Harusmuze #439


22B29

439 – alles met ‘eeuwig’ is dwaasheid, waanzin of bedrog

hexagram 35  (jìn) – “Floreren”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/06/24/harusmuze-9/

scève

Bien que raison soit nourrice de l’ame,
Alimenté est le sens du doulx songe
De vain plaisir, qui en tous lieux m’entame,
Me penetrant, comme l’eau en l’esponge.
Dedans lequel il m’abysme, & me plonge
Me suffocquant toute vigueur intime.
Dont pour excuse, & cause legitime
Je ne me doibs grandement esbahir,
Si ma tressaincte, & sage Dyotime
Tousjours m’enseigne a aymer, & hair.

Advertenties

Harusmuze #416


22B27

416 – in het ondergaan van de ondergang maakt de angst voor de ondergang de ondergang tot een belevenis

hexagram 35  (jìn) – “Floreren”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/20/harusmuze-32-reconstructie/

commentaar

de mens en zijn rampenfilms, het blijft een koddig zicht. het is misschien maar goed dat we voortaan weigeren onze kinderen nog degelijk geschiedenisonderwijs aan te bieden, want we leren er toch niks van.

de hang naar apocalyps, naar catastrofale Ondergang van Alles en Iedereen is ouder dan de oudste zondvloedrecursie. het Einde vervult ons met dergelijke genotssidderingen dat we het zelfs als een te koesteren Geheim bewaren in goed verstopte cryptische geschriften (een crypte, lieve klikmuiskindertjes, is een eerste aanzetje tot kerk diep geborgen in de pit van elke kathedraal, het is die plaats waar God de Vader wilde seks heeft gehad met Moeder Aarde, maar ssssjjjt, niet voortzeggen è).

de Angst voor het Einde is uiteraard een rechtstreeks gevolg van ons virale Zijnsdenken dat voortdurend heel het Gebeuren wil afmaken, killen tot een Ding, iets dat je kan hebben, of waarmee je Het kan doen.

angst vernauwt de beleving tot louter het einde, het maakt eigenlijk elke beleving van het Echte onmogelijk. nu, de toestand van het Rot waarin wij ons bevinden _is_ eigenlijk een voortdurende Ondergang, om het maar ’s ontologisch te zeggen zodat u het tenminste zou kunnen ‘begrijpen’

het heeft eigenlijk weinig zin om angst te hebben voor de ondergang, want we beleven die, hier en nu, en al zolang als onze geschiedenis duurt en tot we zullen uitgesidderd zijn Ergens in het Toekomende.

maar ja: het kleinste kind weet dat angst ‘irrationeel’ is, dat het niet ‘logisch ‘ werkt en dat het net daarom zo moeilijk is om iemand met angsten van die angsten te verlossen: wéten dat er niks gaat gebeuren als je dat plein oversteekt heeft nog nooit iemand van agorafobie verlost.

en toch zouden we beter van onze catastrofe-angsten verlost raken, want het is namelijk zo dat deze angstvorm zoals elke angst zichzelf aanzwengelt: net zoals verlangen een productie van verlangen is, produceren ook de negatieve emoties voornamelijk zichzelf.

vandaar dat wij ook nooit door kunnen hebben dat de gevreesde ondergang al heel de tijd gewoon bezig is, want de angst staat een beleving daarvan niet toe: de voortdurende destructie van het Rot creëert het negatieve angstkader als bescherming tegen de waarneming van de achterliggende destructie zodat het psychisme een positieve beleving kan ontwikkelen, een kosmisch ‘happy hour’ waar alles wat het wil meteen verdubbeld wordt tot een verlangen van alles wat het wil en zo de nodige ‘propulsje’ creëert (cfr. Chicken Run, de Vlaamse versie). in de beleving van dat verlangen ontstaat dan de nodige ruimte waarin de angst voor de ondergang (het Einde van al het Verlangen) dan vrij spel heeft, en zo verder in de oneindige recursies van de bipolaire stoornis genaamd des Menschen Geest, waarbij de nood aan Angst regelmatig omslaat in doodsdrift, en autodestructie het onwillekeurig aansturen op de eigen ondergang.

koddig, niet? wel het ware grappig, moest het niet zo zijn dat onze basale angsten en andere verslavingssymptomen aan het Zijn en de Dingen ons planetair nestje op dusdanige manier bevuilen dat de Apocalypsneurose ons op de rand van de planetaire suicide brengt: onze angst is dus self-fulfilling prophesy geworden, een profetisch denken dat zich op angstaanjagende wijze steeds sneller aan het waar maken is.

paniek paniek paniek.

vlug, trek Het een plastic zak over het hoofd.

welja, de klimaatkwestie lijkt daar wat op: het is al bij al het minste kwaad, er vallen straks maar ettelijke honderdduizenden doden die we tien jaar geleden nog hadden kunnen vermijden, misschien als we die dan effectief zien vallen, straks, overmorgen ofzo want nu zijn het er nog maar enkele honderden per dag, die eertijds vermijdbare maar thans onafwendbare slachtoffers, dat we beginnen doorhebben dat het elk jaar dat we niks doen exponentieel stijgt, dat Nalatigheidscijfer van ons.

misschien ook niet. van de Oorlogscijfers hebben we ook niks geleerd. verandering bestaat er in dat we de ander belangrijker gaan vinden dan ons zelf. kunnen we dat? kan ik dat? geen idee, maar we gaan het hoe dan ook wel leren, denk ik, we zullen zel moeten nu.

allez ja ‘wij’: diegene die het overleven toch. sowieso zal onze toekomst de geschiedenis worden van het vergeten, want met het soort schuld waarmee we ons nu dagelijks meer en meer belasten kan niemand leven. zoals we nu ook het koloniale verleden zo lang mogelijk vergeten.

we zitten immers met z’n allen in een en hetzelfde concentratiekamp, al van bij onze geboorte. niet als slachtoffer, maar als dader. buiten het kamp is er enkel de dood, vandaar dat iedereen daarbuiten er snel nog in wil. niks van, zeggen wij en we mosselen ze terug de zee in waar ze kunnen verzuipen, de loozers.

de concentratie stijgt, elke dag. het kamp krimpt.

scève

Et l’influence, & l’aspect de tes yeulx
Durent tousjours sans revolution
Plus fixément, que les Poles des Cieulx.
Car eulx tendantz a dissolution
Ne veulent veoir que ma confusion,
Affin qu’en moy mon bien tu n’accomplisses,
Mais que par mort, malheur, & leurs complisses
Je suyve en fin a mon extreme mal
Ce Roy d’Escosse avec ces troys Eclipses
Spirantz encor cest An embolismal.

Harusmuze #363


22B125

363 – de denker denkt maar het gebeurt niet

hexagram 35 – 晉 (jìn) – “Floreren”

input

https://dirkvekemans.com/2018/09/10/harusmuze-85/

commentaar

de ogen kijken, maar het ziet niet
de oren horen, maar het luistert niet
de neuzen snuiven, maar het ruikt niet
de monden eten, maar het proeft niet
de vingers raken, maar het voelt niet
de denker denkt, maar het gebeurt niet.

scève

Estant ainsi vefve de sa presence,
Je l’ay si vive en mon intention,
Que je la voy toute telle en absence,
Qu’elle est au lieu de sa detention.
Par divers acte, & mainte invention
Je la contemple en pensée rassise.
Cy elle alloit, là elle estoit assise:
Icy tremblant luy feis mes doleances:
En ceste part une sienne devise
Me reverdit mes mortes esperances.

r.1: vefve : het woord werd ook gebruikt om de weduwnaar aan te duiden
r.2: intention: ‘geest, gedachten’
r.6: en pensée rassise : in ‘gerustgestelde’ gedachten, hij heeft tijd want ze is toch altijd bij hem
r.9: une sienne devise : McFarlane wil ‘devise’ hier ‘conversatie’ laten betekenen, maar Defaux heeft wellicht gelijk om dit een jammerlijke verwarring te vinden: ’t betekent wel degelijk ‘devies’ in de zin van lijfspreuk. Men kan daarbij denken aan de anagrammen die Pernette in haar Epigram 5 heeft bekokstoofd

Harusmuze #358


22B88

358 – als de profeet wil wetten maken, wordt zij vijand van de eigen staat

hexagram 35 – 晉 – jìn – “Floreren”

input

https://dirkvekemans.com/2018/09/15/harusmuze-90/

commentaar

(hm, de Harusmuze spreekt duidelijk oud-matriarchaals nog, het is een hint misschien voor zij die het huidig taalgebruik van seksismen willen bevrijden).
de profeet, zij dus, is diegene die van buiten het gekende het gekende verrijkt met het toekomende, haar ‘phèmein’ (praten, spreken) toont de toegesproken wat er te gebeuren staat.
zij spreekt ‘wat er te gebeuren staat’ uit in beide betekenissen met die dubbele boodschap: ‘dit is zoals het zàl zijn’ en ‘dit is zoals het moet zijn’ (dus als ge ewa slim zijt, kunt ge u er beter maar naar gedragen ook).

de NKdeE spreekt daarom over de profetie als over code: de profetie is programmacode die het gebeuren binnen het Expressieveld bepaalt en zal blijven bepalen. uit geprofeteerde code kunnen we derhalve ook voorspellende uitspraken gaan afleiden over het expressieveld waarin zij werden uitgedrukt.

maar, en hier gaat het Harusmuze-vingertje met charlotteske stelligheid de hoogte in, weet: wanneer de profeterende méér wil worden dan ‘doorgeefluik van het verlangen’, spreekbuis van het hogere, en alzo de eigen wil in de uitspraak poogt te leggen, ondergraaft zij heur eigen status, daar zij dan immers niet meer van buiten het gekende spreekt, maar het al te bekende deel laat uitmaken van het gezegde.

deze Harusmuzeuitspraak (ons muzetteke is zelf een orakel, dus het profetendom is haar niet geheel vreemd) waarschuwt ons voor niet voor valse profeten, het waarschuwt de tot profetie geneigden zich niet aan het profeteren te wagen indien zij niet geheel verlangensloos de profetieën door zich heen kunnen laten stromen.

het is immers met de profetie gesteld zoals met de meeste plezante dingen: als ge ’t probeert te pakken, is’t foetsie, en uit met de pret…

scève

Toutes les foys, que sa lueur sur Terre
Jecte sur moy un, ou deux de ses raiz,
En ma pensée esmeult l’obscure guerre
Parqui me sont sens, & raison soubstraictz.
Et par son tainct Angeliquement fraiz
Rompt ceste noise a nulle aultre pareille.
Et quand sa voix penetre en mon oreille,
Je suis en feu, & fumée noircy,
Là ou sa main par plus grande merveille
Me rend en marbre & froid, & endurcy.

Harusmuze #346


// de onzichtbare samenhang overstijgt de zichtbare

346 – voor elke waarneming kan er een andere waarneming gedacht worden die een verband onthult dat in de eerste niet kon waargenomen worden

hexagram 35 – jìn –  “Floreren”

input

https://dirkvekemans.com/2018/09/27/harusmuze-102/

commentaar

ἁρµονίη ἀφανὴς φανερῆς κρείττων is fragment 22B54 in de Dielz-Krantz verzameling. veel van hoe je dat fragment wil begrijpen hangt af van hoe je de kwalificatie κρείττων (beter, superieur, meer excellent, sterker,…) van de ‘harmonia’ de samenhang gaat lezen.

je kan je om te beginnen al afvragen of er verbanden denkbaar zijn die op enige of dergelijke wijze gekwalificeerd dienen te worden: is de ene vorm van samenhang beter (superieur,…) dan de andere?

wetenschappelijk zijn we niet (meer) geneigd dat te doen, denk je dan: als we op basis van onze waarnemingen vaststellen dat er een verband is tussen zure regen en de sterfte van bomen gaan we niet snel beweren dat zulk een onthulde samenhang beter is of slechter dan het verband tussen de stijgende temperatuurgemiddelden en de sterfte van bomen.

we merken wel dat ‘onthulde verbanden’ financieel-politieke implicaties kunnen hebben die maakt dat wetenschappers op sommige gebieden meer verbanden willen gaan opsporen dan op andere gebieden: de GeldRuimte stelt ook haar wetten in de wetenschap, de verbanden kunnen ‘gekocht’ worden, hoezeer men ook in alle toonaarden zal ontkennen dat de gepubliceerde onthullingen die ‘waarde’ hebben, dat er ergens krachten zijn die ‘willen’ dat er publicaties gebeuren. dat soort ontkenning van het evident zichtbare is inderdaad niet erg wetenschappelijk, men wil vergeten dat elk label een recursie is van de intentie om te labellen, men wil niet weten van de oorspronkelijke taligheid van elke wetenschap.

maar is elk gekwalificeerd verband daarom in strijd met de wetenschappelijkheid? nee toch, want waar zou de wetenschap zijn als er niet voortdurend naar het ‘achterliggende’ verband gezocht werd, naar de ‘ruimere’ samenhang . een fysicus zonder de natte droom van een eenheidstheorie zal zich eerder muurbloempje voelen dan strikte wetenschapster.

interessant is misschien eerder dat elke kwalificatie van een verband, elke poging tot rangorde daarin, meteen de vraag stelt naar de grenzen van de humane kennis, en dus naar het begrip van de oneindigheid daarin. we hebben immers de onomstotelijke ervaring dat elk verklaringsmodel, elk aangetoond verband op een gegeven moment door nieuwe waarnemingen zal worden gekwalificeerd als achterhaald, daar de nieuwe waarneming in het oude model een samenhang onthult dat daarvoor onzichtbaar was gebleven.

wat daarin, in die ervaring, zichtbaar wordt is dat elk verklaringsmodel naast de verklarende kracht die het aanreikt, meteen ook de weg opent naar nieuwe hypothesen die het uiteindelijk zullen ontkrachten: het feit dat we een model bekijken, maakt dat er een ruimer verband denkbaar wordt.

dat nu is een fameuze trek van wat wij gemoedelijk onze intelligentie noemen: als we iets denkbaar en vervolgens begrijpelijk kunnen maken, maken we meteen ook het voorheen ondenkbare denkbaar. daarom nog niet op vruchtbare wijze, maar hoe dan ook : het gebeurt.

en op dergelijke wijze gelezen en opnieuw geformuleerd geeft Heracleitos ons te kennen wat uiteindelijk ondenkbaar is, gewoon omdat het niet bestaat, zoals er au fond nooit echt iets bestaat: ondenkbaar is, namelijk, dat er ooit een buitengrens zou opdoemen aan het denkbare dat reeds gebeurd is als gedachte.

scève

A si hault bien de tant saincte amytié
Facilement te debvroit inciter,
Sinon debvoir, ou honneste pitié,
A tout le moins mon loyal persister,
Pour unyment, & ensemble assister
Lassus en paix en nostre eternel throsne.
N’apperçoy tu de l’Occident le Rhosne
Se destourner, & vers Midy courir,
Pour seulement se conjoindre a sa Saone
Jusqu’a leur Mer, ou tous deux vont mourir?

Harusmuze #280


//als het kittelt heeft je stem haar oor gevonden

280 – de bron welt op in droogte

hexagram 35 晉 – JIN – ‘vooruitgang’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/12/03/harusmuze-168/

commentaar:

sic transit gloria mundi. het verval evenwel duurt een eeuwigheid en het kan altijd nog een stuk erger, want elk vermeend eindpunt is maar een keerpunt naar een diepere wending, een nieuwe perforatie in het geaccumuleerde rot.

uiteindelijk is het dus de transitie die je dient te accepteren, want daar leef je in: noch de vergane glorie, noch het eindpunt dat misschien nog rust belooft liggen binnen handbereik, en het is enkel met onze handen dat we kunnen denken, schrijven en doen.

onze generatie van gepriviligieerden behelst de erfgenamen van de erfgenamen van de exploitanten die moordden, plunderden, verkrachten en verdrukten teneinde hun erfenis te bewerkstelligen, de weelde van hun goederen tot ons te brengen.
hun moorden, plunderingen, verkrachtingen en verdrukkingen betrof de voorouders van hen die nu aan onze poorten staan met een uiterst rechtmatige claim op deelname aan de kosmopolis, de globale stad die in ons, door ons en rondom ons vervalt tot het gekende rot (zie de onuitputtelijke bibliografie).

het wordt warmer, dat alvast.
het water stijgt, de lippen zakken en de woorden deinen uit tot een oceaan van oeverloos geblaat.

we hebben nog een weg te gaan, tot het weer droog wordt achter onze rode oortjes. misschien kunnen we van de lange, lange weg, beter een aangename wandeling maken waarin we geduldig luisteren naar de noden van de ander.

als de ander dan geheel democratisch stemt op iemand die van de vrouw zegt dat het maar een kutslons is die aan de afwas hoort, kunnen we misschien begrijpen dat het niet de mensen zijn die daarom op die oetlul stemden en die dat zeggen, maar dat zij geheel iets anders willen zeggen aan de geprivilegieerden die zich niet geheel ten onrechte in hun privileges bedreigd voelen.

o hemeltje wat zou dat zijn? er is toch aldi, drank en drugs en medicijn? staan wij niet klaar met volle spuiten gratis dood bij psychisch lijden? is het niet heerlijk om naar onze gezangen te luisteren bij de ondergaande zon op de terrassen? trekken wij niet jaarlijks tot drie maal toe dapper ten strijde in onze verre bestemmingen en branden wij niet stralend wit en breed de kerosine over gans het hemelrijk?

voorwaar waaraan hebben wij deze ondankbaarheid te wijten, dat u niet luisteren wil naar onze dagelijkse mompelingen omtrent een goed bestuur maar dat u zich tot zulk sujet gaat wenden die niet eens zijn Nietzsche kent!