Harusmuze #366


22B66

366 – het rot van god roteert in gouden monden

hexagram 63 –  既濟 (jì jì) –  “Na de Voleinding”

input

https://dirkvekemans.com/2018/09/07/harusmuze-82/

commentaar

religieus gedrag verdwijnt niet met de verbeurdverklaring van het sacrale, het doet wat elk gedrag doet wanneer het zich verhinderd ziet in de ‘vrije uitloop’: het muteert.

het muterende gedrag zal alle verhinderde functies pogen over te schrijven naar bewegingen binnen het aanvaardbare. simultaan zal de expressie van het gedrag, het uiterlijke worden gerecupereerd en, hoewel het nu geheel ontdaan is van de eigenlijke functie, worden geclaimd als rechtvaardiging voor de toeëigening van de lonende routine van het afgestorven gedrag.

de patriarchale auteursfunctie, bijvoorbeeld, berustte gans op de aardse distributie van de goddelijke ‘auctoritas‘. als bij een woekerende klimop tegen de gevels van onze samenlevingen zijn de hoofdtakken daarvan bij de wortel doorgeknipt. gezien de omvang van de woeker duurt het wel wat, maar au fond gaat de verrotting vanaf dan vrij snel.

daar waar de wildgroei geïnstitutionaliseerd is, lijkt zij aanvankelijk nog verder te kunnen floreren. ten slotte is er zoveel bloedgeld doorgepompt dat er wel enige vorm van autonome werking is ontstaan. we denken aan onze universiteiten bv, die zich als een duizendkoppig monster in het bedrijfsleven hebben geënt, en nu de culturele gezagsbasis verdwenen is, op eender welke wijze aan bloed tracht te komen. de rotte slierten gezagsspraak floreren dan in gouden monden.

de kwantitatieve reductie van elke kwaliteit die deze ‘organen’ ooit bezaten is meteen argument voor haar fundering als auto-recursief gezag: “wij zijn universiteit omdat we universiteit zijn”. bij onze schrijverkens is de kous even rap af: “wij zijn auteur omdat wij auteur zijn”.

elke bevraging daarvan kan enkel als aanval worden geïnterpreteerd. so it goes: cirkelredeneringen zijn nu eenmaal latent vicieus, en vol-kwaadaardig bij detectie.

soit: de autonomisering van restprocessen is dus typerend voor elke verrotting. zulks continueert tot gans het ‘lijf’ aldus verteerd is en het geheel teruggebracht is tot nutriënten voor andere organismen. lang duurt het nooit.

weet: het is niet ongewoon bij verrotting van een lijk dat men soms denkt de persoon nog zien te bewegen. het betreft dan meestal, verschuivingen, inwendige verzakkingen, die een erger stadium van het rot prepareren.

scève

Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): CELE EN AULTRUY CE QU'EN MOY JE descouvre.
Embleem XLI – Leda & le Cygne – motto: ‘Cele en aultruy ce qu’en moy je decouvre’

Nier ne puis, au moins facilement,
Qu’Amour de flamme estrangement diverse
Nourry ne m’aye, & difficilement,
Veu ceste cy, qui toute en moy converse.
Car en premier sans point de controverse
D’un doulx feu lent le cueur m’atyedissoit
Pour m’allaicter ce pendant qu’il croissoit,
Hors du spirail, que souvent je luy ouvre.
Et or craingnant qu’esventé il ne soit,
Je cele en toy ce, qu’en moy de descouvre.

r.6: atyedissoit: ‘maakte lauw’
r.8: spirail = soupirail, luchtkoker

Advertenties

Harusmuze #296


// de verbinding viert het afscheid van de verbinding als afscheiding 

296 – als je de ontgoocheling vreest in de beleving, beleef je de ontgoocheling

hexagram 63 – 既濟 – JI JI – ‘al helemaal’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/17/harusmuze-1522/

commentaar:
zowel het Meditatief Schrijven als deze dagelijkse Harusmuze zijn programma’s van ‘proceduraal mediteren’, zoals elk schrijven van de NKdeE ooit begonnen is al ‘proceduraal schrijven’.

de inhoud van dat label ‘proceduraal’ heeft twee strekkingen. (de tweede strekking ervan was ons aanvankelijk ook verhuld door de ideologische insistentie op de eerste, zie verder).

enerzijds duiden we daarmee aan dat we in de activiteit die zo wordt gekwalificeerd (schrijven, mediteren) de nadruk gaan leggen, de prioriteit gaan geven aan de activiteit als activiteit (de beleving ervan) en dus het geproduceerde van de activiteit, de geschriften als bijkomstig, als te recycleren ‘afval’: Brol.

u hebt ongetwijfeld ons plezier al kunnen gadeslaan bij het afdoen van de commerciële producten van het schrijven als ‘plastieken brol’ en die van de Koenst als ‘kliederbrol’. het ding van schoonheid is pas een blijvend genot als je het Brol kan noemen, hihi, en hun bewaarplaatsen, de musea, als een wel bijzonder prijzige Action shop of Wibra.

anderzijds, en dat wordt wel ’s uit het oog verloren, is een procedure natuurlijk ook een algoritme dat we aanwenden, dus kan je moeilijk volhouden dat de kwalificatie van de activiteit als ‘proceduraal’ die activiteit niet meteen weer in een nuttigheidsdenken inschakelt, inclusief de daardoor genoodzaakte abstractie ervan, een verdingelijking, een reïficatie van het gebeuren van de activiteit in functie van haar aanwending.

het Politbureau van de zwaarbewapende Ideologische Kern (IK) van de NKdeE rukt hier al uit om staande te houden dat ‘alle procedurale activiteiten van de NKdeE louter in functie [staan] van de geestelijke gezondheid van ieder mens’ en het ganse bureau blijft dat zo bewerende dagenlang in slagorde staan, dwz. met beteurde blik gericht op hunne lege broekzakjes waarvan de voering demonstratief is binnenstebuiten gekeerd.

goed, het ontbreken van eigenbelang kan men inroepen, maar Nietzsche indachtig kunnen we hier toch enkel méér achterdochtig van worden, niet?
en jidd, wat is de ‘geestelijke gezondheid’ anders dan een volstrekt arbitraire, louter humane kwalificatie, de zoveelste vermomming van het ‘goed’ en het ‘kwaad’. waarop baseren wij ons om zo in onze almachtige onwetendheid de scheidslijn tussen raison en déraison te trekken? hebben wij het Gefladderte van Foucault niet gelezen dan?

wel, laat mij de eigen honden terugroepen. het antwoord is natuurlijk vrij simpel:
– onze praktijk legt niemand iets op (wij hebben niemand nodig)
– onze praktijk hoeft niets op te leveren (wij hebben niks nodig)
– onze praktijk is plezant (wij doen graag voort)

de combinatie van die drie basics van de praktijk van de NKdeE maakt dat elke theorie die de praktijk van de NKdeE wil verantwoorden dan wel bestrijden o n h e r r o e p e l i j k te laat komt omdat al onze theorie zich al lang gebaseerd heeft om de praktijk die haar theorie genereert dankzij het plezier van de practicanten.

vandaar ook dat wij dagelijks de onoverwinnelijkheid van het Virus van de Vrije Lyriek moeten vieren en berusten moeten in het secundaire gebrek aan de beleving van de ontgoocheling.

Harusmuze #293


// elk onderzoek verdiept zich in eigen rot

293 – van pannenkoeken maak je nooit nog kip

hexagram 63 既濟 – JI JI – ‘gedaan al ‘

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/20/harusmuze-155/

commentaar:

de labeur van het Gebeurte*.

elk werk is verwerking, een ondergaan van de fatale wil tot verval, een bewustzijn van medeplichtigheid aan het verval.
uit de ervaring van het verval ontstaat zo in het menselijk gemoed een schuldgevoel, een vaag bewustzijn van erfzonde, dat het beschuldigen op gang brengt als emotieve motor en viraal de ‘zuivere’ dynamiek van het geven en nemen infecteert. het humane causaliteitsdenken is echter zelf al vervat in een recursie van die accusatie-cyclus, elke causa is al schuldtoekenning.

het grote vingerwijzen begon/begint/wijst zichzelf uit, uiteraard eerst bij en door de elfde vinger naar het bewezen gebrek.

de beschuldiging baseert zich op de illusoire vatbaarheid van het eerdere stadium, op de fictieve mogelijkheid van de reconstitutie, het ongedaan maken van het gebeurde. maar de tijd heeft geen undo-knop.

om iets gedaan te krijgen (nemen), is er altijd een vorm van destructie nodig (een ingrijpen), een medewerking aan het ROT. je moet eieren breken om te koken.

de pogingen om een artificieel bewustzijn te assembleren op basis van het waanidee van een zich perfectionerende Geest lijkt een beetje op denken dat je mits een degelijke en doorwrochte ordening van stukjes pannenkoek uiteindelijk wel een kip zal kunnen maken.

elk vooruitgangsdenken, elk idealisme is van een weerzinwekkende nostalgie. het ridicule van de humane megalomanie, de comédie humaine, een zich verontschuldigende ‘condition’, adding insult to injury aan de ‘lagere’ levensvormen. de huidige crisis is de permanente crisis van de humane waanzin. de bloederige spasmen van de aardse alien die zich uit de buik van haar moeder heeft bevrijd. de verlichting speelt zich af onder een lampenkapje, een sprookje over roodkapje en de boze wolf om na te vertellen voor de kindjes op het schoon verdiep. of voor de balkende ezeltjes.

jeuh.
weuh.
beuh.

soit.

de pannenkoek, dat is bekend, is immers een aggregaat van meel, melk, een zakske vanillesuiker van den Aldi ♰ en enkele in functie van de vertering door elkaar geklutste, en dus compleet gerateerde kansen op een kakelend exemplaar van de Gallus Gallus Domesticus.



*cfr. Negarestani, The Labor of the Inhuman

♰ ‘de vanillesuiker zit heden in het vaste aanbod in unserer supermarkten’ en ‘danke voor onze vermelding’, vind ik net in mijn mailbox. dat is pas vooruitgang.*cfr. Negarestani, The Labor of the Inhuman