt op weekdagen met petrol en in het weekend enkel elektrisch.
neen de slachtoffers vallen massaal buiten onze Kampgrenzen, in Somalië en Syriê enzo, daar waar het sowieso ‘geen avance’ is, ‘wat scheelt er toch met die mensen’ en ‘houd die maar weg van hier ze’. moesten we dat echt willen, die mensen zouden allemaal niet hoeven zo gruwelijk te sterven, maar bon dat willen we dus niet, we zeggen dat het niet kan omdat we te nijdig zijn om aan iets anders te denken dan aan ons eigen leventje.
iedereen laat dan ook niet na om iedereen van bij de geboorte er op elk moment van de dag op te wijzen dat we wel allemaal in hetzelfde schuitje zitten è, dat iedereen medeplichtig is aan de socio-economische verankering van deze genocide ‘by proxy’ (we laten het moorden zelf aan anderen over, die meer en meer ‘vakmensen’ worden, een gerespecteerd deel van de ‘industry standard for peace regulation” of zoiets, in het Engels klinkt alles goed.

voila: iedereen is medeschuldig, ‘ge moet nie zagen gij want ge zijt even erg’, waarna de ganse machine van het aanvaardbaar maken van de gruwel verder ongestoord haar gang kan gaan. die mediamachine is ondertussen ook tot in onze fijnste intimiteiten gepenetreerd dankzij de sociale netwerken die ons geheel heeft getransformeerd in attentie-junkie in een perfect lopende simulatie van ‘de samenleving’.
daarin leren we ook van kindsaf hoe ge moet omgaan met vervelende inzichten of meningen: ontvrienden vlug, dumpen, pakt iets anders, swipet dat weg…
en alles gaat zo snel dat niemand nog de tijd neemt om nog effectief na te denken, want tja nadenken, echt nadenken dat is een discipline, een praktijk die ge moet aanleren en onderhouden daarna. wat er in de scholen wordt aangeleerd zijn vooral de manieren om niet te hoeven na te denken, hoe ge zonder moeite aan de nodige informatie komt om efficiënt uw eigen nijd te kunnen voorzien van tijdige genoegdoening: we worden klaargestoomd voor onze ‘jobs jobs jobs’, een soort Faustcontract met uiterst en ook griezelig voorspelbare burnouttermijn, nu ook al inclusief in de arbeidsvoorwaarden opgenomen, ‘hier tekenen of we pakken wel iemand anders aan’.
heel dat stelsel, het is u misschien nog niet bekend, is momenteel onderhevig aan een immense rigidificatie: alle ontsnappingsroutes worden systematisch afgegrendeld, de contracten haken alsmaar ‘slimmer’ in op de interactief afhankelijke behoefte, uw levensloop ligt nagenoeg vast van week 3 in wieg tot jaar 76 (plus boni) , week o, dag 0 in de euthanasiekliniek.
het Kamp heeft zich ondertussen recursief in Kampkringen ingedeeld, waarbij ge meer en meer gepriviligieerd en welingelicht zijt naarmate ge dieper in het Kampkomplot zit, want ja ook deze kampwerking kan uiteraard niet volgehouden worden, ook hier geldt er een voorspelbare Afloop. en aan de grenzen van elke Kampkring is er hetzelfde antwoord op de smekende vragen op mededogen: ‘ja sorry maar we kunnen niet anders’.

en hoe dieper in de shit, hoe echter dat argument ook is: nu zouden we nog kunnen moesten we dat willen onze budgetten voor ‘kom op tegen kanker’ hier repurposen naar iets als ‘kom op voor het leven’ ginder, maar ja niemand wil dat è, zelfs niet als ge iedereen hebt duidelijk gemaakt dat al dat kankergedoe maar een beheersing is, een mantel van liefde van de doodsangst die door de kelen giert, en de schrik om het ‘bezit’ van een ‘naaste’ te verliezen, want al die waarheden zijn volstrekt onverteerbaar als ge niet meer de praktijk hebt om degelijk na te denken, want dan kunt ge alleen nog maar in ‘meningen’, ‘standpunten’, ‘ontkenningen’ en ‘weerleggingen’ denken en niet naar ‘creatieve workarounds’ streven, want ge weet niet meer wat creatief denken is, ge kunt het niet meer.
goede gedachten, lieve vingervegerkens, daar komt ge niet op, gedachten gebeuren, maar goede gedachten gebeuren alleen als ge weet hoe ge ze moet l a t e n gebeuren en als ze gebeuren dan ‘ziet ‘ ge wel wat ge moet doen, maar dat is altijd en overal voor iedereen net weer ietsje anders. een ‘oplossing’ of een antwoord, dat zijn ficties die goed zijn zolang ze werken, maar als ge u daarop blind staart zijt ge ook blind voor de bijwerkingen van uw antwoorden en oplossingen. soit.

waar zaten we? aja, de groei van het Kamp, ons Kamp, den Adolf was genereus en heeft het aan ons allen nagelaten, is vergelijkbaar met een puist, eigenlijk en de druk van binnenuit zal uiteindelijk ‘gevaarlijker’ blijken te zijn dan de bedreigingen van buiten. die druk van binnenuit is uiteraard het samengaan van de economische inkrimping met het klimaatgegeven: de groeieconomie is autofaag bij gebrek aan expansie.

maar goed, door die recursief Kringopbouw is het perfect denkbaar dat ge een soort versneld Ridley Scott scenario krijgt en dat onze soort ons Rot kan gaan verspreiden in nog ongerept gebied, hetgeen ons plots weer een ongeziene weelde aan Uitstel zou geven…

mar dat is dus allemaal onderdeel voor de Volstrekt Vergrendelde Geschiedenis van de Toekomst die momenteel toch al haar eerste Kampkringetje aan het sluiten is…

ha ’t is toch altijd plezant, zo ne keer goe mogen doordrammen! merci è!

scève

Tant plus je veulx d’elle me souvenir,
Plus a mon mal, maulgré moy, je consens.
Que j’aurois cher (s’il debvoit advenir)
Que la douleur m’osta plus tost le sens
Que la memoire, ou reposer je sens
Le nom de celle, Amour, ou tu regnois
Lors qu’au besoing tu me circonvenois,
Tant qu’a la perdre a present je souhaicte.
Car si en rien je ne m’en souvenois,
Je ne pourrois sentir douleur parfaicte.

Harusmuze #307


// het oog is een wonde waar ’t woekert van licht

307 – afschuw is een vloed die in haar oorsprong leegte laat en daarvan de ontwikkeling

hexagram 56 – 旅 – LU – ‘zwerven’

inputs

https://dirkvekemans.com/2018/11/05/harusmuze-141/

https://dirkvekemans.com/2018/11/06/harusmuze-142/

commentaar:

zoals het rot verknoopt is met de afschuw die het wekt, zo is de bloei de sluitsteen van het licht dat haar verwekt: de vortex van de kosmos is ontelbaar door zichzelf geperforeerd en in de microkosmos van het menselijk gemoed lopen ook de emoties in spiralen tegendradig door elkaar.

wat wij leren is een vorm van willen vergeten dat we het altijd geweten hebben, maar het geweten wil van geen leren weten.

scève

Plus je la voy, plus j’adore sa face,
Miroir meurdrier de ma vie mourante:
Et n’est plaisir, qu’a mes yeulx elle face,
Qu’il ne leur soit une joye courante,
Comme qui est de leur mal ignorante,
Et qui puis vient en dueil se convertir.
Car du profond du Coeur me fait sortir
Deux grandz ruisseaulx, procedantz d’une veine,
Qui ne se peult tarir, ne divertir,
Pour estre vive, & sourgeante fontaine.

Harusmuze #301


//het geheim van de oorsprong van de verzonken bron van de oorzaak is het gevolg van haar oorzakelijkheid

301 – doorheen het wassen van gevolgen verschijnt de eenvoud van het rot

hexagram 56 – 旅  – LU – ‘zwerven’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

Harusmuze Doc

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/12/harusmuze-147/

commentaar:

de mens denkt bipolair, dus waar wij een oorzaak zien, zien wij de gevolgen tot bevattelijke eenvoud verklaard, en waar wij gevolgen zien vermoeden wij de eenvoud der oorzakelijkheid.

het geringste menselijke vermoeden dat er iets te begrijpen valt, wordt emotioneel onmiddellijk aangeblazen tot een verwoestende, nietsontziende zekerheid. onze gecultiveerde liefde voor de wijsheid is immers gebaseerd op een fellere lust om te begrijpen, om het Ding te vatten en vervolgens zelf het Ding te Zijn.

de voortdurende verwikkeling van gevolg en oorzaak evenwel komt ons in de afstandelijkheid van de wetenschap goed uit als onbetwijfelbare motor van het voortschrijdende inzicht. het inzicht dat iets waar is, is de basis van de wetten en op wetten kan je bouwen omdat een wet nu eenmaal altijd waar is, dus dan weet je dat. de wet is als een Ding dat altijd Is.

zonder het Ding dat altijd Is in zijn verscheidenheid verschijnt meteen het echte van de eenduidigheid, de richting van de tijd.
de tijd hoezeer zij ook oneindig lijkt, loopt af voor ons, want wij beleven eindigheid.
het ene dat aldus voor ons verschijnt, doorheen de vele sluiers der verstrengeling van waarheid, wensen en verwenste angst, is de eenvoud van het immer uitdeinende gebeuren, de vector van het rot, de mest van alle tere groei, de zware stem van god…

Scève :: zift

On me disoit, que pour la converser,
Plus la verrois de pitié nonchalante:
Et je luy vy clers cristallins verser
Par l’une, & l’aultre estoille estincellante:
Souspirs sortir de son ame bouillante:
Mais je ne scay par quelle occasion.
Fust de courroux, ou de compassion.
Je sentis tant ses pleurs a moy se joindre,
Qu’en lieu d’oster mon alteration,
M’accreurent lors un aultre feu non moindre.

Harusmuze #146


146.jpg

146 – bij duizend schilderijen per seconde één ogenblik waarin je thuis kan zijn

hexagram 56旅 – LU – ‘de zwerver’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

Harusmuze Doc

input:

input_146

Scèvezeef:

Donc admirant le grave de l’honneur,
Qui en l’ouvert de ton front seigneurie,
Je priveray mon sort de ce bon heur,
Que je me fains en ma joye perie?
Ny pour espoir de mieulx, qui me supplie,
Si hault poursuyvre en son cours cessera?
Jamais tel loz son plus ne laissera,
Pour s’amoindrir a aultres biens frivoles:
Et pour soulas a son travail sera
L’Ambre souef de ses haultes parolles.

seigneurie : ‘regeert’
en ma joye perie : ‘nu dat mijn echte geluk verdwenen is’